Nog voordat de hitte van de dag komt, wordt er al gewerkt. Voeren, schoonmaken, water verversen. En daarna begint het eigenlijk pas echt.
Het is eindeloos doorgaan. Poep scheppen, kennels schoonmaken, weer opnieuw beginnen. De zoveelste bak schoon water neerzetten, vullen, verschonen. Alles draait om zorg, om hygiëne, om zorgen dat elke hond krijgt wat nodig is.
En terwijl dat doorgaat, gebeurt er nog iets anders.
Tussendoor krijgen de honden momenten buiten de kennels. Even los, even bewegen, even naar het speelveld. Daar wordt goed gekeken. Blijft het rustig, voelt iedereen zich veilig, gaat het goed samen?
Vooral de nieuwkomers vragen aandacht. De bange honden. Honden die nog moeten wennen, die niet meteen vertrouwen. Ook voor hen moet ruimte zijn, hoe druk het ook is.
Dat gebeurt allemaal tussen het werk door.
Het is niet anders. Het is allemaal nodig.
Het is veel. Fysiek zwaar werk, dat nooit echt af is. Dagen die vaak te kort lijken, omdat er altijd meer te doen is.
Doordeweeks is daar Carlos, die dit ritme draagt. Twee keer per week komt de dierenarts voor de medische zorg. En in de weekenden en op feestdagen nemen vrijwilligers het over, zodat alles door kan blijven gaan.
Want stoppen is geen optie.
Voor de honden betekent dit stabiliteit. Zorg. Aandacht, hoe verdeeld die ook moet worden.Maar hoe goed ze ook hun best doen…een asiel blijft een asiel.
De echte verandering begint pas wanneer een hond vertrekt. Naar een huis. Naar rust, regelmaat en een plek waar hij niet één van velen is, maar echt onderdeel van een gezin.
Daar doen ze het voor.
En daarbij kunnen ze onze hulp goed gebruiken.
Reactie plaatsen
Reacties