Blog

Kimba is het maand asiel van Mei en Juni.Van buiten zie je het niet. Hoge muren, gesloten poorten.

Er liep een Podenco op straat met een wond die niet te missen was. In zijn nek, precies op de plek waar normaal zijn chip zou zitten, zat een rauwe, open plek die met krammen gesloten moest worden. Geen oude verwonding, geen vaag litteken, maar iets wat nog vers en pijnlijk was.

In Spanje liggen afgelegen, onbewoonde gebieden met velden waar je normaal nooit komt.

Oma Teja is aangekomen bij Bichos Raros. Ze is een oudere dame die jarenlang bij een jager leefde in een schuur, totdat ze te oud werd en naar het staatsasiel werd gebracht.

Ik ben wakker geworden.De grond onder mij is hard.Mijn maag doet pijn. Een lege pijn.Ik ruik stof en droog gras.De zon klimt boven Ibiza.Het wordt heet.Mijn poten branden op de aarde.Mijn tong hangt zwaar uit mijn bek.Ik loop.Omdat stilstaan niets oplevert.Omdat honger duwt.Omdat ik moet blijven zoeken.Soms sluit ik mij aan bij andere honden.Soms vechten we. Honger maakt geen vrienden.Mijn huid jeukt.Een wond geneest niet goed.Water is schaars.Wanneer de avond valt, ben ik moe.Mijn ribben drukken tegen de grond.Dit is geen vrijheid. Dit is overleven.En morgen begint het opnieuw.

𝐇𝐞𝐭 𝐢𝐬 𝐯𝐨𝐨𝐫𝐛𝐢𝐣.

𝐃𝐢𝐭 𝐛𝐞𝐠𝐢𝐧𝐭 𝐧𝐢𝐞𝐭 𝐦𝐞𝐭 𝐡𝐨𝐨𝐩. 𝐃𝐢𝐭 𝐛𝐞𝐠𝐢𝐧𝐭 𝐦𝐞𝐭 𝐩𝐢𝐣𝐧.

𝐃𝐢𝐭 𝐛𝐞𝐠𝐢𝐧𝐭 𝐧𝐢𝐞𝐭 𝐦𝐞𝐭 𝐬𝐩𝐞𝐥𝐞𝐧. 𝐃𝐢𝐭 𝐛𝐞𝐠𝐢𝐧𝐭 𝐦𝐞𝐭 𝐠𝐞𝐛𝐫𝐮𝐢𝐤.

𝗗𝗲 𝗵𝗼𝗻𝗱𝗲𝗻 𝘃𝗮𝗻 𝗵𝗲𝘁 𝗲𝗶𝗹𝗮𝗻𝗱 — 𝘄𝗮𝗮𝗿𝗼𝗺 𝗵𝘂𝗹𝗽 𝗻𝗼𝗼𝗱𝘇𝗮𝗸𝗲𝗹𝗶𝗷𝗸.

Beste Europa, we zijn het zat.