Mastins

𝗧𝘂𝗿𝗻𝗲𝗿 𝘇𝗼𝘂 𝘇𝗼 𝗴𝗲𝗺𝗮𝗸𝗸𝗲𝗹𝗶𝗷𝗸 𝗴𝗲𝗹𝘂𝗸𝗸𝗶𝗴 𝘁𝗲 𝗺𝗮𝗸𝗲𝗻 𝘇𝗶𝗷𝗻.

Turner is vier jaar oud en woont inmiddels al bijna twee jaar in het opvangcentrum nadat hij werd gered uit een perrera in Toledo.

Hij is een Spaanse Mastín zoals veel mensen ze niet kennen. Groot en indrukwekkend om te zien, maar in werkelijkheid vooral een rustige, vriendelijke hond die tevreden is met heel gewone dingen. Een wandeling waarbij hij rustig mag snuffelen. Een zachte hand over zijn kop. Een plekje om languit te liggen en mensen die blij zijn als hij naast hen komt zitten.⠀

Hij woont in een kennel die eerlijk gezegd niet groot genoeg is voor een hond van zijn formaat. Gelukkig mag hij 's nachts uren naar buiten. Dan verkent hij op zijn gemak het park, leest alle geuren van de avond en zoekt daarna een plekje uit om te rusten.

𝘡𝘪𝘫𝘯 𝘸𝘦𝘳𝘦𝘭𝘥 𝘪𝘴 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘨𝘳𝘰𝘰𝘵. 𝘌𝘦𝘯 𝘳𝘶𝘴𝘵𝘪𝘨𝘦 𝘸𝘢𝘯𝘥𝘦𝘭𝘪𝘯𝘨, 𝘦𝘦𝘯 𝘻𝘢𝘤𝘩𝘵𝘦 𝘮𝘢𝘯𝘥 𝘦𝘯 𝘮𝘦𝘯𝘴𝘦𝘯 𝘥𝘪𝘦 𝘣𝘭𝘪𝘫 𝘻𝘪𝘫𝘯 𝘥𝘢𝘵 𝘩𝘪𝘫 𝘦𝘳 𝘪𝘴. 𝘝𝘰𝘰𝘳 𝘛𝘶𝘳𝘯𝘦𝘳 𝘻𝘰𝘶 𝘥𝘢𝘵 𝘢𝘭 𝘩𝘦𝘵 𝘨𝘦𝘭𝘶𝘬 𝘷𝘢𝘯 𝘥𝘦 𝘸𝘦𝘳𝘦𝘭𝘥 𝘻𝘪𝘫𝘯.

Turner is goed aan de lijn, sociaal met andere honden en heeft een hart dat minstens zo groot is als hijzelf.

𝘌𝘯 𝘦𝘪𝘨𝘦𝘯𝘭𝘪𝘫𝘬 𝘪𝘴 𝘥𝘢𝘵 𝘩𝘦𝘵 𝘮𝘰𝘰𝘪𝘴𝘵𝘦 𝘢𝘢𝘯 𝘩𝘦𝘮. 𝘏𝘪𝘫 𝘷𝘳𝘢𝘢𝘨𝘵 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘰𝘮 𝘷𝘦𝘦𝘭. 𝘔𝘢𝘢𝘳 𝘸𝘢𝘵 𝘩𝘪𝘫 𝘬𝘳𝘪𝘫𝘨𝘵, 𝘻𝘢𝘭 𝘩𝘪𝘫 𝘵𝘪𝘦𝘯𝘷𝘰𝘶𝘥𝘪𝘨 𝘵𝘦𝘳𝘶𝘨𝘨𝘦𝘷𝘦𝘯.

Ze was vastgebonden. En opnieuw zwanger.

Jarenlang stond Mama Mia aan een ketting aan de rand van een erf, vlak langs de weg. Daar bracht ze haar dagen door. Daar bracht ze haar nachten door. Daar bracht ze haar leven door. En terwijl auto's voorbij reden en de seizoenen kwamen en gingen, raakte ze ook nog keer op keer zwanger. Geen veilige plek. Geen rust. Geen bescherming. Geen zorg zoals een moeder die verdient.

Toen het bericht kwam dat haar eigenaar eindelijk afstand wilde doen van deze grote Mastin, hoefde Galgos del Sol niet lang na te denken.

𝘞𝘢𝘯𝘵 𝘩𝘰𝘦 𝘬𝘢𝘯 𝘫𝘦 𝘯𝘦𝘦 𝘻𝘦𝘨𝘨𝘦𝘯 𝘵𝘦𝘨𝘦𝘯 𝘦𝘦𝘯 𝘩𝘰𝘯𝘥 𝘥𝘪𝘦 𝘩𝘢𝘢𝘳 𝘩𝘦𝘭𝘦 𝘭𝘦𝘷𝘦𝘯 𝘷𝘢𝘴𝘵𝘻𝘢𝘵, 𝘦𝘯 𝘥𝘪𝘦 𝘯𝘶 𝘯𝘰𝘨 𝘦́é𝘯 𝘬𝘦𝘦𝘳 𝘱𝘶𝘱𝘴 𝘷𝘦𝘳𝘸𝘢𝘤𝘩𝘵?

Voor het eerst in haar leven is Mama Mia vrij. Voor het eerst hoeft ze geen erf te bewaken. Voor het eerst hoeft ze niet vastgebonden te leven. Voor het eerst mag ze gewoon hond zijn. En deze keer zullen haar pups geboren worden op een veilige plek

Met rust. Met goede voeding. Met zorg. Met liefde.

Mama Mia zal eerst alle tijd krijgen om op krachten te komen en haar pups groot te brengen. Daarna wordt zij zelf geholpen, zodat dit haar laatste nest zal zijn.

En daarna... Dan hopen we dat ook Mama Mia eindelijk ontdekt hoe een echt thuis voelt. Een thuis dat ze in al die jaren nooit heeft gekend.

Je mag kunt Mama Mia reserveren als je denk , ik zorg voor haar de rest van haar leven , en geef haar de rust, plezier en liefde die ze altijd al heeft verdiend .

"Vrijheid begon voor Mama Mia op de dag dat de ketting werd losgemaakt."

Toen Vega werd gevonden, was ze doodsbang. Een touw had zich diep in haar nek gesneden en rondom haar hals grote wonden veroorzaakt. Haar behandelen was moeilijk. Niet alleen door de verwondingen, maar ook omdat ze mensen niet vertrouwde. Zelfs aanraken zorgde voor zoveel stress dat ze regelmatig verdoofd moest worden om haar wonden goed te kunnen verzorgen. Dat was toen.

Vandaag staat er een heel andere Vega. Deze jonge Mastín-kruising heeft haar wonden zien genezen en stukje bij beetje ook haar vertrouwen teruggevonden. Plotselinge bewegingen en stevig aanraken vindt ze nog lastig, maar steeds vaker wint haar nieuwsgierigheid het van haar onzekerheid.

𝘝𝘦𝘨𝘢 𝘪𝘴 𝘱𝘢𝘴 𝘵𝘸𝘦𝘦 𝘫𝘢𝘢𝘳. 𝘌𝘯 𝘥𝘢𝘵 𝘻𝘪𝘦 𝘫𝘦. 𝘈𝘤𝘩𝘵𝘦𝘳 𝘥𝘦 𝘷𝘰𝘰𝘳𝘻𝘪𝘤𝘩𝘵𝘪𝘨𝘩𝘦𝘪𝘥 𝘻𝘪𝘵 𝘦𝘦𝘯 𝘫𝘰𝘯𝘨𝘦 𝘩𝘰𝘯𝘥 𝘥𝘪𝘦 𝘸𝘪𝘭 𝘬𝘪𝘫𝘬𝘦𝘯, 𝘴𝘯𝘶𝘧𝘧𝘦𝘭𝘦𝘯 𝘦𝘯 𝘰𝘯𝘵𝘥𝘦𝘬𝘬𝘦𝘯. 𝘌𝘦𝘯 𝘩𝘰𝘯𝘥 𝘥𝘪𝘦 𝘴𝘵𝘢𝘱 𝘷𝘰𝘰𝘳 𝘴𝘵𝘢𝘱 𝘭𝘢𝘢𝘵 𝘻𝘪𝘦𝘯 𝘥𝘢𝘵 𝘻𝘦 𝘯𝘰𝘨 𝘭𝘢𝘯𝘨 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘬𝘭𝘢𝘢𝘳 𝘪𝘴 𝘮𝘦𝘵 𝘨𝘳𝘰𝘦𝘪𝘦𝘯.

Voor Vega zoeken we een rustig thuis, liefst met andere honden. Een plek waar ze verder mag wennen aan het leven zonder druk en zonder haast.

𝗕𝗶𝗷𝘇𝗼𝗻𝗱𝗲𝗿𝗲 𝗮𝗱𝗼𝗽𝘁𝗶𝗲 𝗦𝗼𝗺𝗺𝗶𝗴𝗲 𝗵𝗼𝗻𝗱𝗲𝗻 𝗿𝗲𝗱 𝗷𝗲 𝘂𝗶𝘁 𝗲𝗲𝗻 𝘀𝗶𝘁𝘂𝗮𝘁𝗶𝗲. 𝗘𝗻 𝘀𝗼𝗺𝗺𝗶𝗴𝗲 𝗵𝗼𝗻𝗱𝗲𝗻 𝘃𝗲𝗰𝗵𝘁𝗲𝗻 𝘇𝗶𝗰𝗵 𝗱𝗮𝗮𝗿𝗻𝗮 𝘇𝗲𝗹𝗳 𝗻𝗼𝗴 𝗵𝗲𝗹𝗲𝗺𝗮𝗮𝗹 𝘁𝗲𝗿𝘂𝗴 𝗻𝗮𝗮𝗿 𝗵𝗲𝘁 𝗹𝗲𝘃𝗲𝗻.
⠀
Dit is een bijzonder adoptieverhaal van een Mastín met moed. Een hond die opnieuw leerde vertrouwen in mensen nadat mensen hem eerst zo vreselijk bang hadden gemaakt dat bijna niemand nog dacht dat hij ooit normaal zou kunnen leven.
⠀
Maar door hem niet op te geven… door hem te blijven zien… door hem te laten voelen dat ook hij ertoe doet… is er iets prachtigs gebeurd.
⠀
Waar ooit een doodsbange hond zat die verstijfde van paniek, staat nu een schitterende grote Mastín die eindelijk ontdekt heeft dat er ook goede mensen bestaan. En hij wil nog maar één ding: Hun allergrootste vriend zijn.
⠀
Toen Tractor Trev van straat werd gehaald zat hij volledig vast in angst. Niet een beetje onzeker. Niet voorzichtig.
Verlamd van angst. Hij wilde niet aangeraakt worden. Niet meelopen. Niet bewegen. Een riem was onmogelijk. Verplaatsen betekende dat meerdere mensen hem letterlijk moesten tillen omdat hij uit pure paniek geen stap meer zette.
⠀
En toch… kijk hem nu eens; 𝘋𝘦 𝘩𝘰𝘯𝘥 𝘥𝘪𝘦 𝘰oit 𝘣𝘦𝘷𝘳𝘰𝘰𝘳 𝘻𝘰𝘥𝘳𝘢 𝘦𝘦𝘯 𝘮𝘦𝘯𝘴 𝘵𝘦 𝘥𝘪𝘤𝘩𝘵𝘣𝘪𝘫 𝘬𝘸𝘢𝘮, 𝘻𝘰𝘦𝘬𝘵 𝘯𝘶 𝘻𝘦𝘭𝘧 𝘬𝘯𝘶𝘧𝘧𝘦𝘭𝘴. 𝘋𝘦 𝘩𝘰𝘯𝘥 𝘥𝘪𝘦 𝘯𝘰𝘰𝘪𝘵 𝘻𝘰𝘶 𝘭𝘰𝘱𝘦𝘯, 𝘸𝘢𝘯𝘥𝘦𝘭𝘵 𝘯𝘶 𝘨𝘳𝘢𝘢𝘨 𝘮𝘦𝘦.
⠀
Dat contrast is bijna niet uit te leggen als je het niet zelf hebt gezien.
⠀
Het geduld. De eindeloze kleine stapjes. De mensen van Galgo del Sol die hem niet opgaven toen het makkelijker was geweest om hem af te schrijven als “te beschadigd”.
En misschien nog wel het meest bijzondere van alles:
Dat Trev zélf bleef proberen.
⠀
𝘞𝘢𝘯𝘵 𝘸𝘢𝘵 𝘸𝘪𝘫 𝘯𝘶 𝘻𝘪𝘦𝘯, 𝘪𝘴 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘢𝘭𝘭𝘦𝘦𝘯 𝘦𝘦𝘯 𝘨𝘳𝘰𝘵𝘦 𝘭𝘪𝘦𝘷𝘦 𝘔𝘢𝘴𝘵𝘪́𝘯. 𝘏𝘦𝘵 𝘪𝘴 𝘦𝘦𝘯 𝘩𝘰𝘯𝘥 𝘥𝘪𝘦 𝘥𝘢𝘨 𝘯𝘢 𝘥𝘢𝘨 𝘻𝘪𝘫𝘯 𝘦𝘪𝘨𝘦𝘯 𝘢𝘯𝘨𝘴𝘵 𝘩𝘦𝘦𝘧𝘵 𝘰𝘷𝘦𝘳𝘸𝘰𝘯𝘯𝘦𝘯. 𝘌𝘦𝘯 𝘩𝘰𝘯𝘥 𝘥𝘪𝘦 𝘸𝘦𝘦𝘳 𝘥𝘶𝘳𝘧𝘵 𝘵𝘦 𝘷𝘦𝘳𝘵𝘳𝘰𝘶𝘸𝘦𝘯.
⠀
Wel eens een enorme hond compleet mal van blijdschap zien doen? Dat laat een indruk achter. En Trev doet bijna niet anders meer.
⠀
Speels. Goofy. Aanhankelijk. Een enorme zachte jongen die eindelijk durft te genieten van aandacht, wandelingen en menselijk contact. Alsof hij elke dag opnieuw probeert in te halen wat angst hem zo lang heeft afgepakt.
⠀
Hij is vier jaar oud, goed met andere honden en klaar voor iets wat ooit onmogelijk leek:
⠀
Een thuis; 𝘌𝘦𝘯 𝘦𝘤𝘩𝘵 𝘷𝘦𝘪𝘭𝘪𝘨 𝘵𝘩𝘶𝘪𝘴. 𝘔𝘦𝘵 𝘮𝘦𝘯𝘴𝘦𝘯 𝘥𝘪𝘦 𝘻𝘪𝘫𝘯 𝘷𝘦𝘳𝘩𝘢𝘢𝘭 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘻𝘪𝘦𝘯 𝘢𝘭𝘴 “𝘦𝘦𝘯 𝘻𝘪𝘦𝘭𝘪𝘨𝘦 𝘩𝘰𝘯𝘥”, 𝘮𝘢𝘢𝘳 𝘢𝘭𝘴 𝘩𝘦𝘵 𝘣𝘦𝘸𝘪𝘫𝘴 𝘷𝘢𝘯 𝘩𝘰𝘦𝘷𝘦𝘦𝘭 𝘬𝘳𝘢𝘤𝘩𝘵 𝘦𝘯 𝘥𝘰𝘰𝘳𝘻𝘦𝘵𝘵𝘪𝘯𝘨𝘴𝘷𝘦𝘳𝘮𝘰𝘨𝘦𝘯 𝘦𝘳 𝘪𝘯 𝘦𝘦𝘯 𝘢𝘴𝘪𝘦𝘭𝘩𝘰𝘯𝘥 𝘬𝘢𝘯 𝘻𝘪𝘵𝘵𝘦𝘯.

Vier jaar oud. Gered uit een perrera in Toledo. En inmiddels al bijna twee jaar wachtend in het opvangcentrum.

Hij leeft in een kleine kennel die eerlijk gezegd niet goed genoeg is voor een Mastín. Alleen ’s nachts mag hij uren het park in. Daar snuffelt hij rustig rond, loopt een stukje, kijkt wat om zich heen en gaat daarna ergens liggen.

𝘐𝘯 𝘻𝘪𝘫𝘯 𝘵𝘳𝘢𝘨𝘦 𝘣𝘦𝘸𝘦𝘨𝘪𝘯𝘨𝘦𝘯 𝘻𝘪𝘵 𝘨𝘦𝘦𝘯 𝘭𝘶𝘪𝘥 𝘷𝘦𝘳𝘥𝘳𝘪𝘦𝘵.𝘎𝘦𝘦𝘯 𝘱𝘢𝘯𝘪𝘦𝘬.𝘎𝘦𝘦𝘯 𝘰𝘱𝘨𝘦𝘷𝘦𝘯.𝘈𝘭𝘭𝘦𝘦𝘯 𝘥𝘢𝘵 𝘴𝘵𝘪𝘭𝘭𝘦 𝘨𝘦𝘷𝘰𝘦𝘭 𝘥𝘢𝘵 𝘦𝘦𝘯 𝘩𝘰𝘯𝘥 𝘭𝘢𝘯𝘨𝘻𝘢𝘢𝘮 𝘬𝘭𝘦𝘪𝘯𝘦𝘳 𝘸𝘰𝘳𝘥𝘵 𝘪𝘯 𝘦𝘦𝘯 𝘭𝘦𝘷𝘦𝘯 𝘥𝘢𝘵 𝘵𝘦 𝘬𝘭𝘦𝘪𝘯 𝘪𝘴 𝘷𝘰𝘰𝘳 𝘩𝘦𝘮.

Turner is lief en zachtaardig. Goed aan de lijn. Sociaal met andere honden, al zit hij meestal alleen. Hij hoeft geen druk huishouden of eindeloze prikkels. Gewoon ruimte. Rust. Mensen die hem echt meenemen in hun leven.

En ja… hij heeft die typische Mastín-uitstraling. Groot, sterk en waakzaam. Maar wie verder kijkt ziet vooral een hond die ontzettend graag dichtbij zijn mensen wil zijn.

𝘌𝘦𝘯 𝘩𝘰𝘯𝘥 𝘥𝘪𝘦 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘷𝘳𝘢𝘢𝘨𝘵 𝘰𝘮 𝘮𝘦𝘥𝘦𝘭𝘪𝘫𝘥𝘦𝘯.𝘞𝘦𝘭 𝘰𝘮 𝘦𝘦𝘯 𝘦𝘦𝘳𝘭𝘪𝘫𝘬𝘦 𝘬𝘢𝘯𝘴. 𝘌𝘦𝘯 𝘱𝘭𝘦𝘬 𝘸𝘢𝘢𝘳 𝘩𝘪𝘫 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘭𝘢𝘯𝘨𝘦𝘳 𝘩𝘰𝘦𝘧𝘵 𝘵𝘦 𝘸𝘢𝘤𝘩𝘵𝘦𝘯 𝘵𝘰𝘵 𝘥𝘦 𝘥𝘢𝘨 𝘷𝘰𝘰𝘳𝘣𝘪𝘫 𝘪𝘴.

Interesse in Turner? Laat het ons weten.