Adoptie Oudere honden (8+)

𝟏𝟒 𝐣𝐚𝐚𝐫. 𝐄𝐞𝐧 𝐨𝐮𝐝𝐞𝐫𝐞 𝐏𝐨𝐝𝐞𝐧𝐜𝐨 𝐝𝐢𝐞 𝐫𝐮𝐬𝐭 𝐳𝐨𝐞𝐤𝐭, speciale adoptie.

Tano is veertien jaar oud. Een leeftijd waarop een hond allang ergens thuis hoort te zijn, met een vast plekje, een zacht bed en mensen die hem kennen. In plaats daarvan werd hij op straat gevonden, uitgehongerd en op, alsof hij er niet meer toe deed.
⠀
Hij werd geholpen door mensen die hem zagen, hem eten gaven, hem naar de dierenarts brachten en ervoor zorgden dat hij niet opnieuw werd weggestuurd. Dankzij hen is hij nu veilig. Maar veilig is niet hetzelfde als thuis.
⠀
Het asiel is druk. Te druk voor een oudere Podenco als Tano. Waar jongere honden zich nog aanpassen aan de prikkels en de onrust, raakt hij daar juist zijn rust kwijt. En dat is precies wat hij nu zo hard nodig heeft. Want Tano is geen hond van drukte. Hij is zachtaardig, aanhankelijk en verrassend vrolijk voor wat hij heeft meegemaakt. Hij zoekt contact, geniet van aandacht en laat zien dat er nog zoveel zachtheid in hem zit.
⠀
Een oudere Podenco zoals Tano vraagt niet veel. Geen lange eisenlijst, geen grote verwachtingen. Alleen een plek waar hij kan liggen, waar het rustig is, waar iemand hem ziet en begrijpt wie hij is. Na veertien jaar verdient hij geen kennel meer, maar een thuis. Een plek waar hij gewoon mag zijn, in alle rust, met iemand naast zich.

𝗦𝗣𝗘𝗖𝗜𝗔𝗟𝗘 𝗔𝗗𝗢𝗣𝗧𝗜𝗘 — 𝗢𝗠𝗔 𝗧𝗘𝗝𝗔 𝗜𝗦 𝗩𝗘𝗥𝗚𝗘𝗧𝗘𝗡,
Maar nu niet meer. We stellen jullie heel graag voor aan deze ontzettende leuke 10 jarige Podenco oma. Teja heeft het grootste deel van haar leven doorgebracht bij een jager, tot ze op een moment simpelweg niet meer gewenst was. Daarna volgden jaren in een gemeentelijk asiel, in een kennel waar ze vooral heeft gewacht. Niet op iets concreets, maar gewoon… op wat zou komen. Aandacht kreeg ze nauwelijks. Ze werd één van de honden die er zijn, maar niet meer echt gezien worden.

Daar heeft ze lang gezeten. Te lang. Tot Macu van asiel Bichos Raros over haar hoorde en besloot haar op te halen. Zonder omwegen, zonder twijfel. Gewoon omdat het genoeg was geweest in een betonnen kennel met je 10 jaar.

Toen Teja in de auto stapte, ging ze rustig achterin zitten, vastgezet en stil, zonder verzet. Alsof ze het onderging zoals ze alles had ondergaan. In haar blik zat geen paniek, maar wel een duidelijke vraag: wat gebeurt er nu?

Wat er nu gebeurt, is anders dan alles wat ze kent. Ze is nu bij Bichos Raros. Geen kennel waarin ze vergeten wordt, maar een plek waar voor haar gezorgd wordt. Waar ze goed eten krijgt, waar ze wordt nagekeken door een dierenarts en waar er tijd en aandacht voor haar is.

Teja is rustig, vriendelijk en stabiel. Geen hond die veel vraagt, geen hond die moeilijk is. Ze is er op een zachte manier, en dat maakt haar juist bijzonder.

Haar naam betekent vuur en kracht. Niet het soort kracht dat opvalt, maar de stille kracht om jezelf te blijven, ook als je jarenlang over het hoofd wordt gezien.

Voor Teja zoeken we een plek waar ze niet opnieuw hoeft te wachten. Een huis waar ze voor het eerst echt onderdeel mag zijn van een gezin, waar contact vanzelfsprekend is en waar ze mag ervaren hoe het is om er gewoon bij te horen.

𝗧𝗪𝗘𝗘 𝗭𝗜𝗘𝗟𝗘𝗡. 𝗘́𝗘𝗡 𝗩𝗘𝗥𝗛𝗔𝗔𝗟.
Ze horen bij elkaar. Punt. Cory en Melissa.
Geen jonge honden meer. Geen makkelijke start gehad. Geen perfect plaatje. Maar wel… samen.

Ze kwamen uit een horder situatie waar te veel honden en te weinig menselijkheid was.
Een leven waarin niemand hen iets leerde, niemand hen zag, niemand hen echt aanraakte.

Cory — ongeveer 10 jaar (wit met bruin)
Melissa — rond de 7, misschien ouder (wit met bruin)
Ze kenden niets. Geen vertrouwen. Geen wereld. 
En kijk ze nu. Ze lopen mee. Ze kijken je aan. Ze zoeken contact. Niet opdringerig. Lief. Maar voorzichtig. Eerlijk. Echt.

Ze hebben stappen gezet die je niet kunt meten in kilometers, maar in moed. Ze zijn dapper. Ze zijn rustig. Makkelijk in de omgang. Geen honden die je leven overnemen — maar honden die langzaam hun plek vinden in jouw leven, samen zijn .

En misschien wel het belangrijkste: Ze hebben elkaar.
Altijd gehad. Altijd vastgehouden.

Ze zijn sterk aan elkaar verbonden. Elkaar loslaten zou voelen als opnieuw beginnen… maar dan zonder houvast.

Cory is slim — soms iets té slim. Hij bedacht doodleuk hoe hij een putdeksel kon optillen. Podenco-brein, zullen we maar zeggen.

Melissa volgt. Vertrouwt. Blijft dichtbij. Samen vormen ze iets wat je niet kunt creëren, alleen kunt respecteren.

Wat ze nodig hebben? Geen drukte. Geen verwachtingen.
Gewoon tijd en liefde , rust.

Een plek waar ze mogen landen. Waar niets moet. Waar ze samen oud mogen worden.

“Niet elke band wordt gekozen — sommige worden gevormd in overleven, en groeien uit tot iets onvervangbaars.”

Misschien zoek jij geen twee honden.
Maar misschien zoeken deze twee wel precies jou.

𝐏𝐄𝐃𝐑𝐎 — hij heeft alles al overleefd. Nu nog een thuis.
Negen jaar. Aangereden. Achtergelaten. En toch… hier staat hij nog.
⠀
Pedro werd gevonden na een ongeluk. Zijn lichaam kwam er relatief goed vanaf, alleen een lichte scheefstand van zijn hoofd bleef. Iets wat hem juist nog meer karakter geeft dan dat het hem beperkt. De neuroloog heeft hem gezien — hij is stabiel, hij is oké.
⠀
Hij heeft leishmania, maar dat is onder controle. Voor vertrek wordt hij opnieuw getest en waar nodig begeleid. In Spanje wordt medicatie zoals glucantime zelfs ondersteund. Buiten Spanje denken ze mee, al hangt dat soms af van de dierenarts.
⠀
Maar Pedro is meer dan zijn medische lijstje. Hij heeft al geproefd van een thuis. In het vrijwilligersappartement leerde hij wat een bank is, wat een bed is, wat het betekent om dichtbij mensen te zijn. En daar gebeurde iets belangrijks. Hij begon te vertrouwen.
⠀
Bij mensen die hij kent, laat hij los. Dan kruipt hij dichtbij. Dan blijft hij. Dan is hij jouw hond, voor altijd.
⠀
Bij vreemden is hij nog voorzichtig. De wereld is nog groot voor hem. Maar achter die terughoudendheid zit geen angst die blijft — er zit een hond die tijd nodig heeft en daarna alles geeft.
⠀
“Niet de luidste honden dragen de meeste liefde — maar degene die je eerst moet leren kennen.”
⠀
Pedro zoekt geen perfect huis. Hij zoekt een eerlijk huis.
Een plek waar hij mag landen, mag groeien, en uiteindelijk gewoon naast je mag liggen — zoals hij dat het liefste doet.
Het is zijn beurt.

Klaar voor een normaal leven in huis Hij heeft jarenlang geleefd zonder comfort. Niet een beetje — helemaal niet.

Rubio is een Podenco reu, geboren op 14 april 2015. Hij kwam in september 2025 binnen nadat hij werd weggehaald uit omstandigheden die ver onder elke grens liggen. Hij leefde buiten op stenen, zonder beschutting, zonder comfort. Hij kwam nooit binnen, kreeg oud brood en afval te eten en werd genegeerd. Dat was zijn dagelijks leven. Nu zit hij in een kennel. Hij heeft het beter dan voorheen, maar het blijft een asiel. Geen huis. Geen bank. Geen eigen plek.
⠀
Rubio is een oudere hond die geen drukte zoekt. Hij leeft rustig en vraagt niet veel. Maar dat betekent niet dat hij niets nodig heeft. Hij heeft een huis nodig. Een plek waar hij echt tot rust kan komen. Waar een bank vanzelfsprekend is. Waar hij niet meer hoeft te wachten. Hij heeft jarenlang op stenen geleefd. Dat gegeven alleen zegt genoeg.

Voor Rubio zoeken we iemand die hem een normaal leven in huis wil geven. Niet ingewikkeld. Gewoon goed. Geen grootse verwachtingen. Wel een eerlijke kans.

“Soms is ‘gewoon normaal’ precies wat een hond zoals Rubio nooit heeft gehad.”

𝐎𝐅𝐄𝐋𝐈𝐀 – 𝐬𝐩𝐞𝐜𝐢𝐚𝐥𝐞 𝐚𝐝𝐨𝐩𝐭𝐢𝐞 | zoekt rust, zorg en liefde voor haar laatste levensfase

Dit is een hond voor iemand die bewust kiest voor een klein, lief en gevoelig Podenco omaatje.
Iemand die begrijpt wat daarbij hoort — lichamelijk, medisch — maar ook ziet dat ze in het asiel, door de werkdruk, simpelweg te kort komt in één-op-één aandacht, rust en nabijheid. Juist daarom zou een huiselijke omgeving voor Ofelia zo’n verschil maken — een echte vooruitgang voor haar.

Ofelia is een Podenco-mix teefje, geboren in 2011. Ze werd op straat gevonden in slechte toestand: mager, ziek en gedesoriënteerd. Bij aankomst liep ze rondjes en was ze duidelijk de weg kwijt, zowel lichamelijk als mentaal.
Inmiddels is ze opgeknapt. Ze eet goed, haar lichaam is stabieler en de onrust die ze eerst liet zien is sterk verminderd. Ze is rustiger geworden en meer in balans.

Ze is en blijft een dun hondje. Aankomen gaat moeilijk, ondanks dat ze goed eet. Dat hoort bij haar leeftijd en haar lichaam. Dit is een fragiele senior.

Medisch gezien heeft Ofelia Leishmania en een lichte nierbelasting. Ze krijgt hiervoor behandeling en is stabiel. De tumoren in haar melkklieren, waarvoor ze eerder onderzocht werd, zijn inmiddels verwijderd. Die periode ligt achter haar.

Ofelia is een rustige hond die geen gedoe wil. Ze kan goed met andere honden, maar heeft haar rust nodig en mag daarin niet worden verstoord. Andere honden zijn dus prima, zolang ze haar tempo respecteren en geen invloed hebben op haar rust.

Haar wereld is klein geworden. Geen wandelingen meer.
Even de tuin in, wat rondscharrelen, haar behoefte doen, daarna weer rust. En als de zon er is, dan ligt ze daar graag — warm, stil, tevreden.

Juist daarom is een tuin geen wens, maar een voorwaarde. Voor Ofelia is dat haar beweging, haar buiten zijn, haar kwaliteit van leven.
⠀
Voor Ofelia zitten de belangrijkste dingen in de kleine momenten. Aandacht. Even zacht aaien of een rustig knuffelmoment. Iemand die tegen haar praat, haar geruststelt wanneer dat nodig is en haar benadert met dezelfde zachtheid die zij zelf in zich heeft.

Een zacht mandje of een dekentje om in weg te kruipen, een jasje wanneer haar lichaam dat nodig heeft, en kleine verwenmomentjes tussendoor — dat is de zorg waarin zij tot rust komt.

Ze zoekt iemand die het niet groot hoeft te maken, maar juist waarde haalt uit die eenvoudige momenten samen. Iemand die het fijn vindt om haar gelukkig te zien en daar zelf ook geluk uit haalt.
⠀
Ofelia zoekt geen drukte en geen verwachtingen.
Ze zoekt iemand die er voor haar is.

SPECIALE ADOPTIE – OMA FIENTJE (11 JAAR)
Fientje, ook wel Fini, is 11 jaar en kende altijd een thuis.
Een eigen mens. Een eigen wereld.
Haar baasje was mentaal ziek en kon niet goed voor zichzelf of zijn honden zorgen.

Er was liefde — maar geen hygiëne, geen verzorging, geen basisveiligheid. Fientje leefde tussen het vuilnis. Niet mishandeld. Niet bang. Maar wel verwaarloosd. Na een huisbezoek werden Fientje en haar maatjes in beslag genomen. Ze werd gewassen, ontwormd, ont-vlooid, goed gevoerd. Fysiek is ze gezond. Mentaal stabiel.

Wat ze mist, is haar mens. In het asiel zie je het verschil tussen honden die altijd op straat leefden en honden die een thuis hadden. Fientje hoort bij de tweede groep.

Ze mist rust. Een eigen plek. Iemand om trouw aan te zijn.
Ze is mensgericht en hunkert naar aandacht. De wandelingen zijn haar hoogtepunt. Eerst dol enthousiasme — alsof ze zeker wil weten dat ze mee mag

Dan ontspanning. Dan rust. Snuffelend, maar steeds even checkend of je er nog bent. In haar groep werd ze direct geaccepteerd.

Ze is stabiel, sociaal, opgegroeid met andere honden.
Ongecompliceerd karakter. Rechtvaardig in de roedel. Speels op haar eigen manier.

Fientje is 11. Maar ze is niet “op”. Ze is een loyale, dankbare hond die nog jaren gezelschap kan geven. Ze is gezond, ingeënt en reisklaar.

Sabine hoopt dat deze oma niet over het hoofd wordt gezien. Niet om haar leeftijd. Niet om haar verleden. Maar gekozen wordt om wie ze is, trouw liefde plezier met oma Fientje ! 

𝐀́𝐧𝐠𝐞𝐥 ( 9 jaar)— 𝐞𝐞𝐧 𝐏𝐨𝐝𝐞𝐧𝐜𝐨 𝐦𝐞𝐭 𝐞𝐞𝐧 𝐣𝐨𝐧𝐠 𝐡𝐚𝐫𝐭 𝐞𝐧 𝐞𝐞𝐧 𝐰𝐢𝐣𝐬 𝐠𝐞𝐳𝐢𝐜𝐡𝐭

Als we je zouden vragen welk ras Ángel is, zou je het waarschijnlijk meteen weten. Inderdaad, hij is een Podenco. Weer een Podenco in het asiel — maar deze is negen jaar oud. En toch… wie Ángel ziet bewegen, zou dat nooit zeggen. Hij is een wervelwind. Hij houdt van spelen, van rondrennen, van wandelen en van het leven zelf. Zijn lichaam is nog vol energie, zijn enthousiasme aanstekelijk. Leeftijd lijkt voor hem meer een detail dan een beperking.

Tegelijkertijd draagt hij ook de tekenen van zijn jaren met zich mee. Een prachtig gezicht dat langzaam witter wordt. Kleine pootjes met witte uiteinden, alsof hij sokjes draagt. En helaas ook dat ene stille gegeven: dat zijn kans op adoptie kleiner is dan die van zoveel anderen.

Ángel lijkt misschien een doorsnee Podenco. Maar wie even de tijd neemt, ziet iets anders. In de kennel straalt hij vreugde uit. In de tuin, spelend met botten, er ondeugend op knagend, brengt hij een rust en geluk die moeilijk onder woorden te brengen zijn. Hij is aanwezig, zonder te eisen. Vrolijk, zonder luid te zijn. Zijn naam past bij hem. Ángel heeft iets bijzonders. Iets zachts. Iets dat raakt.

Hij heeft een thuis nodig, dat is duidelijk. Maar we weten ook dit: de persoon die Ángel in zijn leven toelaat, zal er oneindig veel voor terugkrijgen. Misschien moet hij gered worden. Maar misschien is hij juist degene die iemand anders redt. Niet elke hond zoekt een nieuw begin — sommigen wachten tot iemand hen eindelijk ziet.

Pica – geboren om plezier te brengen

Pica is een teefje van ongeveer 11 jaar, een bijzondere Duitse herder x Podenco-mix met het formaat van een Podenco en een prachtig, uniek uiterlijk met wat korte stevige pootjes. Maar wat haar écht speciaal maakt, zit vanbinnen. Dit is zo’n hond die je meteen raakt, zonder moeite, zonder drama — gewoon door wie ze is.

Ondanks dat Pica is achtergelaten, heeft ze haar vrolijke en liefdevolle karakter behouden.

Ze lijkt altijd gelukkig, past zich makkelijk aan en leeft probleemloos samen met de andere honden in het asiel. In de tuin zie je haar genieten: rennen, spelen, zich vermaken met haar maatjes. Net zo tevreden loopt ze mee tijdens een wandeling. Slim, stabiel en opvallend veerkrachtig — alsof ze zegt: het leven gaat door, en ik ga mee.

Pica is mensgericht, onderdanig, aanhankelijk en ontzettend braaf. Ze is duidelijk gewend aan een leven in huis: routines, samenleven met mensen, rustmomenten — ze kent het allemaal al. Dat maakt haar ideaal voor vrijwel elk type gezin. Met andere honden kan ze prima samenleven. Katten zijn helaas geen match; die jaagt ze, dus een katvrij thuis is belangrijk.

Het asiel is voor Pica geen plek om te blijven. Het is slechts een tussenstop. Ze verdient een thuis waar ze niet opnieuw hoeft te bewijzen hoe lief ze is, maar waar ze gewoon mag zijn. Een plek waar ze haar zachte karakter en levensvreugde mag delen met mensen die haar nooit meer laten gaan.

“Sommige honden dragen hun verleden stil, en kiezen elke dag opnieuw voor vertrouwen.”

Sasha is een middelgrote Podenco-teef van ongeveer 10 jaar, met een verhaal dat je hart raakt. Ze heeft het niet makkelijk gehad: voordat ze bij ons kwam, zat ze in een dierenopvang en daarvoor in een zoosanitair centrum. Alles wat ze kende was onzekerheid en afstand.

Met mensen is Sasha voorzichtig. Ze heeft tijd nodig om te wennen, en het is belangrijk om zacht en rustig te zijn bij het aanlijnen, aaien of knuffelen. Ze vertrouwt nog niet volledig, maar het mooie is: ze laat geen kwaad zien. Sasha is lief, vriendelijk en altijd beleefd — een klein wondertje dat ondanks alles nooit boos wordt.

Wandelen vindt ze heerlijk. Ze geniet van het park, de vrijheid, het zonnetje… zo veel dat je soms bijna moet oppassen dat ze niet te lang blijft hangen, gewoon omdat ze er van geniet om buiten te zijn en alles rustig in zich op te nemen.

Wat Sasha nodig heeft, is een thuis dat haar accepteert zoals ze is, iemand die haar laat zien dat de wereld veilig kan zijn. Haar echte karakter kan ze pas echt laten zien in een rustig huis, met liefde en geduld, waar ze zich kan ontspannen en zichzelf kan zijn.

Sasha is een bijzondere hond die alles geeft wat ze kan, zodra ze zich veilig voelt. Ze verdient een gezin dat begrijpt dat vertrouwen tijd nodig heeft, en die haar elke dag laat zien dat het leven ook mooi kan zijn.

Soms zijn het de zachtste zielen die de meeste liefde te geven hebben.

Al sinds hun puppytijd. Altijd nabij elkaar. Nu zijn ze 12 en 13 jaar oud. Verlaten door omstandigheden. Niet door hun eigen doen. Het asiel biedt een tijdelijk thuis. Maar ze horen hier niet.

Ze zijn onafscheidelijk. Ze zoeken elkaar in elke beweging. Ze steunen op elkaar, altijd.

Pancho en Yago zijn kleine honden met grote harten. Ze kwispelen bij elk contact. Hun blikken vragen om liefde.

Ze vertrouwen mensen volledig. Ze hebben gezondheid die aandacht nodig heeft. Hartruis, medicatie, maar verder een normaal leven.

Ze zijn dankbaar, rustig en slim. Ze zullen zich aanpassen aan hun nieuwe thuis. Ze vragen geen groot huis. Een warme mand, wat eten en drinken. Wandelingen in de zon. En zij schenken hun liefde, eeuwig en oprecht.

Als de vrijwilligers weggaan, blijven ze hopen. Aan de deur gekluisterd. Verwachtend, starend. Op hun familie, hun thuis.

Pancho en Yago verdienen samen een tweede kans. Samen geadopteerd, want scheiden kan niet, en gaat niet gebeuren. Samen liefdevol en veilig. Samen eindelijk echt thuis.

Sociedad Protectora de Animales y Plantas de Málaga

𝗪𝗔𝗡𝗡𝗘𝗘𝗥 𝗝𝗘 𝗧𝗢𝗘 𝗕𝗘𝗡 𝗔𝗔𝗡 𝗥𝗨𝗦𝗧 𝗘𝗡 𝗝𝗘 𝗡𝗜𝗘𝗧 𝗚𝗢𝗘𝗗 𝗞𝗨𝗡𝗧 𝗩𝗜𝗡𝗗𝗘𝗡 𝗜𝗡 𝗘𝗘𝗡 𝗗𝗥𝗨𝗞 𝗔𝗦𝗜𝗘𝗟

Tequila is een bijzondere dame van 13 jaar, klaar om eindelijk volledig tot haar recht te komen.

Negen jaar lang woonde ze op een terras op Tenerife en mocht ze slechts één keer per week een korte wandeling maken.Haar wereld was klein en haar leven beperkt, maar haar vertrouwen en liefde voor mensen zijn nooit verloren gegaan.

Het dagelijks leven in het asiel is zwaar voor haar.In de zomer wordt het te heet en te druk, in de winter te koud en nat.Ze voelt zich daar ongemakkelijk en onrustig, en verlangt naar een plek waar ze eindelijk tot rust kan komen.

Ze zoekt een thuis waar ze volledig zichzelf mag zijn, waar ze veilig en geliefd is.Een plek waar ze op haar eigen tempo de wereld mag ontdekken en haar energie en speelsheid kan laten zien.

Tequila is mensgericht, vertrouwend, lief en ongelooflijk knuffelig.Als iemand die ze kent naar haar toe komt, verandert ze in de grootste knuffelkont die je ooit hebt ontmoet.

Ze laat zich dapper verzorgen, zelfs als dat pijn doet, want ze vertrouwt volledig op haar mensen.Ze geniet van buiten zijn, van ontdekken en van plezier maken, zoals tijdens een recente stranddag, waar ze straalde van blijdschap en elke steen onderzocht.

Haar leven verdient nu warmte, liefde en veiligheid, zonder de stress van het drukke asiel.Tequila woont het liefst als enige hond in huis, zodat ze alle aandacht en rust krijgt die ze verdient.

Wij zoeken mensen die haar liefdevol opnemen, respecteren en alle tijd geven om eindelijk volledig te ontspannen.

Tequila verdient een leven vol rust, warmte en liefde, waar ze mag schitteren als de bijzondere dame die ze is.

Niet: “wie is Harry?” maar: “wie is het gezin dat bij Harry past?”

Het gezin van Harry bestaat uit mensen die…… graag buitenmensen zijn. Mensen die blij worden van frisse lucht, modderige schoenen en jassen die altijd “bijna droog” zijn. Mensen die liever een bos in lopen dan een winkelstraat.

… actieve mensen zijn. Niet per se marathonlopers, maar wel mensen die denken: kom, we gaan nog een rondje. Mensen die lange wandelingen normaal vinden en korte wandelingen een uitzondering.

… mensen die begrijpen dat een bal geen gewoon speeltje is, maar een levensfilosofie. Mensen die met plezier gooien, nog een keer gooien, en daarna zeggen: “oké, nu even pauze”, en Harry dat ook rustig willen leren.

… mensen die avonturen willen beleven met hun hond. Nieuwe routes ontdekken, onbekende paden inslaan, samen op pad. Niet alleen wandelen, maar samen iets meemaken.

… mensen die kunnen lachen om enthousiasme. Om een hond die springt van blijheid, die leeft met zijn hele lijf, die soms iets té enthousiast is omdat hij het leven gewoon zo leuk vindt.

… mensen die snappen dat Harry een ‘jong-oude’ hond is. Vol energie, vol levenslust, maar ook iemand die mag leren dat rust óók bij het leven hoort.

… mensen die geduldig zijn. Die begrijpen dat Harry ooit is achtergelaten omdat hij “te veel” was — en die juist denken: dan laten we hem zien dat hij precies goed is.

… mensen die houden van contact. Want Harry houdt van mensen. Van samen zijn. Van aandacht. Van erbij horen.

… mensen die andere honden leuk vinden, want Harry doet dat ook. Vrienden maken gaat hem makkelijk af.

… mensen die aan het eind van de dag moe maar voldaan op de bank ploffen. Met een hoofd vol frisse lucht, een lijf dat genoeg heeft bewogen — en een Harry die zich tegen hen aan vouwt.

… mensen waarbij Harry in slaap mag vallen zonder iets te hoeven. Geen bal. Geen actie. Alleen aanwezigheid. Mensen bij wie hij kan dromen over bossen, ballen, lange wandelingen en eindelijk thuishoren.

… mensen die snappen dat perfect niet zit in foutloos gedrag, maar in samen groeien.

Harry is eigenlijk een fantastische hond.Wat hij nu zoekt, is een perfect leven —met perfecte mensen voor hem.

En misschien…zijn jullie dat wel.