Sinds gisteren kan deze informatie eindelijk gedeeld worden. Het juridische deel is afgerond. De 110 Podenco’s zijn door de overheid in beslag genomen en door de rechtbank vrijgegeven voor adoptie.
Maar wat een afschuwelijk verhaal gaat hieraan vooraf.
De foto’s spreken voor zich. En wat daarop te zien is, is ronduit krankzinnig.
Honden die bedoeld waren voor de jacht, gehouden onder omstandigheden die iedere vorm van menselijkheid tarten. Geen fatsoenlijke leefruimte, geen schone omgeving, geen waardigheid. Alleen vervuiling, verwaarlozing en dieren die aan hun lot zijn overgelaten.
Jonge en oude Podenco’s die in grote voorraadtonnen werden aangetroffen. Tonnen waarin een hond niet hoort te zitten opgesloten. We weten niet hoelang ze daar hebben gezeten. We weten niet hoeveel angst, honger en ongemak ze hebben moeten doorstaan. Maar alleen al het beeld van die tonnen is onverdraaglijk.
Gewonde dieren. Uitgehongerde dieren. Honden die zichtbaar tekort zijn gekomen aan de meest basale zorg. Dieren die afhankelijk waren van mensen, maar die door diezelfde mensen in deze omstandigheden zijn gehouden.
Dit is geen manier om met honden om te gaan. Dit is geen traditie die je kunt verschuilen achter de jacht. Dit is geen aanvaardbare manier om Podenco’s te houden. Het is een schandelijke vorm van dierenmishandeling, en er bestaat geen enkel excuus voor.
Hoe kun je een dier dat voor je werkt of voor je plezier wordt ingezet, zo behandelen? Hoe kun je een hond opsluiten in een ton, hem laten verhongeren en vervolgens doen alsof dit er nu eenmaal bij hoort?
Een Podenco is geen gebruiksvoorwerp. Geen jachtinstrument dat je ergens kunt wegzetten wanneer het je niet uitkomt. Het is een levend wezen dat pijn voelt, honger kent en afhankelijk is van de zorg die mensen bereid zijn te geven.
En laten we vooral niet vergeten dat achter iedere foto een levend dier schuilgaat. Een Podenco die pijn heeft gehad. Die honger heeft gekend. Die misschien nooit heeft geweten hoe het voelt om veilig te zijn.
110 honden. 110 levens die een totaal andere toekomst hadden kunnen hebben.
Maar nu is er een nieuwe kans.
Alle honden bevinden zich inmiddels op een veilige locatie en hebben een controle bij de dierenarts gehad. Dat is een eerste, belangrijke stap. Maar de weg naar herstel zal voor velen nog lang zijn.
De betrokken rescue mensen zijn al een tijd bezig met deze enorme klus. 110 honden opvangen, verzorgen en begeleiden vraagt ontzettend veel tijd, kennis, middelen en liefde. Het is een taak die je niet zomaar even doet.
We hopen dat we ook bij deze redding iets kunnen betekenen. Want deze Podenco’s hebben al meer dan genoeg meegemaakt. Nu verdienen ze een toekomst waarin niemand ze ooit nog zo zal behandelen.
Reactie plaatsen
Reacties