Dit is een foto-impressie, zodat jullie een goed beeld krijgen van hoe Kimba eruitziet binnen de muren.
Mijn favoriete plek is het middenveld. De plek waar de prachtige, zeer oude olijfbomen staan.
Bomen die er al jaren staan. Die schaduw geven, rust brengen en alles hebben gezien wat daar voorbij is gekomen.
Onder die bomen liggen honden. Sommigen dicht bij elkaar. Sommigen op zichzelf. Maar allemaal op dezelfde plek.
Hier wordt niet gehaast. Hier wordt gerust. Gewacht. Gekeken.
De zon valt door de takken. De schaduw beweegt langzaam mee met de dag. En onder die bomen speelt het leven zich af.
Honden die er net zijn. Honden die al langer wachten. Honden die elkaar gevonden hebben in die ruimte.
Het is geen thuis. Maar het is wel een plek waar ze even mogen zijn.
Waar ze liggen zonder te moeten. Waar ze ademen zonder druk.
En misschien is dat wat deze plek zo bijzonder maakt. Dat tussen alles wat er gebeurt… hier rust is.
Reactie plaatsen
Reacties