In de week van de bijzondere honden mag Poppy niet ontbreken.Sommige honden raken je omdat ze anders zijn. Niet omdat ze minder kunnen, maar omdat ze méér laten zien. Meer veerkracht. Meer levenslust. Meer pure overgave aan het leven.
Poppy werd geboren met niet goed ontwikkelde voorpootjes. Net als onze kleine Coco, die inmiddels zijn zon achterna is gereisd naar Ibiza. Twee zieltjes, anders gebouwd, maar groots in hun manier van zijn.
Wat ons diep treft, is hoe Anouk en haar gezin hun huis en hart hebben opengesteld voor Poppy. Niet vanuit medelijden, maar vanuit liefde. Niet vanuit angst, maar vanuit vertrouwen. Zij zagen geen beperking — zij zagen een hond. Een karakter. Een leven dat geleefd mag worden.
Dit is een verhaal over moed. Over samen groeien. Over een hond die precies daar terechtkwam waar hij hoorde.
Anouk en gezin geweldig wat jullie doen !
========================================
Poppy, Ik zag de post van Poppy via Loli Cantero voorbij komen en dacht bij mezelf: deze cutie vindt vast snel een warm thuis.
Een half jaar later zag ik hem opnieuw. Dit keer zat hij in opvang.
Omdat hij geen voorpootjes heeft, voelden we dat dit geen beslissing was om licht over te gaan. Dit moest kloppen. Na een gesprek met Loli, en met de wetenschap dat we een stabiele roedel hebben, kwam Poppy in september 2021 bij ons.
We hadden van alles voorbereid zodat hij makkelijk de tuin in kon via een helling. Maar al snel merkten we dat wij het dramatischer zagen dan hijzelf. We hadden onnodig meer maatregelen genomen dan nodig bleek.
In Spanje hadden ze geprobeerd hem een rolstoeltje aan te meten. Daar werd hij niet gelukkig van. Een rolstoel voor voorpootjes is ook veel lastiger dan voor achterpootjes — ze moeten zichzelf vooruit trekken. Met een beperking aan de achterpootjes volgen de wieltjes vanzelf achter de voorpoten aan.
Ook onze goedbedoelde aanpassingen? Daar had hij lak aan.
Die helling naar het terras? Ach joh. Hij sprong gewoon van die ene afstap.
Poppy drukte ons met onze neus op de feiten: hij is ongelofelijk weerbaar.Zijn aanpassingsvermogen is indrukwekkend.
Toch zijn er mensen die hem zielig vinden. Of zelfs vragen of hij niet beter af zou zijn geweest als hij was ingeslapen.
Maar Poppy is zo geboren. Hij kent geen ander lichaam. Hij heeft zich van pup af aan aangepast.
Zijn mama was een hoogzwangere Podenco die rondzwierf en gelukkig op tijd werd veiliggesteld. Door gebrek aan voeding waren de pupjes onvoldoende ontwikkeld. Op één pupje na werden ze doodgeboren.Behalve onze Poppy.
Met veel zorg en liefde werd hij omringd in de shelter. Later kwam hij in een opvanggezin en ontpopte hij zich tot een vrolijke, guitige Podenco. En dat is hij nog steeds. Elke dag is voor hem een feest. Hij neemt de dag zoals die komt. Hij wordt niet beperkt door zijn beperking. De buitenwereld ziet dat zo — hij niet. Hij geniet met volle teugen.
Grote wandelingen maakt hij vanuit zijn troon: zijn buggy. Met zijn neus in de wind snuffelt hij de wereld af en zuigt hij alles in zich op. Poppy is een fantastische hond. Een hond van wie wij als mens nog veel kunnen leren over leven met wat er ís, in plaats van wat er ontbreekt.
Wat ik in al mijn enthousiasme bijna vergeten was te vertellen, is hoeveel Poppy aan Sreten heeft gehad.
Sreten — een grote, zeer angstige schaduwhond uit Servië — kwam in juli 2021 bij ons. Zij hebben elkaar geholpen, gesteund en versterkt. Soms hebben honden elkaar nodig om vertrouwen te vinden. Ze waren letterlijk yin en yang. Hun band was onwaarschijnlijk mooi. Helaas hebben we Sreten in oktober moeten laten gaan na ernstig nierfalen. Voor Poppy is dat gemis er nog altijd. Maar wat blijft, is wat ze elkaar gegeven hebben. En dat neemt niemand hen ooit nog af.
Anouk
