Week van de bijzondere honden , Bedankt Stephanie voor je prachtige verhaal vol liefde .
In januari 2016 adopteerde ik een bijna blinde Podenco. Ik wist dat zijn zicht binnen korte tijd volledig zou verdwijnen. Toch maakte dat mij niet bang. Integendeel. Ik las me in, vroeg advies en kreeg waardevolle tips — onder andere van Irene van Raadshooven, die zelf ervaring had met haar blinde hond Belle.
Wat je vooral nodig hebt? Liefde. Geduld. Zachte begeleiding.
Sommigen raadden me een soort halo aan, zodat hij nergens tegenaan zou botsen. Maar ik wilde hem niet extra belasten of stress bezorgen met een tuig of constructie rond zijn hoofd. In plaats daarvan trainde ik vooral op stemgeluid. Ik droeg een armbandje met belletjes, zodat hij altijd wist waar ik was.
Een blinde hond is trouwens niet per definitie angstig. Vaak zijn ze gewoon voorzichtig.
Ik leerde Thron een stopwoordje aan voor gevaar. Bij ons is dat simpelweg: “boom”. Als hij dat woord hoort, blijft hij meteen stilstaan. Hij weet dan dat hij anders ergens tegenaan zou lopen of dat er gevaar dreigt. Verder verander ik zo weinig mogelijk in huis. En als er toch iets wordt verplaatst, begeleid ik hem wat extra. Thron heeft alles tot in detail in dat prachtige koppie opgeslagen. Hij maakt als het ware een mentale kaart van zijn omgeving.
Zijn eten en drinken vindt hij feilloos. En een andere hond kan een fijne steun zijn — ze helpen elkaar vaak meer dan wij denken. Hoewel Thron geen ogen meer heeft, weet hij je altijd te vinden. En als hij zijn kop naar je draait, lijkt het alsof hij je recht aankijkt. Ik zeg altijd: zijn hart heeft ogen.
Ze hebben misschien geen zicht, maar ze zijn verre van gehandicapt — of “beperkt”, zoals het tegenwoordig heet.
Ben je een toekomstige adoptant en heb je vragen? Val me gerust lastig. Stuur me een berichtje. Ik kan uren praten over waarom een blinde hond, een driepoot of een andere onperfect perfecte Podenco (of hond) zo bijzonder is om in huis te nemen.
De liefde is net zo puur. Net zo dankbaar.
En ja, ik hoor vaak: “Wat prachtig dat je dit doet, dat je hem hebt gered.”
Dan glimlach ik altijd warm en zeg:
Nee. Hij heeft mij gered. En hij heeft van mij een beter mens gemaakt.
