Wat jarenlang genegeerd worden met een hond kan doen

Podenco kruising Laia, wat jarenlang genegeerd worden met een hond kan doen...

Met haar hoofd naar beneden. Stil. Voorzichtig. Altijd op zoek naar een plekje waar niemand haar ziet. Alsof onzichtbaar zijn veiliger is dan gezien worden.

Dat is wat er kan gebeuren wanneer een hond jarenlang wordt genegeerd. Wanneer niemand luistert naar wat ze nodig heeft. Wanneer niemand ziet hoe ziek, bang of ongelukkig ze is.

Laia werd door de politie weggehaald bij haar eigenaar nadat ze slachtoffer was geworden van mishandeling. Toen ze in het asiel aankwam, was ze ernstig ziek. Haar lichaam vertelde het verhaal van alles wat ze had moeten doorstaan. Ze was bijna helemaal kaal, leed aan een zware oorontsteking en voelde zich duidelijk allesbehalve veilig in de wereld.

Omdat haar toestand zo ernstig was, werd ze door Macu van Bichos Raros uit het gemeenteasiel van Jerez gehaald. Dat redde haar leven.

Onderzoeken brachten aan het licht dat Laia hypothyreoïdie heeft, een traag werkende schildklier die onder andere haaruitval en huidproblemen kan veroorzaken. Inmiddels krijgt ze dagelijks haar medicatie. Haar vacht, die bijna verdwenen was, is voor een groot deel teruggekomen. Haar lichaam herstelt stap voor stap.

Maar de littekens die je niet ziet, genezen langzamer. De littekens van mishandeling, maar ook van jarenlang genegeerd worden.

Laia vindt mensen nog moeilijk. Zelfs een snoepje uit een uitgestoken hand aannemen lukt haar niet. Ze beweegt zich voorzichtig door de dag, alsof ze nog altijd verwacht dat er iets mis kan gaan. Aan de lijn loopt ze netjes mee, maar zonder echt een bestemming te lijken te hebben. Het voelt alsof ze haar hele leven heeft geprobeerd zo weinig mogelijk ruimte in te nemen.

Toch geeft ze niet op.

Elke dag staat ze weer op. Elke dag zet ze weer haar kleine stapjes vooruit. Haar vacht groeit terug. Haar gezondheid wordt beter. En heel langzaam groeit er ook iets anders: de kans op een toekomst die niet wordt bepaald door wat haar is aangedaan.

De mensen van Bichos Raros dromen van de dag waarop Laia haar koppie omhoog houdt. Van de dag waarop ze de zon niet alleen voelt, maar er ook van geniet. Van de dag waarop ze ontdekt dat een aanraking vriendelijk kan zijn en een huis een veilige plek. Van de dag waarop ze beseft dat ze er wél toe doet.

Dat niemand haar meer negeert.Dat ze gezien wordt.Daar werken we naartoe.

Niet naar medelijden. Niet naar overleven.Maar naar een liefdevolle adoptie. Naar een thuis waar Laia eindelijk mag ervaren hoe het voelt om gezien te worden, gehoord te worden en geliefd te zijn.

“Je verleden bepaalt niet je waarde. Het bepaalt alleen hoe bijzonder je toekomst kan worden."