Een vervolgverhaal; Ik ben de wilde Podenco op Ibiza
Ik ben wakker geworden.
– De grond onder mij is hard.
- Mijn maag doet pijn. Een lege pijn.
– Ik ruik stof en droog gras.
De zon klimt boven Ibiza.
– Het wordt heet.
– Mijn poten branden op de aarde.
– Mijn tong hangt zwaar uit mijn bek.
Ik loop.
– Omdat stilstaan niets oplevert.
– Omdat honger duwt.
– Omdat ik moet blijven zoeken.
Soms sluit ik mij aan bij andere honden.
Soms vechten we. Honger maakt geen vrienden.
– Mijn huid jeukt.
– Een wond geneest niet goed.
– Water is schaars.
Wanneer de avond valt, ben ik moe.
Mijn ribben drukken tegen de grond.
Dit is geen vrijheid. Dit is overleven.
En morgen begint het opnieuw.
Ik ruik mensen.
– Warm eten.
– Water.
– Afval dat iets belooft.
Ik volg de geur richting huizen.
Mijn staart beweegt voorzichtig.
Misschien is er iets voor mij.
“Ga weg!”
– Een schreeuw.
– Een steen.
– Ik ren.
Later probeer ik het opnieuw.
Honger maakt wanhopig.
Ik zoek in vuilniszakken.
Ik blijf op afstand.
Een auto komt te snel.
Remmen. Toeter.
Sommigen van ons halen het niet.
Ik wil geen gevaar zijn.
Ik wil alleen eten.
Water.
Veiligheid.
Ik ben altijd dichtbij mensen.
Maar nooit welkom.
Reactie plaatsen
Reacties