Adoptie Oudere honden (8+)

𝐒𝐩𝐞𝐜𝐢𝐚𝐥𝐞 𝐚𝐝𝐨𝐩𝐭𝐢𝐞, 𝐎𝐦𝐢 𝐂𝐚𝐧𝐝𝐞𝐥𝐚 – 𝐳𝐨𝐰𝐞𝐥 𝐳𝐢𝐣 𝐚𝐥𝐬 𝐡𝐚𝐚𝐫 𝐭𝐨𝐞𝐤𝐨𝐦𝐬𝐭𝐢𝐠𝐞 𝐦𝐞𝐧𝐬 𝐡𝐞𝐛𝐛𝐞𝐧 𝐞𝐥𝐤𝐚𝐚𝐫 𝐧𝐨𝐠 𝐳𝐨𝐯𝐞𝐞𝐥 𝐭𝐞 𝐠𝐞𝐯𝐞𝐧

Wat zijn we toch blij dat we steeds vaker een opa of omi Podenco zien vertrekken naar een eigen huis. Misschien zijn dit wel de mooiste adopties die er bestaan.
Een oudere Podenco die na een vaak hard en onrustig leven alsnog mag ontdekken hoe fijn een rustig thuis kan zijn.
⠀
𝘌𝘦𝘯 𝘸𝘢𝘳𝘮 𝘣𝘦𝘥. 𝘌𝘦𝘯 𝘮𝘦𝘯𝘴 𝘥𝘢𝘵 𝘦𝘳 𝘢𝘭𝘵𝘪𝘫𝘥 𝘪𝘴. 𝘎𝘦𝘦𝘯 𝘥𝘳𝘶𝘬𝘵𝘦 𝘮𝘦𝘦𝘳, 𝘨𝘦𝘦𝘯 𝘰𝘯𝘻𝘦𝘬𝘦𝘳𝘩𝘦𝘪𝘥, 𝘮𝘢𝘢𝘳 𝘥𝘢𝘨𝘦𝘯 𝘥𝘪𝘦 𝘱𝘳𝘦𝘵𝘵𝘪𝘨 𝘷𝘦𝘳𝘭𝘰𝘱𝘦𝘯 𝘦𝘯 𝘻𝘪𝘤𝘩 𝘪𝘯 𝘢𝘭𝘭𝘦 𝘳𝘶𝘴𝘵 𝘮𝘰𝘨𝘦𝘯 𝘩𝘦𝘳𝘩𝘢𝘭𝘦𝘯.
⠀
En wat is het mooi dat steeds meer mensen juist daarvoor kiezen. Zowel de adoptant als de oudere Podenco hebben elkaar nog zoveel te geven. Dat maakt dit soort adopties zo bijzonder. De één met liefde, veiligheid en aandacht. De ander met haar tevreden aanwezigheid, haar zachtheid en haar vermogen om van heel gewone dingen iets bijzonders te maken.
⠀
Omi Candela is zo'n Podenco. Ze heeft een mooi karakter en een relaxte aard. Er zit een balans in haar. Ze maakt op een prettige manier contact en straalt een rust uit waar veel Podenco- en Galgoliefhebbers juist zo van houden. Candela is rustig, maar beslist niet saai. Ze kijkt, neemt waar en houdt zich liever afzijdig van conflicten. Ze zoekt geen spanningen op en voelt zich het prettigst op een plek waar harmonie vanzelfsprekend is. Omi Candela kan dan ook goed met andere honden die net zo vriendelijk zijn als zij.
⠀
𝘞𝘢𝘯𝘯𝘦𝘦𝘳 𝘥𝘦 𝘴𝘧𝘦𝘦𝘳 𝘰𝘯𝘵𝘴𝘱𝘢𝘯𝘯𝘦𝘯 𝘪𝘴, 𝘰𝘯𝘵𝘴𝘱𝘢𝘯𝘵 𝘊𝘢𝘯𝘥𝘦𝘭𝘢 𝘮𝘦𝘦. 𝘋𝘢𝘯 𝘻𝘪𝘦 𝘫𝘦 𝘦𝘦𝘯 𝘵𝘦𝘷𝘳𝘦𝘥𝘦𝘯 𝘰𝘮𝘢-𝘗𝘰𝘥𝘦𝘯𝘤𝘰 𝘥𝘪𝘦 𝘩𝘦𝘵 𝘭𝘦𝘷𝘦𝘯 𝘯𝘦𝘦𝘮𝘵 𝘻𝘰𝘢𝘭𝘴 𝘩𝘦𝘵 𝘬𝘰𝘮𝘵 𝘦𝘯 𝘥𝘢𝘢𝘳 𝘩𝘦𝘦𝘭 𝘨𝘦𝘭𝘶𝘬𝘬𝘪𝘨 𝘮𝘦𝘦 𝘪𝘴.
⠀
Voor Candela zouden nog heel veel fijne dingen nieuw kunnen zijn. Een warme plek om te liggen. Een mens dat tijd voor haar heeft. Samen wandelen. Samen thuiskomen. Op de bank bij je liggen. Gewoon samen zijn.
⠀
𝘋𝘦𝘻𝘦 𝘴𝘪𝘮𝘱𝘦𝘭𝘦 𝘮𝘢𝘢𝘳 𝘰 𝘻𝘰 𝘭𝘦𝘶𝘬𝘦 𝘦𝘯 𝘧𝘪𝘫𝘯𝘦 𝘯𝘪𝘦𝘶𝘸𝘦 𝘥𝘪𝘯𝘨𝘦𝘯 𝘻𝘶𝘭𝘭𝘦𝘯 𝘷𝘢𝘯 𝘖𝘮𝘪 𝘊𝘢𝘯𝘥𝘦𝘭𝘢 𝘯𝘰𝘨 𝘮𝘦𝘦𝘳 𝘥𝘦 𝘷𝘳𝘦𝘥𝘪𝘨𝘦, 𝘣𝘭𝘪𝘫𝘦 𝘦𝘯 𝘳𝘦𝘭𝘢𝘹𝘵𝘦 𝘰𝘮𝘢-𝘗𝘰𝘥𝘦𝘯𝘤𝘰 𝘮𝘢𝘬𝘦𝘯 𝘥𝘪𝘦 𝘻𝘦 𝘢𝘭 𝘪𝘴.
⠀
Bij deze adoptie draait het niet om drukte, uitdagingen of verwachtingen. Bij deze adoptie draait het om geluk. Geluk voor Candela. Geluk voor degene die haar kiest. En misschien wel het mooiste woord van allemaal: Samenzijn.

Chispa is tien jaar oud. Jarenlang bestond haar wereld uit een korte ketting, weinig comfort en nog minder vriendelijkheid. Toen de vrijwilligers haar kwamen ophalen, zagen ze iets bijzonders. Chispa was blij. Alsof ze begreep dat er eindelijk iemand voor haar was gekomen. Dat ze niet nog een dag aan die ketting hoefde door te brengen.

En misschien is dat wel het meest ontroerende aan Chispa. Ze is niet boos op de wereld. Niet afstandelijk. Niet wantrouwend. Ze is zacht. Aanhankelijk. En geniet zichtbaar van iedere vorm van aandacht.

𝘊𝘩𝘪𝘴𝘱𝘢 𝘭𝘪𝘫𝘬𝘵 𝘦𝘦𝘯 𝘩𝘰𝘯𝘥 𝘥𝘪𝘦 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘷𝘦𝘦𝘭 𝘮𝘦𝘦𝘳 𝘷𝘳𝘢𝘢𝘨𝘵 𝘷𝘢𝘯 𝘩𝘦𝘵 𝘭𝘦𝘷𝘦𝘯. 𝘌𝘦𝘯 𝘻𝘢𝘤𝘩𝘵𝘦 𝘮𝘢𝘯𝘥. 𝘌𝘦𝘯 𝘸𝘢𝘯𝘥𝘦𝘭𝘪𝘯𝘨. 𝘌𝘦𝘯 𝘮𝘦𝘯𝘴 𝘥𝘢𝘵 𝘩𝘢𝘢𝘳 𝘢𝘢𝘪𝘵. 𝘌𝘯 𝘥𝘦 𝘻𝘦𝘬𝘦𝘳𝘩𝘦𝘪𝘥 𝘥𝘢𝘵 𝘻𝘦 𝘮𝘢𝘨 𝘣𝘭𝘪𝘫𝘷𝘦𝘯.

Na alles wat ze heeft meegemaakt, hopen we dat Chispa haar eigen gezin vindt. Een thuis waar haar laatste jaren gevuld zijn met precies datgene wat ze zo lang heeft moeten missen.

"Een gelukkig einde komt niet altijd vroeg. Maar het kan nog steeds komen."

𝐄𝐫 𝐳𝐢𝐣𝐧 𝐦𝐞𝐧𝐬𝐞𝐧 𝐝𝐢𝐞 𝐛𝐞𝐰𝐮𝐬𝐭 𝐤𝐢𝐞𝐳𝐞𝐧 𝐯𝐨𝐨𝐫 𝐞𝐞𝐧 𝐨𝐮𝐝𝐞𝐫𝐞 𝐏𝐨𝐝𝐞𝐧𝐜𝐨.

Omdat ze weten dat leeftijd niets zegt over hoeveel plezier, gezelligheid en mooie momenten er nog voor je liggen.

Apollo is precies zo'n Podenco. Zo eentje waarvan je achteraf denkt: hoe heb ik je ooit kunnen missen?

Sinds 2019 leeft Apollo in een asiel. Eerst bij Hope for Podencos, later verhuisde hij naar Galgo del Sol. Niet omdat er iets mis met hem is, maar omdat men hoopte dat meer mensen zouden ontdekken wat voor bijzondere hond hij eigenlijk is.

𝘞𝘢𝘵 𝘣𝘦𝘨𝘰𝘯 𝘢𝘭𝘴 𝘦𝘦𝘯 𝘷𝘰𝘰𝘳𝘻𝘪𝘤𝘩𝘵𝘪𝘨𝘦 𝘬𝘦𝘯𝘯𝘪𝘴𝘮𝘢𝘬𝘪𝘯𝘨 𝘮𝘦𝘵 𝘦𝘦𝘯 𝘯𝘪𝘦𝘶𝘸𝘦 𝘰𝘮𝘨𝘦𝘷𝘪𝘯𝘨, 𝘨𝘳𝘰𝘦𝘪𝘵 𝘴𝘵𝘦𝘦𝘥𝘴 𝘮𝘦𝘦𝘳 𝘶𝘪𝘵 𝘵𝘰𝘵 𝘯𝘪𝘦𝘶𝘸𝘴𝘨𝘪𝘦𝘳𝘪𝘨𝘩𝘦𝘪𝘥. 𝘈𝘱𝘰𝘭𝘭𝘰 𝘬𝘪𝘫𝘬𝘵, 𝘰𝘯𝘵𝘥𝘦𝘬𝘵 𝘦𝘯 𝘭𝘦𝘦𝘳𝘵. 𝘚𝘵𝘢𝘱 𝘷𝘰𝘰𝘳 𝘴𝘵𝘢𝘱. 𝘋𝘢𝘨 𝘯𝘢 𝘥𝘢𝘨.

Bij Galgo del Sol zien ze steeds meer van de echte Apollo.

Een Podenco die graag mee op pad gaat. Die nieuwsgierig de wereld bekijkt. Die steeds meer plezier krijgt in nieuwe ervaringen en die laat zien hoeveel potentie er in hem zit.

Wat begon als een verzoek om een oudere Podenco te helpen, verandert langzaam in een van die verhalen waarbij mensen hetzelfde denken: Wat ben jij een leuke hond.

Apollo is geen project. Hij is geen zorgenkindje.

Hij is een prachtige Podenco die nog ontzettend veel te bieden heeft aan iemand die hem de kans geeft zichzelf verder te laten ontplooien.

𝘚𝘰𝘮𝘮𝘪𝘨𝘦 𝘩𝘰𝘯𝘥𝘦𝘯 𝘷𝘦𝘳𝘰𝘷𝘦𝘳𝘦𝘯 𝘫𝘦 𝘩𝘢𝘳𝘵 𝘪𝘯 𝘦́𝐞́𝘯 𝘰𝘱𝘴𝘭𝘢𝘨. 𝘈𝘱𝘰𝘭𝘭𝘰 𝘥𝘰𝘦𝘵 𝘩𝘦𝘵 𝘢𝘯𝘥𝘦𝘳𝘴. 𝘏𝘪𝘫 𝘬𝘳𝘶𝘪𝘱𝘵 𝘦𝘳 𝘻𝘢𝘤𝘩𝘵𝘫𝘦𝘴 𝘪𝘯. 𝘌𝘯 𝘷𝘰𝘰𝘳 𝘫𝘦 𝘩𝘦𝘵 𝘸𝘦𝘦𝘵, 𝘻𝘪𝘵 𝘩𝘪𝘫 𝘥𝘢𝘢𝘳.

“De mooiste vondsten zijn degenen die je verrassen."

𝐀𝐩𝐨𝐥𝐥𝐨 𝐢𝐬 𝐳𝐞𝐤𝐞𝐫 𝐳𝐨'𝐧 𝐯𝐨𝐧𝐝𝐬𝐭.

𝘝𝘦𝘦𝘭 𝘮𝘦𝘯𝘴𝘦𝘯 𝘸𝘦𝘵𝘦𝘯 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘸𝘢𝘵 𝘦𝘦𝘯 𝘳𝘦𝘩𝘢𝘭𝘦𝘳𝘰 𝘪𝘴. 𝘐𝘯 𝘚𝘱𝘢𝘯𝘫𝘦 𝘻𝘪𝘫𝘯 𝘥𝘢𝘵 𝘮𝘢𝘯𝘯𝘦𝘯 𝘥𝘪𝘦 𝘨𝘳𝘰𝘵𝘦 𝘨𝘳𝘰𝘦𝘱𝘦𝘯 𝘫𝘢𝘤𝘩𝘵𝘩𝘰𝘯𝘥𝘦𝘯 𝘩𝘰𝘶𝘥𝘦𝘯 𝘦𝘯 𝘮𝘦𝘵 𝘥𝘪𝘦 𝘩𝘰𝘯𝘥𝘦𝘯 𝘸𝘰𝘳𝘥𝘦𝘯 𝘪𝘯𝘨𝘦𝘩𝘶𝘶𝘳𝘥 𝘷𝘰𝘰𝘳 𝘥𝘦 𝘫𝘢𝘤𝘩𝘵. 𝘋𝘦 𝘱𝘭𝘦𝘬 𝘸𝘢𝘢𝘳 𝘻𝘰'𝘯 𝘨𝘳𝘰𝘦𝘱 𝘗𝘰𝘥𝘦𝘯𝘤𝘰'𝘴 𝘭𝘦𝘦𝘧𝘵, 𝘸𝘰𝘳𝘥𝘵 𝘦𝘦𝘯 𝘳𝘦𝘩𝘢𝘭𝘢 𝘨𝘦𝘯𝘰𝘦𝘮𝘥. 

𝘊𝘢𝘯𝘥𝘦𝘭𝘢 𝘣𝘳𝘢𝘤𝘩𝘵 𝘩𝘢𝘢𝘳 𝘭𝘦𝘷𝘦𝘯 𝘥𝘰𝘰𝘳 𝘪𝘯 𝘻𝘰'𝘯 𝘳𝘦𝘩𝘢𝘭𝘢. 𝘌𝘦𝘯 𝘢𝘧𝘨𝘦𝘭𝘦𝘨𝘦𝘯 𝘴𝘵𝘶𝘬 𝘨𝘳𝘰𝘯𝘥, 𝘷𝘦𝘳𝘴𝘤𝘩𝘰𝘭𝘦𝘯 𝘵𝘶𝘴𝘴𝘦𝘯 𝘴𝘵𝘰𝘧, 𝘥𝘰𝘳𝘳𝘦 𝘴𝘵𝘳𝘶𝘪𝘬𝘦𝘯 𝘦𝘯 𝘬𝘯𝘪𝘦𝘩𝘰𝘰𝘨 𝘰𝘯𝘬𝘳𝘶𝘪𝘥. 𝘖𝘷𝘦𝘳 𝘩𝘦𝘵 𝘵𝘦𝘳𝘳𝘦𝘪𝘯 𝘴𝘵𝘰𝘯𝘥𝘦𝘯 𝘰𝘶𝘥𝘦, 𝘨𝘢𝘮𝘮𝘦𝘭𝘦 𝘴𝘤𝘩𝘶𝘪𝘭𝘱𝘭𝘢𝘢𝘵𝘴𝘦𝘯 𝘥𝘪𝘦 𝘮𝘦𝘦𝘳 𝘰𝘱 𝘢𝘧𝘨𝘦𝘥𝘢𝘯𝘬𝘵𝘦 𝘩𝘰𝘬𝘫𝘦𝘴 𝘭𝘦𝘬𝘦𝘯 𝘥𝘢𝘯 𝘰𝘱 𝘣𝘦𝘴𝘤𝘩𝘶𝘵𝘵𝘪𝘯𝘨. 𝘐𝘯 𝘥𝘦 𝘻𝘰𝘮𝘦𝘳 𝘣𝘳𝘢𝘯𝘥𝘥𝘦 𝘥𝘦 𝘩𝘪𝘵𝘵𝘦 𝘰𝘱 𝘩𝘦𝘵 𝘥𝘳𝘰𝘨𝘦, 𝘥𝘰𝘳𝘳𝘦 𝘵𝘦𝘳𝘳𝘦𝘪𝘯. 𝘐𝘯 𝘥𝘦 𝘸𝘪𝘯𝘵𝘦𝘳 𝘣𝘰𝘰𝘥 𝘷𝘳𝘪𝘫𝘸𝘦𝘭 𝘯𝘪𝘦𝘵𝘴 𝘣𝘦𝘴𝘤𝘩𝘦𝘳𝘮𝘪𝘯𝘨 𝘵𝘦𝘨𝘦𝘯 𝘳𝘦𝘨𝘦𝘯 𝘦𝘯 𝘬𝘰𝘶. 𝘋𝘢𝘢𝘳𝘵𝘶𝘴𝘴𝘦𝘯 𝘭𝘢𝘨𝘦𝘯 𝘥𝘦 𝘩𝘰𝘯𝘥𝘦𝘯. 𝘝𝘢𝘴𝘵 𝘢𝘢𝘯 𝘬𝘦𝘵𝘵𝘪𝘯𝘨𝘦𝘯 𝘰𝘧 𝘵𝘰𝘶𝘸𝘦𝘯. 𝘕𝘦𝘵 𝘷𝘦𝘳 𝘨𝘦𝘯𝘰𝘦𝘨 𝘶𝘪𝘵 𝘦𝘭𝘬𝘢𝘢𝘳 𝘰𝘮 𝘦𝘭𝘬𝘢𝘢𝘳 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘵𝘦 𝘬𝘶𝘯𝘯𝘦𝘯 𝘣𝘦𝘳𝘦𝘪𝘬𝘦𝘯. 𝘋𝘢𝘨 𝘯𝘢 𝘥𝘢𝘨 𝘬𝘦𝘦𝘬 𝘊𝘢𝘯𝘥𝘦𝘭𝘢 𝘶𝘪𝘵 𝘰𝘱 𝘩𝘦𝘵𝘻𝘦𝘭𝘧𝘥𝘦 𝘴𝘵𝘶𝘬𝘫𝘦 𝘨𝘳𝘰𝘯𝘥.
⠀
𝘑𝘢𝘳𝘦𝘯𝘭𝘢𝘯𝘨 𝘥𝘳𝘢𝘢𝘪𝘥𝘦 𝘩𝘢𝘢𝘳 𝘭𝘦𝘷𝘦𝘯 𝘰𝘮 𝘩𝘦𝘵 𝘬𝘳𝘪𝘫𝘨𝘦𝘯 𝘷𝘢𝘯 𝘱𝘶𝘱𝘴. 𝘏𝘦𝘵 𝘦𝘯𝘦 𝘯𝘦𝘴𝘵 𝘷𝘰𝘭𝘨𝘥𝘦 𝘰𝘱 𝘩𝘦𝘵 𝘢𝘯𝘥𝘦𝘳𝘦. 𝘛𝘦𝘳𝘸𝘪𝘫𝘭 𝘩𝘢𝘢𝘳 𝘭𝘪𝘤𝘩𝘢𝘢𝘮 𝘴𝘵𝘦𝘦𝘥𝘴 𝘷𝘦𝘳𝘥𝘦𝘳 𝘢𝘤𝘩𝘵𝘦𝘳𝘶𝘪𝘵𝘨𝘪𝘯𝘨, 𝘨𝘪𝘯𝘨 𝘩𝘦𝘵 𝘭𝘦𝘷𝘦𝘯 𝘪𝘯 𝘥𝘦 𝘳𝘦𝘩𝘢𝘭𝘢 𝘨𝘦𝘸𝘰𝘰𝘯 𝘥𝘰𝘰𝘳.
⠀
𝘋𝘦 𝘳𝘦𝘩𝘢𝘭𝘦𝘳𝘰 𝘸𝘦𝘳𝘥 𝘰𝘶𝘥𝘦𝘳. 𝘌𝘳 𝘸𝘢𝘳𝘦𝘯 𝘮𝘪𝘯𝘥𝘦𝘳 𝘫𝘢𝘤𝘩𝘵𝘦𝘯, 𝘮𝘪𝘯𝘥𝘦𝘳 𝘪𝘯𝘬𝘰𝘮𝘴𝘵𝘦𝘯 𝘦𝘯 𝘯𝘰𝘨 𝘮𝘪𝘯𝘥𝘦𝘳 𝘻𝘰𝘳𝘨 𝘷𝘰𝘰𝘳 𝘥𝘦 𝘩𝘰𝘯𝘥𝘦𝘯. 𝘊𝘢𝘯𝘥𝘦𝘭𝘢 𝘰𝘯𝘵𝘸𝘪𝘬𝘬𝘦𝘭𝘥𝘦 𝘮𝘦𝘦𝘳𝘥𝘦𝘳𝘦 𝘩𝘦𝘳𝘯𝘪𝘢'𝘴 𝘦𝘯 𝘮𝘦𝘦𝘳𝘥𝘦𝘳𝘦 𝘮𝘦𝘭𝘬𝘬𝘭𝘪𝘦𝘳𝘵𝘶𝘮𝘰𝘳𝘦𝘯. 𝘉𝘦𝘩𝘢𝘯𝘥𝘦𝘭𝘪𝘯𝘨 𝘣𝘭𝘦𝘦𝘧 𝘶𝘪𝘵. 𝘗𝘢𝘴 𝘵𝘰𝘦𝘯 𝘩𝘢𝘢𝘳 𝘭𝘪𝘤𝘩𝘢𝘢𝘮 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘭𝘢𝘯𝘨𝘦𝘳 𝘱𝘶𝘱𝘴 𝘬𝘰𝘯 𝘷𝘰𝘰𝘳𝘵𝘣𝘳𝘦𝘯𝘨𝘦𝘯 𝘦𝘯 𝘩𝘢𝘢𝘳 𝘨𝘦𝘻𝘰𝘯𝘥𝘩𝘦𝘪𝘥 𝘦𝘳𝘯𝘴𝘵𝘪𝘨 𝘢𝘤𝘩𝘵𝘦𝘳𝘶𝘪𝘵𝘨𝘪𝘯𝘨, 𝘸𝘦𝘳𝘥 𝘻𝘦 𝘴𝘢𝘮𝘦𝘯 𝘮𝘦𝘵 𝘥𝘦 𝘦𝘷𝘦𝘯𝘦𝘦𝘯𝘴 𝘻𝘪𝘦𝘬𝘦 𝘑𝘰𝘴𝘦𝘭𝘪𝘵𝘰 𝘢𝘧𝘨𝘦𝘴𝘵𝘢𝘢𝘯.
⠀
𝘎𝘦𝘭𝘶𝘬𝘬𝘪𝘨 𝘬𝘸𝘢𝘮 𝘔𝘢𝘤𝘶. 𝘡𝘪𝘫 𝘩𝘢𝘢𝘭𝘥𝘦 𝘊𝘢𝘯𝘥𝘦𝘭𝘢 𝘦𝘯 𝘑𝘰𝘴𝘦𝘭𝘪𝘵𝘰 𝘸𝘦𝘨. 𝘋𝘦 𝘢𝘯𝘥𝘦𝘳𝘦 𝘗𝘰𝘥𝘦𝘯𝘤𝘰'𝘴 𝘣𝘭𝘦𝘷𝘦𝘯 𝘩𝘦𝘭𝘢𝘢𝘴 𝘢𝘤𝘩𝘵𝘦𝘳. 𝘋𝘦 𝘳𝘦𝘩𝘢𝘭𝘦𝘳𝘰 𝘨𝘢𝘧 𝘨𝘦𝘦𝘯 𝘵𝘰𝘦𝘴𝘵𝘦𝘮𝘮𝘪𝘯𝘨 𝘰𝘮 𝘩𝘦𝘯 𝘮𝘦𝘦 𝘵𝘦 𝘯𝘦𝘮𝘦𝘯, 𝘮𝘢𝘢𝘳 𝘥𝘦 𝘴𝘪𝘵𝘶𝘢𝘵𝘪𝘦 𝘪𝘴 𝘨𝘦𝘮𝘦𝘭𝘥 𝘦𝘯 𝘸𝘰𝘳𝘥𝘵 𝘨𝘦𝘷𝘰𝘭𝘨𝘥. 𝘞𝘦 𝘩𝘰𝘱𝘦𝘯 𝘥𝘢𝘵 𝘰𝘰𝘬 𝘷𝘰𝘰𝘳 𝘩𝘦𝘯 𝘥𝘦 𝘥𝘢𝘨 𝘬𝘰𝘮𝘵 𝘸𝘢𝘢𝘳𝘰𝘱 𝘻𝘪𝘫 𝘥𝘦𝘻𝘦 𝘱𝘭𝘦𝘬 𝘮𝘰𝘨𝘦𝘯 𝘷𝘦𝘳𝘭𝘢𝘵𝘦𝘯.
⠀
Sinds haar redding is er veel gebeurd. Candela is geopereerd aan haar dubbele hernia en haar tumoren zijn verwijderd. Het mooiste nieuws? Ze herstelt daar heel goed van. Candela is nu toe aan de volgende stap: een eigen thuis en een gezinsleven.
⠀
Ondanks alles wat achter haar ligt, is Candela een zachte, lieve en aanhankelijke Podenco. Ze geniet van aandacht, zoekt graag contact en vindt het heerlijk als iemand even tijd voor haar maakt.
⠀
Ze loopt netjes mee aan de lijn, laat zich makkelijk verzorgen en gaat uitstekend om met andere honden. Het liefst zoekt ze een fijne plek in huis op om rustig te ontspannen en dicht bij haar mensen te zijn.
⠀
Candela is geboren op 1 september 2017.
⠀
Een rustige, vriendelijke Podenco die heel lief is en zichtbaar geniet van zorg, aandacht en genegenheid.
⠀
"De mooiste rust ontstaat wanneer een hart eindelijk niet meer hoeft te vechten."

Wat voor leven zou jij kiezen? Een zachte mand of stenen. Een warme woonkamer of een kale buitenplaats. Een gezin of eenzaamheid. Voor Rubio was dat nooit een keuze.

Rubio, geboren op 14 april 2015, bracht jarenlang zijn leven door in omstandigheden die niemand een hond zou gunnen. Buiten. Op stenen. Zonder comfort. Zonder een plek waar hij erbij hoorde. Dat was zijn gewone leven.

Vandaag is hij veilig bij Galgos Del Sol . Maar veiligheid is niet hetzelfde als een thuis. Een kennel is beter dan wat hij had. Maar het is nog steeds geen woonkamer. Geen bank. Geen eigen plekje naast zijn mensen.

Rubio is inmiddels elf jaar oud. Dat klinkt voor veel mensen misschien als oud. Maar Rubio is gezond, geniet van het leven en heeft nog alle reden om uit te kijken naar mooie jaren die voor hem liggen.

𝘞𝘢𝘵 𝘩𝘦𝘮 𝘰𝘷𝘦𝘳𝘬𝘸𝘢𝘮, 𝘬𝘢𝘯 𝘩𝘪𝘫 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘮𝘦𝘦𝘳 𝘷𝘦𝘳𝘢𝘯𝘥𝘦𝘳𝘦𝘯. 𝘔𝘢𝘢𝘳 𝘸𝘢𝘵 𝘦𝘳 𝘯𝘰𝘨 𝘷𝘰𝘰𝘳 𝘩𝘦𝘮 𝘭𝘪𝘨𝘵, 𝘸𝘦𝘭. 𝘌𝘭𝘧 𝘫𝘢𝘢𝘳 𝘪𝘴 𝘨𝘦𝘦𝘯 𝘦𝘪𝘯𝘥𝘱𝘶𝘯𝘵. 𝘝𝘰𝘰𝘳 𝘙𝘶𝘣𝘪𝘰 𝘩𝘰𝘱𝘦𝘯 𝘸𝘦 𝘥𝘢𝘵 𝘩𝘦𝘵 𝘦𝘪𝘯𝘥𝘦𝘭𝘪𝘫𝘬 𝘩𝘦𝘵 𝘣𝘦𝘨𝘪𝘯 𝘮𝘢𝘨 𝘻𝘪𝘫𝘯 𝘷𝘢𝘯 𝘩𝘦𝘵 𝘭𝘦𝘷𝘦𝘯 𝘥𝘢𝘵 𝘩𝘪𝘫 𝘢𝘭𝘵𝘪𝘫𝘥 𝘩𝘢𝘥 𝘮𝘰𝘦𝘵𝘦𝘯 𝘩𝘦𝘣𝘣𝘦𝘯.

Rubio vraagt niet om veel. Maar hij verdient wel veel meer dan hij ooit heeft gekregen.

"Voor sommige honden is een gewoon leven het mooiste cadeau dat bestaat."

𝐇𝐢𝐣 𝐰𝐞𝐫𝐝 𝐚𝐜𝐡𝐭𝐞𝐫𝐠𝐞𝐥𝐚𝐭𝐞𝐧. 𝐍𝐮 𝐰𝐚𝐜𝐡𝐭 𝐡𝐢𝐣 𝐨𝐩 𝐢𝐞𝐦𝐚𝐧𝐝 𝐝𝐢𝐞 𝐡𝐞𝐦 𝐰𝐞𝐥 𝐤𝐢𝐞𝐬𝐭.

Toen Tano werd gevonden, was hij vel over been. Een oude Podenco die op straat langzaam aan het verdwijnen was. Zijn eigenaar wilde hem niet meer. Zijn nut was verdwenen en daarmee leek ook zijn toekomst verdwenen.

Maar niet iedereen keek weg. Een betrokken echtpaar begon hem eten te geven. Ze brachten hem naar de dierenarts, regelden hulp en zorgden ervoor dat hij veilig terechtkwam bij Galgos Del Sol Dankzij zulke mensen kreeg hij een tweede kans.⠀

𝘌𝘦𝘯 𝘵𝘸𝘦𝘦𝘥𝘦 𝘬𝘢𝘯𝘴 𝘥𝘪𝘦 𝘫𝘦 𝘯𝘶 𝘯𝘰𝘨 𝘴𝘵𝘦𝘦𝘥𝘴 𝘪𝘯 𝘩𝘦𝘮 𝘻𝘪𝘦𝘵. 𝘐𝘯 𝘻𝘪𝘫𝘯 𝘣𝘭𝘪𝘬. 𝘐𝘯 𝘻𝘪𝘫𝘯 𝘸𝘢𝘨𝘨𝘦𝘭𝘦𝘯𝘥𝘦 𝘴𝘵𝘢𝘢𝘳𝘵. 𝘐𝘯 𝘥𝘦 𝘷𝘳𝘦𝘶𝘨𝘥𝘦 𝘸𝘢𝘢𝘳𝘮𝘦𝘦 𝘩𝘪𝘫 𝘮𝘦𝘯𝘴𝘦𝘯 𝘣𝘦𝘨𝘳𝘰𝘦𝘵.⠀

Vandaag is Tano niet de hond die van de straat werd gehaald. Hij is opgeknapt. Hij is gezond. Hij geniet van aandacht en gezelschap. Hij laat iedere dag zien dat er nog ontzettend veel leven in hem zit. En toch ontbreekt er nog iets. Een eigen thuis.

Tano is inmiddels een senior. Dat betekent dat veel mensen voorbijscrollen. Dat ze kijken naar zijn leeftijd in plaats van naar de hond die voor hen staat; 𝘔𝘢𝘢𝘳 𝘛𝘢𝘯𝘰 𝘭𝘦𝘦𝘧𝘵 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘪𝘯 𝘩𝘦𝘵 𝘷𝘦𝘳𝘭𝘦𝘥𝘦𝘯. 𝘏𝘪𝘫 𝘭𝘦𝘦𝘧𝘵 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘪𝘯 𝘥𝘦 𝘫𝘢𝘳𝘦𝘯 𝘥𝘪𝘦 𝘢𝘤𝘩𝘵𝘦𝘳 𝘩𝘦𝘮 𝘭𝘪𝘨𝘨𝘦𝘯. 𝘏𝘪𝘫 𝘭𝘦𝘦𝘧𝘵 𝘪𝘯 𝘩𝘦𝘵 𝘮𝘰𝘮𝘦𝘯𝘵. 𝘐𝘯 𝘥𝘦 𝘸𝘢𝘯𝘥𝘦𝘭𝘪𝘯𝘨 𝘷𝘢𝘯 𝘷𝘢𝘯𝘥𝘢𝘢𝘨. 𝘐𝘯 𝘥𝘦 𝘢𝘢𝘪 𝘷𝘢𝘯 𝘯𝘶. 𝘐𝘯 𝘥𝘦 𝘭𝘪𝘦𝘧𝘥𝘦 𝘥𝘪𝘦 𝘩𝘪𝘫 𝘩𝘰𝘰𝘱𝘵 𝘯𝘰𝘨 𝘵𝘦 𝘷𝘪𝘯𝘥𝘦𝘯.

Misschien zoekt iemand geen jonge hond meer. Misschien zoekt iemand juist een trouwe vriend die weet hoe kostbaar een zachte mand, een warme woning en een vriendelijk woord zijn.

"De mooiste hoofdstukken beginnen niet altijd aan het begin van een leven."

Tano wacht. Niet op medelijden. Wel op zijn eigen gezin.

Tien jaar wachten op een echt leven is lang genoeg. Malu is tien jaar oud. Een zachte, kleine oma die haar hele leven gebruikt werd voor de fok. Geen warm thuis. Geen eigen mand. Geen rust. Geen leven waarin zij zelf belangrijk was.

En nu ze ouder is geworden? Weggedaan. Alsof haar waarde verdwenen was zodra ze niets meer hoefde op te leveren. Dat breekt iets. Want oude honden zoals Malu dragen hun verleden niet luid. Ze dragen het stil. In hun blik. In hun geduld. In de manier waarop ze voorzichtig genieten van aandacht alsof ze nog steeds niet helemaal geloven dat die echt voor hen bedoeld is.

Malu is ontzettend mensgericht. Zacht. Rustig. Lief. Ze kan met alle honden samenleven, doet nergens moeilijk over en vraagt bijna niets. Maar juist dat maakt haar zo moeilijk om te vergeten; 𝘛𝘶𝘴𝘴𝘦𝘯 𝘢𝘭 𝘥𝘪𝘦 𝘫𝘰𝘯𝘨𝘦 𝘩𝘰𝘯𝘥𝘦𝘯 𝘴𝘵𝘢𝘢𝘵 𝘻𝘦 𝘥𝘢𝘢𝘳. 𝘚𝘵𝘪𝘭. 𝘉𝘦𝘴𝘤𝘩𝘦𝘪𝘥𝘦𝘯. 𝘞𝘢𝘤𝘩𝘵𝘦𝘯𝘥. 𝘌𝘯 𝘥𝘢𝘯 𝘬𝘪𝘫𝘬𝘵 𝘻𝘦 𝘫𝘦 𝘢𝘢𝘯 𝘮𝘦𝘵 𝘥𝘪𝘦 𝘰𝘨𝘦𝘯 𝘥𝘪𝘦 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘮𝘦𝘦𝘳 𝘷𝘦𝘦𝘭 𝘷𝘳𝘢𝘨𝘦𝘯. A𝘭𝘭𝘦𝘦𝘯 𝘦𝘦𝘯 𝘱𝘭𝘦𝘬𝘫𝘦. 𝘌𝘦𝘯 𝘦𝘪𝘨𝘦𝘯 𝘮𝘦𝘯𝘴. 𝘌𝘦𝘯 𝘣𝘦𝘦𝘵𝘫𝘦 𝘳𝘶𝘴𝘵.

Ze verdient eindelijk te ontdekken wat zoveel honden vanzelfsprekend vinden: een zachte mand, wandelingen zonder haast, liefdevolle handen, goed eten, veiligheid… en het gevoel ergens thuis te horen.

Het is niet te laat voor Malu. Dat mag het nooit zijn.

“Een oude hond adopteren is niet kiezen voor minder tijd. Het is kiezen om de tijd die er nog is, waardevol te maken.”

Malu is geen afdankertje. Ze is een kostbare ziel die nog steeds wacht op haar allereerste echte thuis.

Wie een zwak heeft voor oma,s en grijze snoetjes, is verloren bij Mew. Acht jaar oud. Jaren doorgebracht in de perrera. En toch kijkt ze nog steeds naar mensen met die open, vriendelijke blik alsof ze ergens besloten heeft het leven niet helemaal op te geven.

Mew is sociaal en lief. Ze loopt mooi aan de lijn, kan goed met andere honden en zoekt graag contact met mensen. Eigenlijk is ze precies zo’n hond waarvan je je afvraagt waarom ze al die jaren nooit gewoon een eigen bank heeft gehad.

Ze heeft het zichtbaar niet makkelijk gehad. Haar lijfje moet nog herstellen, haar huid heeft verzorging nodig en de bloeduitslagen moeten nog komen. Maar zelfs nu zie je al hoe mooi ze eigenlijk is. Die fijne gestroomde vacht, dat kleine koppie en die heldere blik die overal tussendoor blijft stralen. En misschien raakt juist dát zo aan haar. Niet perfect binnenkomen. Niet eerst helemaal “af” zijn. Maar gewoon binnenwandelen als zichzelf en alsnog geliefd mogen worden.

𝐌𝐞𝐰 𝐥𝐢𝐣𝐤𝐭 𝐞𝐞𝐧 𝐡𝐨𝐧𝐝 𝐝𝐢𝐞 𝐚𝐥 𝐣𝐚𝐫𝐞𝐧 𝐤𝐥𝐚𝐚𝐫 𝐰𝐚𝐬 𝐯𝐨𝐨𝐫 𝐞𝐞𝐧 𝐞𝐢𝐠𝐞𝐧 𝐭𝐡𝐮𝐢𝐬. 𝐄𝐞𝐧 𝐳𝐚𝐜𝐡𝐭𝐞 𝐩𝐥𝐞𝐤. 𝐄𝐞𝐧 𝐦𝐞𝐧𝐬 𝐝𝐚𝐭 𝐡𝐚𝐚𝐫 𝐳𝐢𝐞𝐭. 𝐄𝐧 𝐧𝐨𝐨𝐢𝐭 𝐦𝐞𝐞𝐫 𝐥𝐚𝐚𝐭 𝐰𝐚𝐜𝐡𝐭𝐞𝐧.

“Grijze snuiten vertellen vaak de mooiste verhalen.”

𝗦𝗣𝗘𝗖𝗜𝗔𝗟𝗘 𝗔𝗗𝗢𝗣𝗧𝗜𝗘 — 𝗢𝗠𝗔 𝗧𝗘𝗝𝗔 𝗜𝗦 𝗩𝗘𝗥𝗚𝗘𝗧𝗘𝗡,
Maar nu niet meer. We stellen jullie heel graag voor aan deze ontzettende leuke 10 jarige Podenco oma. Teja heeft het grootste deel van haar leven doorgebracht bij een jager, tot ze op een moment simpelweg niet meer gewenst was. Daarna volgden jaren in een gemeentelijk asiel, in een kennel waar ze vooral heeft gewacht. Niet op iets concreets, maar gewoon… op wat zou komen. Aandacht kreeg ze nauwelijks. Ze werd één van de honden die er zijn, maar niet meer echt gezien worden.

Daar heeft ze lang gezeten. Te lang. Tot Macu van asiel Bichos Raros over haar hoorde en besloot haar op te halen. Zonder omwegen, zonder twijfel. Gewoon omdat het genoeg was geweest in een betonnen kennel met je 10 jaar.

Toen Teja in de auto stapte, ging ze rustig achterin zitten, vastgezet en stil, zonder verzet. Alsof ze het onderging zoals ze alles had ondergaan. In haar blik zat geen paniek, maar wel een duidelijke vraag: wat gebeurt er nu?

Wat er nu gebeurt, is anders dan alles wat ze kent. Ze is nu bij Bichos Raros. Geen kennel waarin ze vergeten wordt, maar een plek waar voor haar gezorgd wordt. Waar ze goed eten krijgt, waar ze wordt nagekeken door een dierenarts en waar er tijd en aandacht voor haar is.

Teja is rustig, vriendelijk en stabiel. Geen hond die veel vraagt, geen hond die moeilijk is. Ze is er op een zachte manier, en dat maakt haar juist bijzonder.

Haar naam betekent vuur en kracht. Niet het soort kracht dat opvalt, maar de stille kracht om jezelf te blijven, ook als je jarenlang over het hoofd wordt gezien.

Voor Teja zoeken we een plek waar ze niet opnieuw hoeft te wachten. Een huis waar ze voor het eerst echt onderdeel mag zijn van een gezin, waar contact vanzelfsprekend is en waar ze mag ervaren hoe het is om er gewoon bij te horen.

𝐏𝐄𝐃𝐑𝐎 — hij heeft alles al overleefd. Nu nog een thuis.
Negen jaar. Aangereden. Achtergelaten. En toch… hier staat hij nog.
⠀
Pedro werd gevonden na een ongeluk. Zijn lichaam kwam er relatief goed vanaf, alleen een lichte scheefstand van zijn hoofd bleef. Iets wat hem juist nog meer karakter geeft dan dat het hem beperkt. De neuroloog heeft hem gezien — hij is stabiel, hij is oké.
⠀
Hij heeft leishmania, maar dat is onder controle. Voor vertrek wordt hij opnieuw getest en waar nodig begeleid. In Spanje wordt medicatie zoals glucantime zelfs ondersteund. Buiten Spanje denken ze mee, al hangt dat soms af van de dierenarts.
⠀
Maar Pedro is meer dan zijn medische lijstje. Hij heeft al geproefd van een thuis. In het vrijwilligersappartement leerde hij wat een bank is, wat een bed is, wat het betekent om dichtbij mensen te zijn. En daar gebeurde iets belangrijks. Hij begon te vertrouwen.
⠀
Bij mensen die hij kent, laat hij los. Dan kruipt hij dichtbij. Dan blijft hij. Dan is hij jouw hond, voor altijd.
⠀
Bij vreemden is hij nog voorzichtig. De wereld is nog groot voor hem. Maar achter die terughoudendheid zit geen angst die blijft — er zit een hond die tijd nodig heeft en daarna alles geeft.
⠀
“Niet de luidste honden dragen de meeste liefde — maar degene die je eerst moet leren kennen.”
⠀
Pedro zoekt geen perfect huis. Hij zoekt een eerlijk huis.
Een plek waar hij mag landen, mag groeien, en uiteindelijk gewoon naast je mag liggen — zoals hij dat het liefste doet.
Het is zijn beurt.

𝐎𝐅𝐄𝐋𝐈𝐀 – 𝐬𝐩𝐞𝐜𝐢𝐚𝐥𝐞 𝐚𝐝𝐨𝐩𝐭𝐢𝐞 | zoekt rust, zorg en liefde voor haar laatste levensfase

Dit is een hond voor iemand die bewust kiest voor een klein, lief en gevoelig Podenco omaatje.
Iemand die begrijpt wat daarbij hoort — lichamelijk, medisch — maar ook ziet dat ze in het asiel, door de werkdruk, simpelweg te kort komt in één-op-één aandacht, rust en nabijheid. Juist daarom zou een huiselijke omgeving voor Ofelia zo’n verschil maken — een echte vooruitgang voor haar.

Ofelia is een Podenco-mix teefje, geboren in 2011. Ze werd op straat gevonden in slechte toestand: mager, ziek en gedesoriënteerd. Bij aankomst liep ze rondjes en was ze duidelijk de weg kwijt, zowel lichamelijk als mentaal.
Inmiddels is ze opgeknapt. Ze eet goed, haar lichaam is stabieler en de onrust die ze eerst liet zien is sterk verminderd. Ze is rustiger geworden en meer in balans.

Ze is en blijft een dun hondje. Aankomen gaat moeilijk, ondanks dat ze goed eet. Dat hoort bij haar leeftijd en haar lichaam. Dit is een fragiele senior.

Medisch gezien heeft Ofelia Leishmania en een lichte nierbelasting. Ze krijgt hiervoor behandeling en is stabiel. De tumoren in haar melkklieren, waarvoor ze eerder onderzocht werd, zijn inmiddels verwijderd. Die periode ligt achter haar.

Ofelia is een rustige hond die geen gedoe wil. Ze kan goed met andere honden, maar heeft haar rust nodig en mag daarin niet worden verstoord. Andere honden zijn dus prima, zolang ze haar tempo respecteren en geen invloed hebben op haar rust.

Haar wereld is klein geworden. Geen wandelingen meer.
Even de tuin in, wat rondscharrelen, haar behoefte doen, daarna weer rust. En als de zon er is, dan ligt ze daar graag — warm, stil, tevreden.

Juist daarom is een tuin geen wens, maar een voorwaarde. Voor Ofelia is dat haar beweging, haar buiten zijn, haar kwaliteit van leven.
⠀
Voor Ofelia zitten de belangrijkste dingen in de kleine momenten. Aandacht. Even zacht aaien of een rustig knuffelmoment. Iemand die tegen haar praat, haar geruststelt wanneer dat nodig is en haar benadert met dezelfde zachtheid die zij zelf in zich heeft.

Een zacht mandje of een dekentje om in weg te kruipen, een jasje wanneer haar lichaam dat nodig heeft, en kleine verwenmomentjes tussendoor — dat is de zorg waarin zij tot rust komt.

Ze zoekt iemand die het niet groot hoeft te maken, maar juist waarde haalt uit die eenvoudige momenten samen. Iemand die het fijn vindt om haar gelukkig te zien en daar zelf ook geluk uit haalt.
⠀
Ofelia zoekt geen drukte en geen verwachtingen.
Ze zoekt iemand die er voor haar is.

SPECIALE ADOPTIE – OMA FIENTJE (11 JAAR)
Fientje, ook wel Fini, is 11 jaar en kende altijd een thuis.
Een eigen mens. Een eigen wereld.
Haar baasje was mentaal ziek en kon niet goed voor zichzelf of zijn honden zorgen.

Er was liefde — maar geen hygiëne, geen verzorging, geen basisveiligheid. Fientje leefde tussen het vuilnis. Niet mishandeld. Niet bang. Maar wel verwaarloosd. Na een huisbezoek werden Fientje en haar maatjes in beslag genomen. Ze werd gewassen, ontwormd, ont-vlooid, goed gevoerd. Fysiek is ze gezond. Mentaal stabiel.

Wat ze mist, is haar mens. In het asiel zie je het verschil tussen honden die altijd op straat leefden en honden die een thuis hadden. Fientje hoort bij de tweede groep.

Ze mist rust. Een eigen plek. Iemand om trouw aan te zijn.
Ze is mensgericht en hunkert naar aandacht. De wandelingen zijn haar hoogtepunt. Eerst dol enthousiasme — alsof ze zeker wil weten dat ze mee mag

Dan ontspanning. Dan rust. Snuffelend, maar steeds even checkend of je er nog bent. In haar groep werd ze direct geaccepteerd.

Ze is stabiel, sociaal, opgegroeid met andere honden.
Ongecompliceerd karakter. Rechtvaardig in de roedel. Speels op haar eigen manier.

Fientje is 11. Maar ze is niet “op”. Ze is een loyale, dankbare hond die nog jaren gezelschap kan geven. Ze is gezond, ingeënt en reisklaar.

Sabine hoopt dat deze oma niet over het hoofd wordt gezien. Niet om haar leeftijd. Niet om haar verleden. Maar gekozen wordt om wie ze is, trouw liefde plezier met oma Fientje ! 

𝐀́𝐧𝐠𝐞𝐥 ( 9 jaar)— 𝐞𝐞𝐧 𝐏𝐨𝐝𝐞𝐧𝐜𝐨 𝐦𝐞𝐭 𝐞𝐞𝐧 𝐣𝐨𝐧𝐠 𝐡𝐚𝐫𝐭 𝐞𝐧 𝐞𝐞𝐧 𝐰𝐢𝐣𝐬 𝐠𝐞𝐳𝐢𝐜𝐡𝐭

Als we je zouden vragen welk ras Ángel is, zou je het waarschijnlijk meteen weten. Inderdaad, hij is een Podenco. Weer een Podenco in het asiel — maar deze is negen jaar oud. En toch… wie Ángel ziet bewegen, zou dat nooit zeggen. Hij is een wervelwind. Hij houdt van spelen, van rondrennen, van wandelen en van het leven zelf. Zijn lichaam is nog vol energie, zijn enthousiasme aanstekelijk. Leeftijd lijkt voor hem meer een detail dan een beperking.

Tegelijkertijd draagt hij ook de tekenen van zijn jaren met zich mee. Een prachtig gezicht dat langzaam witter wordt. Kleine pootjes met witte uiteinden, alsof hij sokjes draagt. En helaas ook dat ene stille gegeven: dat zijn kans op adoptie kleiner is dan die van zoveel anderen.

Ángel lijkt misschien een doorsnee Podenco. Maar wie even de tijd neemt, ziet iets anders. In de kennel straalt hij vreugde uit. In de tuin, spelend met botten, er ondeugend op knagend, brengt hij een rust en geluk die moeilijk onder woorden te brengen zijn. Hij is aanwezig, zonder te eisen. Vrolijk, zonder luid te zijn. Zijn naam past bij hem. Ángel heeft iets bijzonders. Iets zachts. Iets dat raakt.

Hij heeft een thuis nodig, dat is duidelijk. Maar we weten ook dit: de persoon die Ángel in zijn leven toelaat, zal er oneindig veel voor terugkrijgen. Misschien moet hij gered worden. Maar misschien is hij juist degene die iemand anders redt. Niet elke hond zoekt een nieuw begin — sommigen wachten tot iemand hen eindelijk ziet.

Pica – geboren om plezier te brengen

Pica is een teefje van ongeveer 11 jaar, een bijzondere Duitse herder x Podenco-mix met het formaat van een Podenco en een prachtig, uniek uiterlijk met wat korte stevige pootjes. Maar wat haar écht speciaal maakt, zit vanbinnen. Dit is zo’n hond die je meteen raakt, zonder moeite, zonder drama — gewoon door wie ze is.

Ondanks dat Pica is achtergelaten, heeft ze haar vrolijke en liefdevolle karakter behouden.

Ze lijkt altijd gelukkig, past zich makkelijk aan en leeft probleemloos samen met de andere honden in het asiel. In de tuin zie je haar genieten: rennen, spelen, zich vermaken met haar maatjes. Net zo tevreden loopt ze mee tijdens een wandeling. Slim, stabiel en opvallend veerkrachtig — alsof ze zegt: het leven gaat door, en ik ga mee.

Pica is mensgericht, onderdanig, aanhankelijk en ontzettend braaf. Ze is duidelijk gewend aan een leven in huis: routines, samenleven met mensen, rustmomenten — ze kent het allemaal al. Dat maakt haar ideaal voor vrijwel elk type gezin. Met andere honden kan ze prima samenleven. Katten zijn helaas geen match; die jaagt ze, dus een katvrij thuis is belangrijk.

Het asiel is voor Pica geen plek om te blijven. Het is slechts een tussenstop. Ze verdient een thuis waar ze niet opnieuw hoeft te bewijzen hoe lief ze is, maar waar ze gewoon mag zijn. Een plek waar ze haar zachte karakter en levensvreugde mag delen met mensen die haar nooit meer laten gaan.

“Sommige honden dragen hun verleden stil, en kiezen elke dag opnieuw voor vertrouwen.”

Sasha is een middelgrote Podenco-teef van ongeveer 10 jaar, met een verhaal dat je hart raakt. Ze heeft het niet makkelijk gehad: voordat ze bij ons kwam, zat ze in een dierenopvang en daarvoor in een zoosanitair centrum. Alles wat ze kende was onzekerheid en afstand.

Met mensen is Sasha voorzichtig. Ze heeft tijd nodig om te wennen, en het is belangrijk om zacht en rustig te zijn bij het aanlijnen, aaien of knuffelen. Ze vertrouwt nog niet volledig, maar het mooie is: ze laat geen kwaad zien. Sasha is lief, vriendelijk en altijd beleefd — een klein wondertje dat ondanks alles nooit boos wordt.

Wandelen vindt ze heerlijk. Ze geniet van het park, de vrijheid, het zonnetje… zo veel dat je soms bijna moet oppassen dat ze niet te lang blijft hangen, gewoon omdat ze er van geniet om buiten te zijn en alles rustig in zich op te nemen.

Wat Sasha nodig heeft, is een thuis dat haar accepteert zoals ze is, iemand die haar laat zien dat de wereld veilig kan zijn. Haar echte karakter kan ze pas echt laten zien in een rustig huis, met liefde en geduld, waar ze zich kan ontspannen en zichzelf kan zijn.

Sasha is een bijzondere hond die alles geeft wat ze kan, zodra ze zich veilig voelt. Ze verdient een gezin dat begrijpt dat vertrouwen tijd nodig heeft, en die haar elke dag laat zien dat het leven ook mooi kan zijn.

Soms zijn het de zachtste zielen die de meeste liefde te geven hebben.

Al sinds hun puppytijd. Altijd nabij elkaar. Nu zijn ze 12 en 13 jaar oud. Verlaten door omstandigheden. Niet door hun eigen doen. Het asiel biedt een tijdelijk thuis. Maar ze horen hier niet.

Ze zijn onafscheidelijk. Ze zoeken elkaar in elke beweging. Ze steunen op elkaar, altijd.

Pancho en Yago zijn kleine honden met grote harten. Ze kwispelen bij elk contact. Hun blikken vragen om liefde.

Ze vertrouwen mensen volledig. Ze hebben gezondheid die aandacht nodig heeft. Hartruis, medicatie, maar verder een normaal leven.

Ze zijn dankbaar, rustig en slim. Ze zullen zich aanpassen aan hun nieuwe thuis. Ze vragen geen groot huis. Een warme mand, wat eten en drinken. Wandelingen in de zon. En zij schenken hun liefde, eeuwig en oprecht.

Als de vrijwilligers weggaan, blijven ze hopen. Aan de deur gekluisterd. Verwachtend, starend. Op hun familie, hun thuis.

Pancho en Yago verdienen samen een tweede kans. Samen geadopteerd, want scheiden kan niet, en gaat niet gebeuren. Samen liefdevol en veilig. Samen eindelijk echt thuis.

Sociedad Protectora de Animales y Plantas de Málaga

𝗪𝗔𝗡𝗡𝗘𝗘𝗥 𝗝𝗘 𝗧𝗢𝗘 𝗕𝗘𝗡 𝗔𝗔𝗡 𝗥𝗨𝗦𝗧 𝗘𝗡 𝗝𝗘 𝗡𝗜𝗘𝗧 𝗚𝗢𝗘𝗗 𝗞𝗨𝗡𝗧 𝗩𝗜𝗡𝗗𝗘𝗡 𝗜𝗡 𝗘𝗘𝗡 𝗗𝗥𝗨𝗞 𝗔𝗦𝗜𝗘𝗟

Tequila is een bijzondere dame van 13 jaar, klaar om eindelijk volledig tot haar recht te komen.

Negen jaar lang woonde ze op een terras op Tenerife en mocht ze slechts één keer per week een korte wandeling maken.Haar wereld was klein en haar leven beperkt, maar haar vertrouwen en liefde voor mensen zijn nooit verloren gegaan.

Het dagelijks leven in het asiel is zwaar voor haar.In de zomer wordt het te heet en te druk, in de winter te koud en nat.Ze voelt zich daar ongemakkelijk en onrustig, en verlangt naar een plek waar ze eindelijk tot rust kan komen.

Ze zoekt een thuis waar ze volledig zichzelf mag zijn, waar ze veilig en geliefd is.Een plek waar ze op haar eigen tempo de wereld mag ontdekken en haar energie en speelsheid kan laten zien.

Tequila is mensgericht, vertrouwend, lief en ongelooflijk knuffelig.Als iemand die ze kent naar haar toe komt, verandert ze in de grootste knuffelkont die je ooit hebt ontmoet.

Ze laat zich dapper verzorgen, zelfs als dat pijn doet, want ze vertrouwt volledig op haar mensen.Ze geniet van buiten zijn, van ontdekken en van plezier maken, zoals tijdens een recente stranddag, waar ze straalde van blijdschap en elke steen onderzocht.

Haar leven verdient nu warmte, liefde en veiligheid, zonder de stress van het drukke asiel.Tequila woont het liefst als enige hond in huis, zodat ze alle aandacht en rust krijgt die ze verdient.

Wij zoeken mensen die haar liefdevol opnemen, respecteren en alle tijd geven om eindelijk volledig te ontspannen.

Tequila verdient een leven vol rust, warmte en liefde, waar ze mag schitteren als de bijzondere dame die ze is.

Niet: “wie is Harry?” maar: “wie is het gezin dat bij Harry past?”

Het gezin van Harry bestaat uit mensen die…… graag buitenmensen zijn. Mensen die blij worden van frisse lucht, modderige schoenen en jassen die altijd “bijna droog” zijn. Mensen die liever een bos in lopen dan een winkelstraat.

… actieve mensen zijn. Niet per se marathonlopers, maar wel mensen die denken: kom, we gaan nog een rondje. Mensen die lange wandelingen normaal vinden en korte wandelingen een uitzondering.

… mensen die begrijpen dat een bal geen gewoon speeltje is, maar een levensfilosofie. Mensen die met plezier gooien, nog een keer gooien, en daarna zeggen: “oké, nu even pauze”, en Harry dat ook rustig willen leren.

… mensen die avonturen willen beleven met hun hond. Nieuwe routes ontdekken, onbekende paden inslaan, samen op pad. Niet alleen wandelen, maar samen iets meemaken.

… mensen die kunnen lachen om enthousiasme. Om een hond die springt van blijheid, die leeft met zijn hele lijf, die soms iets té enthousiast is omdat hij het leven gewoon zo leuk vindt.

… mensen die snappen dat Harry een ‘jong-oude’ hond is. Vol energie, vol levenslust, maar ook iemand die mag leren dat rust óók bij het leven hoort.

… mensen die geduldig zijn. Die begrijpen dat Harry ooit is achtergelaten omdat hij “te veel” was — en die juist denken: dan laten we hem zien dat hij precies goed is.

… mensen die houden van contact. Want Harry houdt van mensen. Van samen zijn. Van aandacht. Van erbij horen.

… mensen die andere honden leuk vinden, want Harry doet dat ook. Vrienden maken gaat hem makkelijk af.

… mensen die aan het eind van de dag moe maar voldaan op de bank ploffen. Met een hoofd vol frisse lucht, een lijf dat genoeg heeft bewogen — en een Harry die zich tegen hen aan vouwt.

… mensen waarbij Harry in slaap mag vallen zonder iets te hoeven. Geen bal. Geen actie. Alleen aanwezigheid. Mensen bij wie hij kan dromen over bossen, ballen, lange wandelingen en eindelijk thuishoren.

… mensen die snappen dat perfect niet zit in foutloos gedrag, maar in samen groeien.

Harry is eigenlijk een fantastische hond.Wat hij nu zoekt, is een perfect leven —met perfecte mensen voor hem.

En misschien…zijn jullie dat wel.