Adoptie Oudere honden (8+)

Wat zal Granny gevoeld hebben toen haar mensen haar achterlieten?

Een hond van tien jaar oud, die haar leven lang heeft gedacht dat ze bij een gezin hoort. Dat haar mensen haar roedel zijn. Dat je samen gaat, samen thuiskomt en dat je veilig bent bij de mensen die je vertrouwt. En dan wordt er op die leeftijd een kil en koud besluit genomen. Granny wordt uit de auto gezet en achtergelaten.

Het is moeilijk te bevatten dat mensen hiertoe in staat zijn. Juist een oudere hond, die afhankelijk is van haar mensen en helemaal niet kan begrijpen waarom zij ineens alleen achterblijft.

Het maakt je triest, maar ook strijdvaardig. Want samen met Bichos Raros kunnen we dit voor Granny positief veranderen door een heel fijn huis en lieve mensen voor haar te vinden.

En achter al dit verdriet zien we een schat van een hond. Granny is 10 jaar, gezond, stabiel, hartstikke lief, kalm en rustig. Ze verlangt vooral naar een plek waar ze weer bij iemand mag horen. Waar ze zich veilig kan voelen, haar vertrouwen terug kan vinden en gewoon mag genieten van de jaren die voor haar liggen. Daarom gaan we voor haar op zoek naar een fijn gezin.

Een plek waar ze zich veilig voelt, waar ze mag genieten van haar oude dag en waar ze de liefde krijgt die ze zo verdient.
Dat is wat wij voor Granny kunnen doen. En dat is wat deze lieve, leuke en fijne hond verdient.

Pedro wacht al een hele tijd. Negen jaar oud inmiddels. En eigenlijk is het gewoon zijn beurt.

Pedro werd gevonden nadat hij was aangereden. Gelukkig vielen zijn verwondingen mee. Hij heeft nog een klein scheefstandje van zijn hoofd, maar daar hoeft niets aan gedaan te worden. Ook heeft Pedro leishmania. Op dit moment is die onder controle en voordat hij naar een eigen thuis gaat, worden zijn bloedwaarden opnieuw gecontroleerd. TGDS wil hierbij helpen en goede voorlichting geven .

Maar misschien is het mooiste aan Pedro wel dat hij al heeft mogen ontdekken hoe fijn een huis kan zijn. Hij heeft in het appartement van een vrijwilliger gewoond. Hij kent de bank.
Een mensenbed. De rust van een huis. En hij heeft ontdekt hoe fijn het is om dicht bij iemand te slapen.

𝘈𝘭𝘭𝘦𝘦𝘯 𝘣𝘭𝘪𝘫𝘧𝘵 𝘗𝘦𝘥𝘳𝘰 𝘷𝘰𝘰𝘳𝘻𝘪𝘤𝘩𝘵𝘪𝘨 𝘣𝘪𝘫 𝘮𝘦𝘯𝘴𝘦𝘯 𝘥𝘪𝘦 𝘩𝘪𝘫 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘬𝘦𝘯𝘵. 𝘏𝘪𝘫 𝘩𝘦𝘦𝘧𝘵 𝘦𝘷𝘦𝘯 𝘯𝘰𝘥𝘪𝘨 𝘰𝘮 𝘫𝘦 𝘵𝘦 𝘭𝘦𝘳𝘦𝘯 𝘬𝘦𝘯𝘯𝘦𝘯. 𝘔𝘢𝘢𝘳 𝘸𝘢𝘯𝘯𝘦𝘦𝘳 𝘩𝘪𝘫 𝘫𝘦 𝘷𝘦𝘳𝘵𝘳𝘰𝘶𝘸𝘵, 𝘸𝘦𝘦𝘵 𝘫𝘦 𝘩𝘰𝘦 𝘷𝘦𝘳 𝘩𝘪𝘫 𝘨𝘢𝘢𝘵. 𝘋𝘢𝘯 𝘸𝘰𝘳𝘥 𝘫𝘦 𝘻𝘪𝘫𝘯 𝘮𝘦𝘯𝘴.

Pedro heeft al geleerd hoe lekker een bank kan liggen. Nu moet hij alleen nog ontdekken hoe het voelt om die bank voorgoed van hem te mogen noemen.

“Sommige honden wachten niet op een nieuw leven. Ze wachten op iemand bij wie ze eindelijk mogen blijven.”

Fresa is acht jaar oud en wacht al veel te lang op een eigen thuis. Ze is een lieve, wat verlegen Galgo. Een meisje dat niet meteen op de voorgrond staat, maar eerst rustig kijkt en moet voelen dat ze veilig is.
⠀
Fresa kwam in januari 2026 , samen met twaalf andere honden die aan het begin van het jaar een nieuwe kans kregen. Er is naar haar gevraagd. Mensen waren geïnteresseerd in haar. Tot ze hoorden dat Fresa leishmania heeft. Dan werd de interesse ineens minder.
⠀
En juist daar wringt het. Want Fresa is nog altijd dezelfde lieve hond. Haar leishmania verandert niet wie ze is.
⠀
Leishmania betekent ook niet dat Fresa geen fijn leven kan hebben. TGDS blijft ook na adoptie ondersteuning bieden wanneer dat nodig is. Bij leishmania kan dat bijvoorbeeld betekenen dat er wordt meegedacht over de behandeling.
⠀
In de kennel redt Fresa zich. Maar ze bloeit daar niet op.
Wij geloven dat er thuis een heel andere Fresa tevoorschijn kan komen. Een hond die zich veilig voelt, vertrouwen krijgt en eindelijk helemaal tot rust kan komen.
⠀
Een stabiele hond naast haar zou haar daarbij enorm kunnen helpen. Een hond die haar laat zien dat er niets hoeft te gebeuren en dat ze gewoon mag ontspannen.
⠀
𝘍𝘳𝘦𝘴𝘢 𝘩𝘦𝘦𝘧𝘵 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘷𝘦𝘦𝘭 𝘯𝘰𝘥𝘪𝘨. 𝘌𝘦𝘯 𝘷𝘦𝘪𝘭𝘪𝘨𝘦 𝘱𝘭𝘦𝘬. 𝘌𝘦𝘯 𝘳𝘶𝘴𝘵𝘪𝘨 𝘭𝘦𝘷𝘦𝘯. 𝘌𝘯 𝘪𝘦𝘮𝘢𝘯𝘥 𝘥𝘪𝘦 𝘻𝘦 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘢𝘧𝘸𝘪𝘫𝘴𝘵 𝘷𝘢𝘯𝘸𝘦𝘨𝘦 𝘦𝘦𝘯 𝘥𝘪𝘢𝘨𝘯𝘰𝘴𝘦.
⠀
Fresa hoeft geen ingewikkeld leven. Ze verdient een rustig huis, een liefdevol mens en de kans om te laten zien wie ze werkelijk is.
⠀
“Fresa rent haar nieuwe leven niet binnen. Ze heeft iemand nodig die haar laat zien dat de deur echt voor haar openstaat.”
⠀
Fresa is er al. Nu nog haar mens.

Dit is soms wat we vrezen bij een moeder die zwanger of met pups binnenkomt, en in Summers geval extra schrijnend: ze is 11 jaar. Dat een hond jarenlang heeft gegeven, en dat juist op haar oude dag niemand meer op haar wacht.

Summer kwam op ongeveer elfjarige leeftijd bij Galgos del Sol, samen met haar zes pups. Midden in de meedogenloze hitte van Zuid-Spanje had ze voor haar kleintjes gezorgd. Zes kleine levens die dankzij haar konden beginnen.

De pups werden één voor één gereserveerd. En Summer bleef. Terwijl haar kinderen hun eigen leven tegemoet gaan, wacht hun moeder nog steeds op haar kans.

Wie weet hoeveel pups Summer in haar leven heeft grootgebracht. Hoe vaak ze opnieuw moeder is geweest. Hoeveel ze heeft gegeven, zonder ooit te weten hoe haar eigen leven eruit zou kunnen zien.

Nu is het haar beurt. Niet meer zorgen voor een nest. Niet meer sterk moeten zijn voor een ander.

Gewoon een zachte plek. Een rustig leven. Iemand die haar laat voelen dat ook voor een oude hond nog een eerste keer kan bestaan.

Want soms begint het mooiste deel van een hondenleven pas wanneer ze niets meer hoeft te geven. Dan mag ze eindelijk ontvangen.

Een opa Podenco in huis… dat is iets heel bijzonders.
Ze hebben misschien niet meer de energie van een jonge hond, maar ze brengen iets mee wat je niet kunt aanleren.

Een rustige aanwezigheid.
Een zachte blik.
Een hond die niet vraagt om de wereld te veroveren, maar vooral geniet van samen zijn.

Een oudere Podenco weet vaak precies wat belangrijk is. Een wandeling waarop je samen de tijd neemt. Een fijn plekje om te liggen. Een hand die even over zijn kop gaat.
En misschien wel het mooiste… de band die ontstaat wanneer zo’n hond ontdekt: hier mag ik blijven.

Apollo is zo’n bijzondere opa.
Sinds 2019 woont hij in een asiel, 2 verschillende asielen .
Maar achter de jaren die voorbij zijn gegaan, zit geen oude hond die niets meer te geven heeft.
Daar zit Apollo.

Een nieuwsgierige Podenco die graag mee op pad gaat, nieuwe dingen ontdekt en steeds meer laat zien hoe leuk hij is.

Hij is geen project.
Hij is geen hond die medelijden nodig heeft, maar een mooie liefdevolle adoptie plek.
Hij is gewoon een fijne, bijzondere Podenco die nog zoveel mooie momenten kan delen.

Misschien is een opa Podenco juist wel het cadeau dat je niet verwacht, met zijn rustige kalme energie .
Een vriend die niet alles tegelijk geeft, maar elke dag een beetje meer van zichzelf laat zien.

Apollo wacht op iemand die dat bijzondere in hem ziet.

Soms vraag je je af hoeveel een hond kan dragen. Rex is tien jaar oud en heeft in zijn leven al meer meegemaakt dan een hond ooit zou moeten meemaken. Hij werd gered uit een situatie waarin veel te veel dieren bij elkaar leefden en kwam daarna in een perrera terecht. Een plek waar hij het moeilijk had.

Niet omdat hij geen lieve hond was, maar omdat hij nooit had geleerd hoe je je veilig voelt bij mensen. Langzaam kwam daar verandering in. Rex werd socialer. Hij leerde mensen steeds een beetje meer toe te laten. En achter alles wat hij heeft meegemaakt, bleek gewoon een ontzettend lieve hond te zitten.

Een grote, zachte teddybeer. Rex hoeft eigenlijk niet zoveel.

Hij kan prima als enige hond leven, maar ook met andere honden gaat hij goed om. Hij vindt het zelfs heerlijk om gewoon rustig naast zijn mens te lopen. Geen drukte. Geen gedoe. Gewoon samen onderweg.

Misschien is dat wel precies wat Rex nog nooit echt heeft gehad. Een rustig leven. Een eigen plek. Iemand die er gewoon is. Een zachte mand. Een wandeling samen. En de zekerheid dat hij nergens meer naartoe hoeft.

Rex is inmiddels gecastreerd, heeft een gebitsbehandeling gehad en is negatief getest op de bekende ziektes. Hij is klaar om te gaan. Nu alleen nog die plek vinden waar een tienjarige hond eindelijk mag ervaren dat thuis ook echt thuis kan zijn.

Sorna is geboren op 12 december 2016. Jarenlang was ze een jachthond. Toen haar werk erop zat, werd ze uiteindelijk naar een perrera gebracht. En toch staat ze nu bij Galgos del Sol met een zelfvertrouwen waar je ontroerd van wordt.

Sorna is gek op mensen. Ze zoekt hun gezelschap op en lijkt helemaal niet van plan om haar verleden mee te nemen naar haar toekomst. 

Als je Sorna ziet, krijg je eigenlijk vanzelf zin om haar mee naar huis te nemen. Niet voor lange avonturen of een druk leven. Gewoon voor de kleine dingen. Samen op de bank. Haar kopje lekker tegen je aan. Een filmpje kijken. Een wandelingetje maken en daarna weer heerlijk naar huis.

Sorna heeft haar hele leven gegeven. Nu mag er eindelijk een tijd komen waarin iemand voor háár zorgt. Een zachte plek. Een eigen mens. En vooral heel veel liefde en genieten.

Rubio is 11 jaar. Een Podenco Opi die al veel te lang wacht op een plek die echt van hem is. Zijn leven begon niet zoals een hondenleven zou moeten beginnen. Rubio leefde buiten, op stenen. Hij kwam nooit binnen, maakte geen wandelingen en werd nauwelijks gezien. Zijn eten bestond uit oud brood en afval. Jarenlang was dat zijn werkelijkheid.
⠀
Nu is Rubio bij Galgos del Sol. Daar heeft hij een bed en wordt hij verzorgd. Maar hoe fijn het ook is dat hij eindelijk uit zijn oude situatie weg is, een kennel is geen thuis. Rubio heeft nog steeds geen bank waarop hij zijn oude lijf mag laten zakken, geen eigen mand in een huis en geen mens die gewoon bij hem hoort. En juist dat is zo mooi aan Rubio: met mensen is hij ontzettend lief. Hij is aanhankelijk, zacht en een heerlijke metgezel. Hij loopt goed mee aan de lijn en geniet van het contact met mensen.
⠀
Met andere honden ligt het anders. Rubio kan een beetje ondeugend zijn tegenover zijn soortgenoten en daarom is hij het gelukkigst als enige hond. Geen andere hond om zijn aandacht mee te delen, maar gewoon zijn eigen mensen voor zichzelf. Dat betekent niet dat hij veel nodig heeft. Misschien juist heel weinig. Een rustige plek, een comfortabele mand, een bank, iemand die graag een oude Podenco Opi naast zich heeft en geniet van zijn gezelschap.
⠀
Wat we vooral hopen, is dat zijn leeftijd geen reden wordt om hem nog langer te laten wachten. Rubio heeft al zoveel jaren buiten doorgebracht zonder de warmte en aandacht die een hond hoort te kennen.
⠀
Nu zou het zo mooi zijn als hij die andere kant van het leven nog mag leren kennen. Een eigen huis. Een eigen mens. Een zachte mand. Een bank. En vooral: iedere dag weten dat er iemand is die blij is dat juist hij er is. Rubio hoeft geen roedel. Hij hoeft geen druk leven. Hij hoeft alleen maar een plek waar hij als Podenco Opi geliefd mag zijn. Misschien is het voor Rubio eindelijk tijd om niet meer te wachten, maar gewoon thuis te komen.

Fientje, ook wel Fini, is 11 jaar en kende altijd een thuis. Een eigen mens. Een eigen wereld. Haar baasje was mentaal ziek en kon niet goed voor zichzelf of zijn honden zorgen. Er was liefde — maar geen hygiëne, geen verzorging, geen basisveiligheid. Fientje leefde tussen het vuilnis. Niet mishandeld. Niet bang. Maar wel verwaarloosd.

Na een huisbezoek werden Fientje en haar maatjes in beslag genomen. Ze werd gewassen, ontwormd, ont-vlooid, goed gevoerd. Fysiek is ze gezond. Mentaal stabiel.

Wat ze mist, is haar mens. In het asiel zie je het verschil tussen honden die altijd op straat leefden en honden die een thuis hadden. Fientje hoort bij de tweede groep. Ze mist rust. Een eigen plek. Iemand om trouw aan te zijn. Ze is mensgericht en hunkert naar aandacht. De wandelingen zijn haar hoogtepunt. Eerst dol enthousiasme — alsof ze zeker wil weten dat ze mee mag Dan ontspanning. Dan rust.

Snuffelend, maar steeds even checkend of je er nog bent. 

In haar groep werd ze direct geaccepteerd. Ze is stabiel, sociaal, opgegroeid met andere honden. Ongecompliceerd karakter. Rechtvaardig in de roedel. Speels op haar eigen manier.

Fientje is 11. Maar ze is niet “op”. Ze is een loyale, dankbare hond die nog jaren gezelschap kan geven. Ze is gezond, ingeënt en reisklaar.

Sabine hoopt dat deze oma niet over het hoofd wordt gezien. Niet om haar leeftijd. Niet om haar verleden. Maar gekozen wordt om wie ze is, trouw liefde plezier met oma Fientje !  “Trouw , plezier, liefde kent geen leeftijd."

𝗔𝗻𝗷𝗼 – 𝗲𝗲𝗻 𝗵𝗼𝗻𝗱 𝗱𝗶𝗲 𝗵𝘂𝗻𝗸𝗲𝗿𝘁 𝗻𝗮𝗮𝗿 𝘇𝗶𝗷𝗻 𝗲𝗶𝗴𝗲𝗻 𝗺𝗲𝗻𝘀 

Op Tenerife begint de dag langzaam. Het eerste licht raakt de bergtoppen, de lucht kleurt zacht en de wereld wordt wakker tussen zee en vulkanische rotsen. Daar, in dat bijzondere landschap, loopt de Podenco met zijn lichte tred en oplettende blik. Een hond die niet veel nodig heeft om gelukkig te zijn, maar wel iemand die zijn taal leert verstaan.

Vandaag mag één van deze bijzondere honden in de belangstelling staan .  Anjo, geboren in augustus 2015, is een lieve, enthousiaste en aanhankelijke jongen van zo’n 55 cm en 14 kilo.

Zijn hart zit vol zachtheid, maar zijn lichaam vertelt dat er in het verleden niet altijd zacht met hem is omgegaan. Wanneer je te snel of te lomp op hem afkomt, duikt hij met zijn koppie naar beneden — niet om weg te rennen, maar alsof hij een klap verwacht. En juist dát maakt hem zo bijzonder: ondanks alles blijft hij kiezen voor vertrouwen.

Dit heerlijke ventje hoort bij iemand die hem ziet, die hem begrijpt, en die hem liefdevol de wereld opnieuw wil laten ontdekken. Iemand met wie hij avonturen mag beleven, en die daarna samen met hem op de bank ploft — want snurkend naast zijn mens liggen? Dat is zijn grootste geluk.

In het asiel probeert hij elke dag opnieuw vrolijk te zijn, maar het doet hem pijn. Wanneer je langs zijn verblijf loopt, springt hij tegen het hek aan en kijkt hij je zo intens na dat het hartbrekend is. Hij piept zachtjes, alsof hij vraagt: “Ben jij misschien degene…?”

Hij hunkert naar handen die hem aaien zonder haast, naar ogen die hem echt zien, naar een thuis dat hem eindelijk rust geeft.

Anjo hóórt niet achter tralies. Dit levenslustige ventje wil leven, ontdekken, liefhebben — en dat kan alleen met zijn eigen mens of familie aan zijn zijde.

Wie geeft deze bijzondere jongen eindelijk de plek waar hij al zó lang op wacht.

Een Podenco van 11 jaar. Hij lijkt gelukkige jaren achter de rug te hebben. Hij is mensen gewend en houdt ook veel van mensen. Dat laat hij duidelijk zien door toenadering te zoeken. Aan zijn lieve uitdrukking is te zien hoe blij hij wordt wanneer hij de verzorgers ziet.

Tango is door de sociale dienst weggehaald. Waarom precies, weten we niet. Misschien omdat zijn eigenaar naar een verzorgingshuis is verhuisd, misschien omdat er niet meer goed voor Tango werd gezorgd. Wat we wel weten, is dat Tango nu bij Bichos Raros is en geen baasje of gezin meer heeft.

Aan zijn hals zit een groot gezwel en op zijn poot zitten kleinere gezwellen. De dierenarts heeft hem nog niet kunnen onderzoeken; eerst waren er andere honden die dringender hulp nodig hadden. Op dit moment lijkt zijn lichamelijke toestand gelukkig niet verontrustend. Uiteraard gaat hij zodra het kan voor een medische check en beoordeling van de gezwellen naar de dierenarts. Ook zijn castratie, vaccinaties en andere medische zaken worden op orde gebracht.

Maar achter de lichamelijke zorgen rondom de gezwellen zit iets wat minstens zo duidelijk is. Tango is niet op zijn gemak. Hij is niet gewend aan andere honden. Waarschijnlijk heeft hij geen tot zeer weinig contact gehad met andere honden in zijn leven en moet hij zijn nieuwe omgeving in het asiel, met al die andere honden om hem heen, nog leren begrijpen.

Toch zoekt hij voortdurend mensen op. Hij wil dichtbij zijn, aandacht krijgen en vooral niet alleen zijn. Hij zoekt geruststelling. Hij is ontzettend aanhankelijk. En juist daarom doet het pijn om hem zo onzeker te zien.
Op zijn elfde zou je mogen verwachten dat een hond vooral rust kent. Een vertrouwde plek. Een mens bij wie hij hoort. Zekerheid. Tango heeft dat niet.

Voor Tango begint er nu een nieuw hoofdstuk bij Bichos Raros. We hopen dat hij langzaam wat gaat wennen aan de drukte en de aanwezigheid van zoveel andere honden.

Wij heten je welkom, lieve Tango. Het is moeilijk, maar doe je best. Vanaf vandaag sta je er niet meer alleen voor.

Nieuw binnengekomen bij Bichos Raros. Welkom Kristal, vijftien jaar oud.

Kristal werd op straat gevonden. Broodmager, bedekt met vlooien en teken en met enorme tumoren aan haar melkklieren die haar veel pijn doen en inmiddels een ernstige bedreiging voor haar gezondheid vormen.
⠀
Ze is aangekomen bij Bichos Raros omdat iemand besloot dat haar leven nog steeds telt.

De tumoren moeten worden verwijderd, maar zover is het nog niet. Kristal is op dit moment zo verzwakt dat haar lichaam een operatie misschien niet eens zou aankunnen. Eerst moet ze sterker worden. Ze moet eten, rust krijgen, verzorgd worden en zoveel mogelijk pijnvrij zijn. Iedere dag krijgt haar lichaam opnieuw de kans om wat aan te sterken, zodat ze uiteindelijk de operatie kan doorstaan.
⠀
En juist daarin zit voor ons een van de belangrijkste redenen waarom we zo van Bichos Raros houden.
Het is een plek voor honden die nergens anders gewest zijn. Voor oude honden, zieke honden en gehandicapte honden. Voor honden voor wie de wereld soms al lijkt te hebben besloten dat het te laat is.

Kristal is vijftien. Misschien is dat voor anderen een reden om haar af te schrijven. Voor Bichos Raros is het juist een reden om haar binnen te halen en alles te doen om de laatste periode van haar leven zo waardig en liefdevol mogelijk te maken. Met voldoende eten, goede verzorging, aandacht en vooral de tijd die ze nodig heeft.
⠀
Want ook op je vijftiende mag je nog voelen dat iemand voor je vecht. Dat je ertoe doet. En dat je niet alleen op een straathoek hoeft te eindigen.

Soms is het leven van een hond al een lange weg voordat ze eindelijk ergens mag thuiskomen. Selene is ongeveer 10 à 11 jaar oud. Een kleine, grijze Galgo, afkomstig uit China.

Haar leven begon niet zoals het had moeten beginnen. Ze werd gered uit een slachthuis door Candy’s Hound Rescue en kreeg daarmee eindelijk de kans op een ander leven.

Er wachtte zelfs een prachtig thuis op haar in het Verenigd Koninkrijk. Een zacht bed. Liefde. Boswandelingen. Een rustige oude dag. Alles leek klaar te liggen voor haar pensioen. Tot haar de toegang tot het Verenigd Koninkrijk werd geweigerd.

En ineens stond Selene weer met lege handen. Nu verblijft ze in een opvang in Spanje. Niet omdat ze iets verkeerd heeft gedaan, maar omdat haar leven opnieuw een onverwachte wending kreeg.

En toch… kijk naar haar. Selene is rustig, maar in haar zit nog zoveel levenslust. Ze geniet van het leven dat haar eindelijk gegeven is. Ze loopt perfect aan de lijn en laat zich zien als een bijzonder lieve, fijne hond.

Eigenlijk is ze gewoon perfect. Er wordt voor Selene gezocht naar een liefdevol pensioenhuis in Spanje. Geen nieuwe verre reis meer. Geen nieuwe teleurstelling. Gewoon een zacht bed, liefde, rustige wandelingen en iemand die haar laat voelen dat ze eindelijk thuis is.

Van een slachthuis in China, naar Candy’s Hound Rescue,
naar een huis dat op haar wachtte in Engeland, naar een onverwachte stop in Spanje.

Misschien is dit niet het leven dat voor haar gepland was.
Maar misschien kunnen we samen nog één ding voor haar veranderen. Haar laatste hoofdstuk. Een thuis in Spanje waar ze haar oude dag mag doorbrengen, omringd door liefde. Dat is wat we Selene zo gunnen.

Ethel en Mildred werden samen bevrijd uit het bijgebouw waar ze waren achtergelaten nadat hun eigenaar was overleden. Ze zaten daar opgesloten en niemand keek naar hen om. Uiteindelijk waren de brandweer en politie nodig om hen daar weg te krijgen.

Hoe lang ze daar precies hebben gezeten, weten we niet. Wel weten we dat ze dit samen hebben meegemaakt.

Nu is Mildred veilig bij Galgos del Sol. Ze is 10 jaar oud en heeft, net als Ethel, een medische geschiedenis die haar verhaal extra bijzonder maakt. Bij Mildred werden twee gezwellen verwijderd. Eén bleek goedaardig en één kwaadaardig. Gelukkig waren ook bij haar de snijranden schoon en is de kwaadaardige tumor volledig verwijderd. Ze is hersteld van haar operatie en klaar om aan haar nieuwe leven te beginnen.

Daarom willen we haar juist nu zo graag onder de aandacht brengen. Ze is 10 jaar oud en heeft ok een kwaadaardige en een goedaardige tumor gehad. Dat mogen we eerlijk benoemen. Maar haar verhaal stopt daar niet.

Haar tumors zijn verwijderd. De snijranden waren helemaal schoon. Ze is medisch klaar voor adoptie. En bovenal is Mildred nog steeds gewoon Mildred. Een hond die na alles wat ze heeft meegemaakt verlangt naar rust, veiligheid en liefde. Zou het niet prachtig zijn als Ethel en Mildred allebei deze grote kans krijgen?

Samen gered, samen door die moeilijke tijd heen gekomen, en nu misschien allebei op weg naar een eigen thuis.

Een leven ver weg van ongewenst zijn. Ver weg van vergeten en genegeerd worden. Ver weg van hun ziekte en alles wat achter hen ligt. Een nieuwe start. Verzorgd. Veilig.

Geliefd. Dat is wat we voor Mildred, net als voor Ethel, zo ontzettend hopen. Misschien is er iemand die naar Mildred kijkt en niet alleen haar leeftijd of haar verleden ziet, maar de hond die ze vandaag is.

Mildred wacht op haar kans.

Tien jaar oud en ineens niet meer gewenst.

Nina werd door haar galguero afgestaan omdat ze te oud zou zijn. Ze kwam binnen met veel teken en de vliegen lieten haar nauwelijks met rust. Wat moet er door haar heen zijn gegaan?

Na zoveel jaren verdient deze oude dame geen afwijzing, maar juist een plek waar ze rustig oud mag worden. Een zachte mand, goede verzorging en mensen die haar leeftijd niet als een last zien, maar als onderdeel van haar verhaal.

Nina is in het begin wat verlegen, maar gelukkig komt ze snel los. Achter die voorzichtige blik zit een lieve oudere Galgo die nog heel veel liefde te geven heeft.

Te oud voor de jager, maar hopelijk precies de juiste leeftijd voor iemand die haar eindelijk wél ziet.

𝐒𝐩𝐞𝐜𝐢𝐚𝐥𝐞 𝐚𝐝𝐨𝐩𝐭𝐢𝐞 • 𝐎𝐩𝐚 𝐉𝐨𝐬𝐞𝐥𝐢𝐭𝐨 𝐞𝐧 𝐳𝐢𝐣𝐧 𝐯𝐞𝐫𝐡𝐚𝐚𝐥, 𝐬𝐥𝐚𝐜𝐡𝐭𝐨𝐟𝐟𝐞𝐫 𝐯𝐚𝐧 𝐞𝐞𝐧 𝐫𝐞𝐡𝐚𝐥𝐚

Zijn hele leven werd voor hem bepaald. Zou er iemand zijn die Joselito laat ontdekken hoe het voelt om zélf belangrijk te zijn met een fijn gewoon honden leven bij een adoptant, Joselito weet niet dat dit bestaat , dat dit mogelijk is , wat het inhoud , hoe triest eigenlijk als je als hond 11 jaar bent .

𝐁𝐢𝐜𝐡𝐨𝐬 𝐑𝐚𝐫𝐨𝐬 | 𝐓𝐞𝐫 𝐚𝐝𝐨𝐩𝐭𝐢𝐞 – Joselito

Joselito is een elfjarige Podenco. Vrijwel zijn hele leven bracht hij door bij een rehalero. Niet als huishond, niet als kameraad, maar als één van de vele jachthonden die er waren om hun werk te doen.

Jarenlang leefde Joselito op een kaal stuk land, tussen de andere jachthonden – voornamelijk Podenco's – vastgelegd aan een ketting. Een roestige kennel , omringt door onkruid, afval en modder was dat zijn wereld. Als beschutting had hij niet meer dan een goedkope ton of een paar oude planken, die nauwelijks bescherming boden tegen de brandende zon, de stromende regen, de winterkou of de verzengende hitte. Dag in, dag uit keek hij uit over hetzelfde troosteloze terrein. Zo zag zijn leven er jarenlang uit. Voor veel honden in een rehala is dat de harde werkelijkheid.

Tijdens een jacht ging het mis. Joselito liep een zware kneuzing aan zijn ribben op, waarschijnlijk door een harde klap tijdens de jacht. Een behandeling kreeg hij niet en ook pijnstilling bleef uit. Zijn lichaam moest het helemaal zelf zien te redden, waardoor het herstel langzaam verliep. In die periode was hij benauwd en had hij zichtbaar last van zijn verwondingen. Gelukkig is die benauwdheid inmiddels verdwenen, maar de zorg die hij toen zo hard nodig had, kreeg hij nooit.

Daarna ging het langzaam bergafwaarts. Niet omdat Joselito dat wilde. Maar omdat hij ouder werd. En omdat een hond die niets meer oplevert, voor een rehalero vaak ook niets meer betekent. Misschien is dat wel het moeilijkste om te bevatten. Elf jaar lang leefde Joselito in een wereld waarin alles draaide om wat hij kon doen. Niet om wie hij was.

Wie weet heeft hij nooit meegemaakt dat iemand zomaar even naast hem ging zitten. Gewoon omdat hij Joselito was.

Toch heeft hij iets heel bijzonders weten te bewaren. Hij kijkt nog steeds vriendelijk naar mensen. Niet wantrouwend. Niet verbitterd. Alsof hij, ondanks alles wat achter hem ligt, nog altijd gelooft dat er ook goede mensen bestaan.

Bij Bichos Raros hoeft hij niet langer één van de velen te zijn. Daar mag hij voor het eerst gewoon Joselito zijn. Een rustige oudere Podenco die eindelijk mag ervaren dat aandacht, zorg en liefde niet verdiend hoeven te worden.

Wij hopen dat er iemand is die niet alleen zijn grijze snoet ziet, maar ook de elf jaren die daarachter schuilgaan.
Iemand die begrijpt dat Joselito waarschijnlijk niet droomt van grootse avonturen.

Misschien droomt hij wel van iets dat voor de meeste honden heel gewoon is. Dat iemand 's morgens zijn naam zegt. Dat er een riem wordt gepakt omdat jullie samen een rustig rondje gaan lopen. Dat er een zacht plekje is waar hij iedere avond weer mag gaan liggen. Niet omdat hij iets goed heeft gedaan. Maar omdat hij thuis is.

Misschien kan niemand Joselito zijn verleden veranderen.
Maar iemand kan er wél voor zorgen dat zijn toekomst eindelijk van hemzelf wordt.

Queen is een oudere Spaanse Waterhond dame van ongeveer 9 jaar. Een lieve, zachtaardige hond die misschien niet meer alles ziet en hoort, maar nog heel goed voelt wie haar liefde geeft. Een hond die rust en een eigen plekje nodig heeft en haar geluk vindt in regelmaat en zorg.

𝘛𝘰𝘦𝘯 𝘘𝘶𝘦𝘦𝘯 𝘦𝘳𝘯𝘴𝘵𝘪𝘨 𝘻𝘪𝘦𝘬 𝘸𝘦𝘳𝘥 𝘥𝘰𝘰𝘳 𝘦𝘦𝘯 𝘣𝘢𝘢𝘳𝘮𝘰𝘦𝘥𝘦𝘳𝘰𝘯𝘵𝘴𝘵𝘦𝘬𝘪𝘯𝘨, 𝘸𝘦𝘳𝘥 𝘻𝘦 𝘢𝘤𝘩𝘵𝘦𝘳𝘨𝘦𝘭𝘢𝘵𝘦𝘯 𝘪𝘯 𝘦𝘦𝘯 𝘢𝘴𝘪𝘦𝘭 𝘪𝘯 𝘡𝘶𝘪𝘥-𝘚𝘱𝘢𝘯𝘫𝘦. 𝘋𝘢𝘢𝘳 𝘬𝘳𝘦𝘦𝘨 𝘻𝘦 𝘥𝘦 𝘭𝘦𝘷𝘦𝘯𝘴𝘳𝘦𝘥𝘥𝘦𝘯𝘥𝘦 𝘰𝘱𝘦𝘳𝘢𝘵𝘪𝘦 𝘥𝘪𝘦 𝘻𝘦 𝘻𝘰 𝘩𝘢𝘳𝘥 𝘯𝘰𝘥𝘪𝘨 𝘩𝘢𝘥.

Maar haar lichaam redden was pas de eerste stap. Na de operatie leek Queen haar vertrouwen kwijt. Ze stopte met eten, wilde niet meer wandelen en leek niet meer te begrijpen dat er nog iets moois op haar wachtte. Een kennel in een gemeenteasiel, het lawaai en de koude betonnen ruimte… ze kon er niet aan wennen.

Dankzij een oplettende vrijwilliger kwam haar verhaal bij Bichos Raros terecht. Daar kreeg Queen niet alleen verzorging, maar ook tijd, geduld en de kans om weer zichzelf te worden. Een huiselijke sfeer, een fijne tuin om in het zonnetje te gaan liggen wanneer ze wil.

Langzaam kwam haar levenslust terug. Nu geniet ze van haar rustige wandelingen in de tuin, eet ze weer met smaak en zoekt ze graag de nabijheid van mensen op. Een hand die haar aanraakt, iemand die bij haar blijft… voor Queen betekent dat alles.

𝘘𝘶𝘦𝘦𝘯 𝘪𝘴 𝘴𝘭𝘦𝘤𝘩𝘵𝘻𝘪𝘦𝘯𝘥 𝘦𝘯 𝘣𝘪𝘫𝘯𝘢 𝘥𝘰𝘰𝘧. 𝘔𝘢𝘢𝘳 𝘥𝘢𝘵 𝘪𝘴 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘸𝘢𝘵 𝘩𝘢𝘢𝘳 𝘣𝘦𝘱𝘢𝘢𝘭𝘵. 𝘡𝘦 𝘪𝘴 𝘯𝘰𝘨 𝘴𝘵𝘦𝘦𝘥𝘴 𝘘𝘶𝘦𝘦𝘯: 𝘻𝘢𝘤𝘩𝘵, 𝘭𝘪𝘦𝘧 𝘦𝘯 𝘥𝘢𝘯𝘬𝘣𝘢𝘢𝘳 𝘷𝘰𝘰𝘳 𝘪𝘦𝘥𝘦𝘳 𝘮𝘰𝘰𝘪 𝘮𝘰𝘮𝘦𝘯𝘵.

Voor Queen zoeken we iemand die haar ziet zoals ze is: niet wat de jaren hebben meegenomen, maar alles wat ze nog te geven heeft. Iemand die zegt: ja, ik word gelukkig van zorgen voor deze oudere dame.

Chispa is tien jaar oud. Jarenlang bestond haar wereld uit een korte ketting, weinig comfort en nog minder vriendelijkheid. Toen de vrijwilligers haar kwamen ophalen, zagen ze iets bijzonders. Chispa was blij. Alsof ze begreep dat er eindelijk iemand voor haar was gekomen. Dat ze niet nog een dag aan die ketting hoefde door te brengen.

En misschien is dat wel het meest ontroerende aan Chispa. Ze is niet boos op de wereld. Niet afstandelijk. Niet wantrouwend. Ze is zacht. Aanhankelijk. En geniet zichtbaar van iedere vorm van aandacht.

𝘊𝘩𝘪𝘴𝘱𝘢 𝘭𝘪𝘫𝘬𝘵 𝘦𝘦𝘯 𝘩𝘰𝘯𝘥 𝘥𝘪𝘦 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘷𝘦𝘦𝘭 𝘮𝘦𝘦𝘳 𝘷𝘳𝘢𝘢𝘨𝘵 𝘷𝘢𝘯 𝘩𝘦𝘵 𝘭𝘦𝘷𝘦𝘯. 𝘌𝘦𝘯 𝘻𝘢𝘤𝘩𝘵𝘦 𝘮𝘢𝘯𝘥. 𝘌𝘦𝘯 𝘸𝘢𝘯𝘥𝘦𝘭𝘪𝘯𝘨. 𝘌𝘦𝘯 𝘮𝘦𝘯𝘴 𝘥𝘢𝘵 𝘩𝘢𝘢𝘳 𝘢𝘢𝘪𝘵. 𝘌𝘯 𝘥𝘦 𝘻𝘦𝘬𝘦𝘳𝘩𝘦𝘪𝘥 𝘥𝘢𝘵 𝘻𝘦 𝘮𝘢𝘨 𝘣𝘭𝘪𝘫𝘷𝘦𝘯.

Na alles wat ze heeft meegemaakt, hopen we dat Chispa haar eigen gezin vindt. Een thuis waar haar laatste jaren gevuld zijn met precies datgene wat ze zo lang heeft moeten missen.

"Een gelukkig einde komt niet altijd vroeg. Maar het kan nog steeds komen."

𝐇𝐢𝐣 𝐰𝐞𝐫𝐝 𝐚𝐜𝐡𝐭𝐞𝐫𝐠𝐞𝐥𝐚𝐭𝐞𝐧. 𝐍𝐮 𝐰𝐚𝐜𝐡𝐭 𝐡𝐢𝐣 𝐨𝐩 𝐢𝐞𝐦𝐚𝐧𝐝 𝐝𝐢𝐞 𝐡𝐞𝐦 𝐰𝐞𝐥 𝐤𝐢𝐞𝐬𝐭.

Toen Tano werd gevonden, was hij vel over been. Een oude Podenco die op straat langzaam aan het verdwijnen was. Zijn eigenaar wilde hem niet meer. Zijn nut was verdwenen en daarmee leek ook zijn toekomst verdwenen.

Maar niet iedereen keek weg. Een betrokken echtpaar begon hem eten te geven. Ze brachten hem naar de dierenarts, regelden hulp en zorgden ervoor dat hij veilig terechtkwam bij Galgos Del Sol Dankzij zulke mensen kreeg hij een tweede kans.⠀

𝘌𝘦𝘯 𝘵𝘸𝘦𝘦𝘥𝘦 𝘬𝘢𝘯𝘴 𝘥𝘪𝘦 𝘫𝘦 𝘯𝘶 𝘯𝘰𝘨 𝘴𝘵𝘦𝘦𝘥𝘴 𝘪𝘯 𝘩𝘦𝘮 𝘻𝘪𝘦𝘵. 𝘐𝘯 𝘻𝘪𝘫𝘯 𝘣𝘭𝘪𝘬. 𝘐𝘯 𝘻𝘪𝘫𝘯 𝘸𝘢𝘨𝘨𝘦𝘭𝘦𝘯𝘥𝘦 𝘴𝘵𝘢𝘢𝘳𝘵. 𝘐𝘯 𝘥𝘦 𝘷𝘳𝘦𝘶𝘨𝘥𝘦 𝘸𝘢𝘢𝘳𝘮𝘦𝘦 𝘩𝘪𝘫 𝘮𝘦𝘯𝘴𝘦𝘯 𝘣𝘦𝘨𝘳𝘰𝘦𝘵.⠀

Vandaag is Tano niet de hond die van de straat werd gehaald. Hij is opgeknapt. Hij is gezond. Hij geniet van aandacht en gezelschap. Hij laat iedere dag zien dat er nog ontzettend veel leven in hem zit. En toch ontbreekt er nog iets. Een eigen thuis.

Tano is inmiddels een senior. Dat betekent dat veel mensen voorbijscrollen. Dat ze kijken naar zijn leeftijd in plaats van naar de hond die voor hen staat; 𝘔𝘢𝘢𝘳 𝘛𝘢𝘯𝘰 𝘭𝘦𝘦𝘧𝘵 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘪𝘯 𝘩𝘦𝘵 𝘷𝘦𝘳𝘭𝘦𝘥𝘦𝘯. 𝘏𝘪𝘫 𝘭𝘦𝘦𝘧𝘵 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘪𝘯 𝘥𝘦 𝘫𝘢𝘳𝘦𝘯 𝘥𝘪𝘦 𝘢𝘤𝘩𝘵𝘦𝘳 𝘩𝘦𝘮 𝘭𝘪𝘨𝘨𝘦𝘯. 𝘏𝘪𝘫 𝘭𝘦𝘦𝘧𝘵 𝘪𝘯 𝘩𝘦𝘵 𝘮𝘰𝘮𝘦𝘯𝘵. 𝘐𝘯 𝘥𝘦 𝘸𝘢𝘯𝘥𝘦𝘭𝘪𝘯𝘨 𝘷𝘢𝘯 𝘷𝘢𝘯𝘥𝘢𝘢𝘨. 𝘐𝘯 𝘥𝘦 𝘢𝘢𝘪 𝘷𝘢𝘯 𝘯𝘶. 𝘐𝘯 𝘥𝘦 𝘭𝘪𝘦𝘧𝘥𝘦 𝘥𝘪𝘦 𝘩𝘪𝘫 𝘩𝘰𝘰𝘱𝘵 𝘯𝘰𝘨 𝘵𝘦 𝘷𝘪𝘯𝘥𝘦𝘯.

Misschien zoekt iemand geen jonge hond meer. Misschien zoekt iemand juist een trouwe vriend die weet hoe kostbaar een zachte mand, een warme woning en een vriendelijk woord zijn.

"De mooiste hoofdstukken beginnen niet altijd aan het begin van een leven."

Tano wacht. Niet op medelijden. Wel op zijn eigen gezin.

Tien jaar wachten op een echt leven is lang genoeg. Malu is tien jaar oud. Een zachte, kleine oma die haar hele leven gebruikt werd voor de fok. Geen warm thuis. Geen eigen mand. Geen rust. Geen leven waarin zij zelf belangrijk was.

En nu ze ouder is geworden? Weggedaan. Alsof haar waarde verdwenen was zodra ze niets meer hoefde op te leveren. Dat breekt iets. Want oude honden zoals Malu dragen hun verleden niet luid. Ze dragen het stil. In hun blik. In hun geduld. In de manier waarop ze voorzichtig genieten van aandacht alsof ze nog steeds niet helemaal geloven dat die echt voor hen bedoeld is.

Malu is ontzettend mensgericht. Zacht. Rustig. Lief. Ze kan met alle honden samenleven, doet nergens moeilijk over en vraagt bijna niets. Maar juist dat maakt haar zo moeilijk om te vergeten; 𝘛𝘶𝘴𝘴𝘦𝘯 𝘢𝘭 𝘥𝘪𝘦 𝘫𝘰𝘯𝘨𝘦 𝘩𝘰𝘯𝘥𝘦𝘯 𝘴𝘵𝘢𝘢𝘵 𝘻𝘦 𝘥𝘢𝘢𝘳. 𝘚𝘵𝘪𝘭. 𝘉𝘦𝘴𝘤𝘩𝘦𝘪𝘥𝘦𝘯. 𝘞𝘢𝘤𝘩𝘵𝘦𝘯𝘥. 𝘌𝘯 𝘥𝘢𝘯 𝘬𝘪𝘫𝘬𝘵 𝘻𝘦 𝘫𝘦 𝘢𝘢𝘯 𝘮𝘦𝘵 𝘥𝘪𝘦 𝘰𝘨𝘦𝘯 𝘥𝘪𝘦 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘮𝘦𝘦𝘳 𝘷𝘦𝘦𝘭 𝘷𝘳𝘢𝘨𝘦𝘯. A𝘭𝘭𝘦𝘦𝘯 𝘦𝘦𝘯 𝘱𝘭𝘦𝘬𝘫𝘦. 𝘌𝘦𝘯 𝘦𝘪𝘨𝘦𝘯 𝘮𝘦𝘯𝘴. 𝘌𝘦𝘯 𝘣𝘦𝘦𝘵𝘫𝘦 𝘳𝘶𝘴𝘵.

Ze verdient eindelijk te ontdekken wat zoveel honden vanzelfsprekend vinden: een zachte mand, wandelingen zonder haast, liefdevolle handen, goed eten, veiligheid… en het gevoel ergens thuis te horen.

Het is niet te laat voor Malu. Dat mag het nooit zijn.

“Een oude hond adopteren is niet kiezen voor minder tijd. Het is kiezen om de tijd die er nog is, waardevol te maken.”

Malu is geen afdankertje. Ze is een kostbare ziel die nog steeds wacht op haar allereerste echte thuis.

Wie een zwak heeft voor oma,s en grijze snoetjes, is verloren bij Mew. Acht jaar oud. Jaren doorgebracht in de perrera. En toch kijkt ze nog steeds naar mensen met die open, vriendelijke blik alsof ze ergens besloten heeft het leven niet helemaal op te geven.

Mew is sociaal en lief. Ze loopt mooi aan de lijn, kan goed met andere honden en zoekt graag contact met mensen. Eigenlijk is ze precies zo’n hond waarvan je je afvraagt waarom ze al die jaren nooit gewoon een eigen bank heeft gehad.

Ze heeft het zichtbaar niet makkelijk gehad. Haar lijfje moet nog herstellen, haar huid heeft verzorging nodig en de bloeduitslagen moeten nog komen. Maar zelfs nu zie je al hoe mooi ze eigenlijk is. Die fijne gestroomde vacht, dat kleine koppie en die heldere blik die overal tussendoor blijft stralen. En misschien raakt juist dát zo aan haar. Niet perfect binnenkomen. Niet eerst helemaal “af” zijn. Maar gewoon binnenwandelen als zichzelf en alsnog geliefd mogen worden.

𝐌𝐞𝐰 𝐥𝐢𝐣𝐤𝐭 𝐞𝐞𝐧 𝐡𝐨𝐧𝐝 𝐝𝐢𝐞 𝐚𝐥 𝐣𝐚𝐫𝐞𝐧 𝐤𝐥𝐚𝐚𝐫 𝐰𝐚𝐬 𝐯𝐨𝐨𝐫 𝐞𝐞𝐧 𝐞𝐢𝐠𝐞𝐧 𝐭𝐡𝐮𝐢𝐬. 𝐄𝐞𝐧 𝐳𝐚𝐜𝐡𝐭𝐞 𝐩𝐥𝐞𝐤. 𝐄𝐞𝐧 𝐦𝐞𝐧𝐬 𝐝𝐚𝐭 𝐡𝐚𝐚𝐫 𝐳𝐢𝐞𝐭. 𝐄𝐧 𝐧𝐨𝐨𝐢𝐭 𝐦𝐞𝐞𝐫 𝐥𝐚𝐚𝐭 𝐰𝐚𝐜𝐡𝐭𝐞𝐧.

“Grijze snuiten vertellen vaak de mooiste verhalen.”

𝗦𝗣𝗘𝗖𝗜𝗔𝗟𝗘 𝗔𝗗𝗢𝗣𝗧𝗜𝗘 — 𝗢𝗠𝗔 𝗧𝗘𝗝𝗔 𝗜𝗦 𝗩𝗘𝗥𝗚𝗘𝗧𝗘𝗡,
Maar nu niet meer. We stellen jullie heel graag voor aan deze ontzettende leuke 10 jarige Podenco oma. Teja heeft het grootste deel van haar leven doorgebracht bij een jager, tot ze op een moment simpelweg niet meer gewenst was. Daarna volgden jaren in een gemeentelijk asiel, in een kennel waar ze vooral heeft gewacht. Niet op iets concreets, maar gewoon… op wat zou komen. Aandacht kreeg ze nauwelijks. Ze werd één van de honden die er zijn, maar niet meer echt gezien worden.

Daar heeft ze lang gezeten. Te lang. Tot Macu van asiel Bichos Raros over haar hoorde en besloot haar op te halen. Zonder omwegen, zonder twijfel. Gewoon omdat het genoeg was geweest in een betonnen kennel met je 10 jaar.

Toen Teja in de auto stapte, ging ze rustig achterin zitten, vastgezet en stil, zonder verzet. Alsof ze het onderging zoals ze alles had ondergaan. In haar blik zat geen paniek, maar wel een duidelijke vraag: wat gebeurt er nu?

Wat er nu gebeurt, is anders dan alles wat ze kent. Ze is nu bij Bichos Raros. Geen kennel waarin ze vergeten wordt, maar een plek waar voor haar gezorgd wordt. Waar ze goed eten krijgt, waar ze wordt nagekeken door een dierenarts en waar er tijd en aandacht voor haar is.

Teja is rustig, vriendelijk en stabiel. Geen hond die veel vraagt, geen hond die moeilijk is. Ze is er op een zachte manier, en dat maakt haar juist bijzonder.

Haar naam betekent vuur en kracht. Niet het soort kracht dat opvalt, maar de stille kracht om jezelf te blijven, ook als je jarenlang over het hoofd wordt gezien.

Voor Teja zoeken we een plek waar ze niet opnieuw hoeft te wachten. Een huis waar ze voor het eerst echt onderdeel mag zijn van een gezin, waar contact vanzelfsprekend is en waar ze mag ervaren hoe het is om er gewoon bij te horen.

𝐏𝐄𝐃𝐑𝐎 — hij heeft alles al overleefd. Nu nog een thuis.
Negen jaar. Aangereden. Achtergelaten. En toch… hier staat hij nog.
⠀
Pedro werd gevonden na een ongeluk. Zijn lichaam kwam er relatief goed vanaf, alleen een lichte scheefstand van zijn hoofd bleef. Iets wat hem juist nog meer karakter geeft dan dat het hem beperkt. De neuroloog heeft hem gezien — hij is stabiel, hij is oké.
⠀
Hij heeft leishmania, maar dat is onder controle. Voor vertrek wordt hij opnieuw getest en waar nodig begeleid. In Spanje wordt medicatie zoals glucantime zelfs ondersteund. Buiten Spanje denken ze mee, al hangt dat soms af van de dierenarts.
⠀
Maar Pedro is meer dan zijn medische lijstje. Hij heeft al geproefd van een thuis. In het vrijwilligersappartement leerde hij wat een bank is, wat een bed is, wat het betekent om dichtbij mensen te zijn. En daar gebeurde iets belangrijks. Hij begon te vertrouwen.
⠀
Bij mensen die hij kent, laat hij los. Dan kruipt hij dichtbij. Dan blijft hij. Dan is hij jouw hond, voor altijd.
⠀
Bij vreemden is hij nog voorzichtig. De wereld is nog groot voor hem. Maar achter die terughoudendheid zit geen angst die blijft — er zit een hond die tijd nodig heeft en daarna alles geeft.
⠀
“Niet de luidste honden dragen de meeste liefde — maar degene die je eerst moet leren kennen.”
⠀
Pedro zoekt geen perfect huis. Hij zoekt een eerlijk huis.
Een plek waar hij mag landen, mag groeien, en uiteindelijk gewoon naast je mag liggen — zoals hij dat het liefste doet.
Het is zijn beurt.

𝐎𝐅𝐄𝐋𝐈𝐀 – 𝐬𝐩𝐞𝐜𝐢𝐚𝐥𝐞 𝐚𝐝𝐨𝐩𝐭𝐢𝐞 | zoekt rust, zorg en liefde voor haar laatste levensfase

Dit is een hond voor iemand die bewust kiest voor een klein, lief en gevoelig Podenco omaatje.
Iemand die begrijpt wat daarbij hoort — lichamelijk, medisch — maar ook ziet dat ze in het asiel, door de werkdruk, simpelweg te kort komt in één-op-één aandacht, rust en nabijheid. Juist daarom zou een huiselijke omgeving voor Ofelia zo’n verschil maken — een echte vooruitgang voor haar.

Ofelia is een Podenco-mix teefje, geboren in 2011. Ze werd op straat gevonden in slechte toestand: mager, ziek en gedesoriënteerd. Bij aankomst liep ze rondjes en was ze duidelijk de weg kwijt, zowel lichamelijk als mentaal.
Inmiddels is ze opgeknapt. Ze eet goed, haar lichaam is stabieler en de onrust die ze eerst liet zien is sterk verminderd. Ze is rustiger geworden en meer in balans.

Ze is en blijft een dun hondje. Aankomen gaat moeilijk, ondanks dat ze goed eet. Dat hoort bij haar leeftijd en haar lichaam. Dit is een fragiele senior.

Medisch gezien heeft Ofelia Leishmania en een lichte nierbelasting. Ze krijgt hiervoor behandeling en is stabiel. De tumoren in haar melkklieren, waarvoor ze eerder onderzocht werd, zijn inmiddels verwijderd. Die periode ligt achter haar.

Ofelia is een rustige hond die geen gedoe wil. Ze kan goed met andere honden, maar heeft haar rust nodig en mag daarin niet worden verstoord. Andere honden zijn dus prima, zolang ze haar tempo respecteren en geen invloed hebben op haar rust.

Haar wereld is klein geworden. Geen wandelingen meer.
Even de tuin in, wat rondscharrelen, haar behoefte doen, daarna weer rust. En als de zon er is, dan ligt ze daar graag — warm, stil, tevreden.

Juist daarom is een tuin geen wens, maar een voorwaarde. Voor Ofelia is dat haar beweging, haar buiten zijn, haar kwaliteit van leven.
⠀
Voor Ofelia zitten de belangrijkste dingen in de kleine momenten. Aandacht. Even zacht aaien of een rustig knuffelmoment. Iemand die tegen haar praat, haar geruststelt wanneer dat nodig is en haar benadert met dezelfde zachtheid die zij zelf in zich heeft.

Een zacht mandje of een dekentje om in weg te kruipen, een jasje wanneer haar lichaam dat nodig heeft, en kleine verwenmomentjes tussendoor — dat is de zorg waarin zij tot rust komt.

Ze zoekt iemand die het niet groot hoeft te maken, maar juist waarde haalt uit die eenvoudige momenten samen. Iemand die het fijn vindt om haar gelukkig te zien en daar zelf ook geluk uit haalt.
⠀
Ofelia zoekt geen drukte en geen verwachtingen.
Ze zoekt iemand die er voor haar is.

SPECIALE ADOPTIE – OMA FIENTJE (11 JAAR)
Fientje, ook wel Fini, is 11 jaar en kende altijd een thuis.
Een eigen mens. Een eigen wereld.
Haar baasje was mentaal ziek en kon niet goed voor zichzelf of zijn honden zorgen.

Er was liefde — maar geen hygiëne, geen verzorging, geen basisveiligheid. Fientje leefde tussen het vuilnis. Niet mishandeld. Niet bang. Maar wel verwaarloosd. Na een huisbezoek werden Fientje en haar maatjes in beslag genomen. Ze werd gewassen, ontwormd, ont-vlooid, goed gevoerd. Fysiek is ze gezond. Mentaal stabiel.

Wat ze mist, is haar mens. In het asiel zie je het verschil tussen honden die altijd op straat leefden en honden die een thuis hadden. Fientje hoort bij de tweede groep.

Ze mist rust. Een eigen plek. Iemand om trouw aan te zijn.
Ze is mensgericht en hunkert naar aandacht. De wandelingen zijn haar hoogtepunt. Eerst dol enthousiasme — alsof ze zeker wil weten dat ze mee mag

Dan ontspanning. Dan rust. Snuffelend, maar steeds even checkend of je er nog bent. In haar groep werd ze direct geaccepteerd.

Ze is stabiel, sociaal, opgegroeid met andere honden.
Ongecompliceerd karakter. Rechtvaardig in de roedel. Speels op haar eigen manier.

Fientje is 11. Maar ze is niet “op”. Ze is een loyale, dankbare hond die nog jaren gezelschap kan geven. Ze is gezond, ingeënt en reisklaar.

Sabine hoopt dat deze oma niet over het hoofd wordt gezien. Niet om haar leeftijd. Niet om haar verleden. Maar gekozen wordt om wie ze is, trouw liefde plezier met oma Fientje ! 

𝐀́𝐧𝐠𝐞𝐥 ( 9 jaar)— 𝐞𝐞𝐧 𝐏𝐨𝐝𝐞𝐧𝐜𝐨 𝐦𝐞𝐭 𝐞𝐞𝐧 𝐣𝐨𝐧𝐠 𝐡𝐚𝐫𝐭 𝐞𝐧 𝐞𝐞𝐧 𝐰𝐢𝐣𝐬 𝐠𝐞𝐳𝐢𝐜𝐡𝐭

Als we je zouden vragen welk ras Ángel is, zou je het waarschijnlijk meteen weten. Inderdaad, hij is een Podenco. Weer een Podenco in het asiel — maar deze is negen jaar oud. En toch… wie Ángel ziet bewegen, zou dat nooit zeggen. Hij is een wervelwind. Hij houdt van spelen, van rondrennen, van wandelen en van het leven zelf. Zijn lichaam is nog vol energie, zijn enthousiasme aanstekelijk. Leeftijd lijkt voor hem meer een detail dan een beperking.

Tegelijkertijd draagt hij ook de tekenen van zijn jaren met zich mee. Een prachtig gezicht dat langzaam witter wordt. Kleine pootjes met witte uiteinden, alsof hij sokjes draagt. En helaas ook dat ene stille gegeven: dat zijn kans op adoptie kleiner is dan die van zoveel anderen.

Ángel lijkt misschien een doorsnee Podenco. Maar wie even de tijd neemt, ziet iets anders. In de kennel straalt hij vreugde uit. In de tuin, spelend met botten, er ondeugend op knagend, brengt hij een rust en geluk die moeilijk onder woorden te brengen zijn. Hij is aanwezig, zonder te eisen. Vrolijk, zonder luid te zijn. Zijn naam past bij hem. Ángel heeft iets bijzonders. Iets zachts. Iets dat raakt.

Hij heeft een thuis nodig, dat is duidelijk. Maar we weten ook dit: de persoon die Ángel in zijn leven toelaat, zal er oneindig veel voor terugkrijgen. Misschien moet hij gered worden. Maar misschien is hij juist degene die iemand anders redt. Niet elke hond zoekt een nieuw begin — sommigen wachten tot iemand hen eindelijk ziet.

Pica – geboren om plezier te brengen

Pica is een teefje van ongeveer 11 jaar, een bijzondere Duitse herder x Podenco-mix met het formaat van een Podenco en een prachtig, uniek uiterlijk met wat korte stevige pootjes. Maar wat haar écht speciaal maakt, zit vanbinnen. Dit is zo’n hond die je meteen raakt, zonder moeite, zonder drama — gewoon door wie ze is.

Ondanks dat Pica is achtergelaten, heeft ze haar vrolijke en liefdevolle karakter behouden.

Ze lijkt altijd gelukkig, past zich makkelijk aan en leeft probleemloos samen met de andere honden in het asiel. In de tuin zie je haar genieten: rennen, spelen, zich vermaken met haar maatjes. Net zo tevreden loopt ze mee tijdens een wandeling. Slim, stabiel en opvallend veerkrachtig — alsof ze zegt: het leven gaat door, en ik ga mee.

Pica is mensgericht, onderdanig, aanhankelijk en ontzettend braaf. Ze is duidelijk gewend aan een leven in huis: routines, samenleven met mensen, rustmomenten — ze kent het allemaal al. Dat maakt haar ideaal voor vrijwel elk type gezin. Met andere honden kan ze prima samenleven. Katten zijn helaas geen match; die jaagt ze, dus een katvrij thuis is belangrijk.

Het asiel is voor Pica geen plek om te blijven. Het is slechts een tussenstop. Ze verdient een thuis waar ze niet opnieuw hoeft te bewijzen hoe lief ze is, maar waar ze gewoon mag zijn. Een plek waar ze haar zachte karakter en levensvreugde mag delen met mensen die haar nooit meer laten gaan.

“Sommige honden dragen hun verleden stil, en kiezen elke dag opnieuw voor vertrouwen.”

Sasha is een middelgrote Podenco-teef van ongeveer 10 jaar, met een verhaal dat je hart raakt. Ze heeft het niet makkelijk gehad: voordat ze bij ons kwam, zat ze in een dierenopvang en daarvoor in een zoosanitair centrum. Alles wat ze kende was onzekerheid en afstand.

Met mensen is Sasha voorzichtig. Ze heeft tijd nodig om te wennen, en het is belangrijk om zacht en rustig te zijn bij het aanlijnen, aaien of knuffelen. Ze vertrouwt nog niet volledig, maar het mooie is: ze laat geen kwaad zien. Sasha is lief, vriendelijk en altijd beleefd — een klein wondertje dat ondanks alles nooit boos wordt.

Wandelen vindt ze heerlijk. Ze geniet van het park, de vrijheid, het zonnetje… zo veel dat je soms bijna moet oppassen dat ze niet te lang blijft hangen, gewoon omdat ze er van geniet om buiten te zijn en alles rustig in zich op te nemen.

Wat Sasha nodig heeft, is een thuis dat haar accepteert zoals ze is, iemand die haar laat zien dat de wereld veilig kan zijn. Haar echte karakter kan ze pas echt laten zien in een rustig huis, met liefde en geduld, waar ze zich kan ontspannen en zichzelf kan zijn.

Sasha is een bijzondere hond die alles geeft wat ze kan, zodra ze zich veilig voelt. Ze verdient een gezin dat begrijpt dat vertrouwen tijd nodig heeft, en die haar elke dag laat zien dat het leven ook mooi kan zijn.

Soms zijn het de zachtste zielen die de meeste liefde te geven hebben.

Al sinds hun puppytijd. Altijd nabij elkaar. Nu zijn ze 12 en 13 jaar oud. Verlaten door omstandigheden. Niet door hun eigen doen. Het asiel biedt een tijdelijk thuis. Maar ze horen hier niet.

Ze zijn onafscheidelijk. Ze zoeken elkaar in elke beweging. Ze steunen op elkaar, altijd.

Pancho en Yago zijn kleine honden met grote harten. Ze kwispelen bij elk contact. Hun blikken vragen om liefde.

Ze vertrouwen mensen volledig. Ze hebben gezondheid die aandacht nodig heeft. Hartruis, medicatie, maar verder een normaal leven.

Ze zijn dankbaar, rustig en slim. Ze zullen zich aanpassen aan hun nieuwe thuis. Ze vragen geen groot huis. Een warme mand, wat eten en drinken. Wandelingen in de zon. En zij schenken hun liefde, eeuwig en oprecht.

Als de vrijwilligers weggaan, blijven ze hopen. Aan de deur gekluisterd. Verwachtend, starend. Op hun familie, hun thuis.

Pancho en Yago verdienen samen een tweede kans. Samen geadopteerd, want scheiden kan niet, en gaat niet gebeuren. Samen liefdevol en veilig. Samen eindelijk echt thuis.

Sociedad Protectora de Animales y Plantas de Málaga

𝗪𝗔𝗡𝗡𝗘𝗘𝗥 𝗝𝗘 𝗧𝗢𝗘 𝗕𝗘𝗡 𝗔𝗔𝗡 𝗥𝗨𝗦𝗧 𝗘𝗡 𝗝𝗘 𝗡𝗜𝗘𝗧 𝗚𝗢𝗘𝗗 𝗞𝗨𝗡𝗧 𝗩𝗜𝗡𝗗𝗘𝗡 𝗜𝗡 𝗘𝗘𝗡 𝗗𝗥𝗨𝗞 𝗔𝗦𝗜𝗘𝗟

Tequila is een bijzondere dame van 13 jaar, klaar om eindelijk volledig tot haar recht te komen.

Negen jaar lang woonde ze op een terras op Tenerife en mocht ze slechts één keer per week een korte wandeling maken.Haar wereld was klein en haar leven beperkt, maar haar vertrouwen en liefde voor mensen zijn nooit verloren gegaan.

Het dagelijks leven in het asiel is zwaar voor haar.In de zomer wordt het te heet en te druk, in de winter te koud en nat.Ze voelt zich daar ongemakkelijk en onrustig, en verlangt naar een plek waar ze eindelijk tot rust kan komen.

Ze zoekt een thuis waar ze volledig zichzelf mag zijn, waar ze veilig en geliefd is.Een plek waar ze op haar eigen tempo de wereld mag ontdekken en haar energie en speelsheid kan laten zien.

Tequila is mensgericht, vertrouwend, lief en ongelooflijk knuffelig.Als iemand die ze kent naar haar toe komt, verandert ze in de grootste knuffelkont die je ooit hebt ontmoet.

Ze laat zich dapper verzorgen, zelfs als dat pijn doet, want ze vertrouwt volledig op haar mensen.Ze geniet van buiten zijn, van ontdekken en van plezier maken, zoals tijdens een recente stranddag, waar ze straalde van blijdschap en elke steen onderzocht.

Haar leven verdient nu warmte, liefde en veiligheid, zonder de stress van het drukke asiel.Tequila woont het liefst als enige hond in huis, zodat ze alle aandacht en rust krijgt die ze verdient.

Wij zoeken mensen die haar liefdevol opnemen, respecteren en alle tijd geven om eindelijk volledig te ontspannen.

Tequila verdient een leven vol rust, warmte en liefde, waar ze mag schitteren als de bijzondere dame die ze is.

Niet: “wie is Harry?” maar: “wie is het gezin dat bij Harry past?”

Het gezin van Harry bestaat uit mensen die…… graag buitenmensen zijn. Mensen die blij worden van frisse lucht, modderige schoenen en jassen die altijd “bijna droog” zijn. Mensen die liever een bos in lopen dan een winkelstraat.

… actieve mensen zijn. Niet per se marathonlopers, maar wel mensen die denken: kom, we gaan nog een rondje. Mensen die lange wandelingen normaal vinden en korte wandelingen een uitzondering.

… mensen die begrijpen dat een bal geen gewoon speeltje is, maar een levensfilosofie. Mensen die met plezier gooien, nog een keer gooien, en daarna zeggen: “oké, nu even pauze”, en Harry dat ook rustig willen leren.

… mensen die avonturen willen beleven met hun hond. Nieuwe routes ontdekken, onbekende paden inslaan, samen op pad. Niet alleen wandelen, maar samen iets meemaken.

… mensen die kunnen lachen om enthousiasme. Om een hond die springt van blijheid, die leeft met zijn hele lijf, die soms iets té enthousiast is omdat hij het leven gewoon zo leuk vindt.

… mensen die snappen dat Harry een ‘jong-oude’ hond is. Vol energie, vol levenslust, maar ook iemand die mag leren dat rust óók bij het leven hoort.

… mensen die geduldig zijn. Die begrijpen dat Harry ooit is achtergelaten omdat hij “te veel” was — en die juist denken: dan laten we hem zien dat hij precies goed is.

… mensen die houden van contact. Want Harry houdt van mensen. Van samen zijn. Van aandacht. Van erbij horen.

… mensen die andere honden leuk vinden, want Harry doet dat ook. Vrienden maken gaat hem makkelijk af.

… mensen die aan het eind van de dag moe maar voldaan op de bank ploffen. Met een hoofd vol frisse lucht, een lijf dat genoeg heeft bewogen — en een Harry die zich tegen hen aan vouwt.

… mensen waarbij Harry in slaap mag vallen zonder iets te hoeven. Geen bal. Geen actie. Alleen aanwezigheid. Mensen bij wie hij kan dromen over bossen, ballen, lange wandelingen en eindelijk thuishoren.

… mensen die snappen dat perfect niet zit in foutloos gedrag, maar in samen groeien.

Harry is eigenlijk een fantastische hond.Wat hij nu zoekt, is een perfect leven —met perfecte mensen voor hem.

En misschien…zijn jullie dat wel.