Adoptie Oudere honden (8+)

Waarom oudere honden?
Omdat ook zij recht hebben op een warm mandje. In asielen zijn oudere honden vaak de laatsten waar iemand naar omkijkt. Maar wát een rijkdom zijn ze! Rustiger, dankbaarder, liefdevoller dan je je kunt voorstellen. Ze vragen niet veel, alleen een plek waar ze in alle rust mogen zijn. En dat geven wij ze graag. Want ook grijze snoetjes hebben nog dromen.

 

Wij zijn geen adoptiestichting – maar wél een stem voor wie vaak over het hoofd wordt gezien
We regelen zelf geen adopties, maar we doen wél ons best om Podenco’s, Galgo’s, oudere en gehandicapte honden onder de aandacht te brengen. Want juist deze honden worden vaak overgeslagen – terwijl ze zoveel te geven hebben.

Dit is waar wij ons hard voor maken: zichtbaar maken wat anders verborgen blijft. Zie je een hond die je raakt? Heb je vragen of interesse?


Stuur ons gerust een bericht – we denken graag met je mee.

Adopteren is niet het vinden van een perfect huisdier, maar het geven van een perfect thuis.

.

Pancho & Yago

Al sinds hun puppytijd. Altijd nabij elkaar. Nu zijn ze 12 en 13 jaar oud. Verlaten door omstandigheden. Niet door hun eigen doen. Het asiel biedt een tijdelijk thuis. Maar ze horen hier niet.

Ze zijn onafscheidelijk. Ze zoeken elkaar in elke beweging. Ze steunen op elkaar, altijd.

Pancho en Yago zijn kleine honden met grote harten. Ze kwispelen bij elk contact. Hun blikken vragen om liefde.

Ze vertrouwen mensen volledig. Ze hebben gezondheid die aandacht nodig heeft. Hartruis, medicatie, maar verder een normaal leven.

Ze zijn dankbaar, rustig en slim. Ze zullen zich aanpassen aan hun nieuwe thuis. Ze vragen geen groot huis. Een warme mand, wat eten en drinken. Wandelingen in de zon. En zij schenken hun liefde, eeuwig en oprecht.

Als de vrijwilligers weggaan, blijven ze hopen. Aan de deur gekluisterd. Verwachtend, starend. Op hun familie, hun thuis.

Pancho en Yago verdienen samen een tweede kans. Samen geadopteerd, want scheiden kan niet, en gaat niet gebeuren. Samen liefdevol en veilig. Samen eindelijk echt thuis.

 

Sociedad Protectora de Animales y Plantas de Málaga

 

Dina

Hoe kan iemand een huisdier nemen, er jaren van houden, en dan terugbrengen alsof het iets stuk is?

 

Dina is daar het voorbeeld van. Vier jaar geleden vond ze een gezin. Een kans op liefde. Maar nu is ze weer terug.

Dina is timide en voorzichtig. Wanneer ze haar kennel verlaat, Wil ze vaak wegrennen. Veiligheid is voor haar alles.

Binnen haar eigen ruimte laat ze ons dichtbij. Aanraken. Knuffels. Zelfs optillen of verzorgen Gaat langzaam, maar ze laat het toe.

Ze is sociaal met andere honden. Woont samen met jongere, actievere reuen. Dat helpt haar zich veiliger te voelen.

Een kleine stap tegelijk. Haar angst voor mensen betekent niet dat ze slecht is. Integendeel.

Ze is geduldig.Ze kan liefde geven, als je haar tijd geeft.

Dina heeft een thuis nodig dat haar begrijpt.

Met geduld. Met rust. Met ruimte om te bloeien.

 

Sociedad Protectora de Animales y Plantas de Málaga

 

“Een Podenco van Málaga leert pas echt liefhebben wanneer hij de tijd krijgt om zijn angsten te overwinnen.”

Manon & Norman

Waar twee harten elkaar dragen, als vriendschap het enige anker is, samen, ook nu.  Twee zielen, een veilige plek. Wanneer loslaten geen optie is. Hun wereld is klein, hun band is groot.  Ouder, wijzer, samen.

Soms verrast het leven ons. Soms ontstaan er banden die niemand had kunnen voorspellen. Manon en Norman. Onafscheidelijk. Beste vrienden. Twee harten die elkaar gevonden hebben.

Manon is een dame op leeftijd. Ongeveer negen, misschien tien jaar. Met een zachte blik. En een rust die veiligheid uitstraalt.

Norman is haar tegenpool en haar spiegel. Een grote podenco-mix. Net zo oud. Verlegen, voorzichtig, observerend.

Wat Manon voor Norman betekent, is niet in woorden te vangen. Zij geeft hem rust. Zij geeft hem vertrouwen.

Samen zijn ze sterker. Samen durft Norman meer. Samen vinden ze kalmte. Samen voelen ze zich veilig.

Dit is geen toeval. Dit is vriendschap. Dit is genegenheid. Dit is wat honden elkaar kunnen geven.

Ze zijn geen “speciale gevallen”. Ze zijn zielen. Engelen zonder vleugels. Die elkaar dragen, elke dag opnieuw.

Asiel A4 Tenerife.

Tequila

𝗪𝗔𝗡𝗡𝗘𝗘𝗥 𝗝𝗘 𝗧𝗢𝗘 𝗕𝗘𝗡 𝗔𝗔𝗡 𝗥𝗨𝗦𝗧 𝗘𝗡 𝗝𝗘 𝗡𝗜𝗘𝗧 𝗚𝗢𝗘𝗗 𝗞𝗨𝗡𝗧 𝗩𝗜𝗡𝗗𝗘𝗡 𝗜𝗡 𝗘𝗘𝗡 𝗗𝗥𝗨𝗞 𝗔𝗦𝗜𝗘𝗟

Tequila is een bijzondere dame van 13 jaar, klaar om eindelijk volledig tot haar recht te komen.

Negen jaar lang woonde ze op een terras op Tenerife en mocht ze slechts één keer per week een korte wandeling maken.Haar wereld was klein en haar leven beperkt, maar haar vertrouwen en liefde voor mensen zijn nooit verloren gegaan.

Het dagelijks leven in het asiel is zwaar voor haar.In de zomer wordt het te heet en te druk, in de winter te koud en nat.Ze voelt zich daar ongemakkelijk en onrustig, en verlangt naar een plek waar ze eindelijk tot rust kan komen.

Ze zoekt een thuis waar ze volledig zichzelf mag zijn, waar ze veilig en geliefd is.Een plek waar ze op haar eigen tempo de wereld mag ontdekken en haar energie en speelsheid kan laten zien.

Tequila is mensgericht, vertrouwend, lief en ongelooflijk knuffelig.Als iemand die ze kent naar haar toe komt, verandert ze in de grootste knuffelkont die je ooit hebt ontmoet.

Ze laat zich dapper verzorgen, zelfs als dat pijn doet, want ze vertrouwt volledig op haar mensen.Ze geniet van buiten zijn, van ontdekken en van plezier maken, zoals tijdens een recente stranddag, waar ze straalde van blijdschap en elke steen onderzocht.

Haar leven verdient nu warmte, liefde en veiligheid, zonder de stress van het drukke asiel.Tequila woont het liefst als enige hond in huis, zodat ze alle aandacht en rust krijgt die ze verdient.

Wij zoeken mensen die haar liefdevol opnemen, respecteren en alle tijd geven om eindelijk volledig te ontspannen.

Tequila verdient een leven vol rust, warmte en liefde, waar ze mag schitteren als de bijzondere dame die ze is.

Chula

𝗖𝗛𝗨𝗟𝗔 – het kleine, fijne Podenco-dametje 14 jaar.

 

“Adopteren is niet het vinden van een perfect huisdier, maar het geven van een perfect thuis.”

 

Chula is veertien. Een leeftijd waarop een hond hoort te slapen in een zacht mandje, met veilige handen om haar heen, met genoeg goed eten in een warm buikje. Maar voor Chula liep het anders. Toen haar lijfje ‘een last’ werd, werd ze achtergelaten op straat. En alsof dat nog niet zwaar genoeg was, belandde ze daarna in het gemeentelijk asiel — een plek waar het koud is, waar het ruikt naar angst, en waar elke dag een stukje van haar moed afbrokkelde.

 

Daar, tussen de betonnen wanden, werd Chula steeds stiller. Dunner. Verdrieter.

Tot Bichos Raros haar zag, en haar meenam.

Vandaag ligt Chula niet meer te rillen in een hok.

Vandaag ligt ze bij Macu thuis — warm, zacht, veilig. Er staat eten voor haar klaar, eten dat ruikt naar leven. Haar oogjes, dof geworden van teleurstelling, beginnen langzaam weer te glanzen.

 

Chula is mager, haar lichaam vertelt het verhaal van te lang moeten overleven.

Maar op het eerste gezicht lijkt ze verder gezond, en binnenkort wordt ze volledig onderzocht door de dierenarts. We leren haar kennen zoals ze werkelijk is, nu ze eindelijk een beetje tot rust komt. Voor het eerst in lange tijd ziet het er positief uit.

 

Chula is geen oude hond “die niets meer kan”.

Ze is een ziel die eindelijk mag thuiskomen.

Ze is zacht. Dapper. Kwetsbaar en toch zo sterk.

 

Een klein Podenco-meisje dat veertien jaar lang loyaal bleef aan de wereld — zelfs toen die wereld haar vergat.

En nu is het onze beurt om loyaal te zijn aan haar.

Harry

Niet: “wie is Harry?” maar: “wie is het gezin dat bij Harry past?”

Het gezin van Harry bestaat uit mensen die…… graag buitenmensen zijn. Mensen die blij worden van frisse lucht, modderige schoenen en jassen die altijd “bijna droog” zijn. Mensen die liever een bos in lopen dan een winkelstraat.

… actieve mensen zijn. Niet per se marathonlopers, maar wel mensen die denken: kom, we gaan nog een rondje. Mensen die lange wandelingen normaal vinden en korte wandelingen een uitzondering.

… mensen die begrijpen dat een bal geen gewoon speeltje is, maar een levensfilosofie. Mensen die met plezier gooien, nog een keer gooien, en daarna zeggen: “oké, nu even pauze”, en Harry dat ook rustig willen leren.

… mensen die avonturen willen beleven met hun hond. Nieuwe routes ontdekken, onbekende paden inslaan, samen op pad. Niet alleen wandelen, maar samen iets meemaken.

… mensen die kunnen lachen om enthousiasme. Om een hond die springt van blijheid, die leeft met zijn hele lijf, die soms iets té enthousiast is omdat hij het leven gewoon zo leuk vindt.

… mensen die snappen dat Harry een ‘jong-oude’ hond is. Vol energie, vol levenslust, maar ook iemand die mag leren dat rust óók bij het leven hoort.

… mensen die geduldig zijn. Die begrijpen dat Harry ooit is achtergelaten omdat hij “te veel” was — en die juist denken: dan laten we hem zien dat hij precies goed is.

… mensen die houden van contact. Want Harry houdt van mensen. Van samen zijn. Van aandacht. Van erbij horen.

… mensen die andere honden leuk vinden, want Harry doet dat ook. Vrienden maken gaat hem makkelijk af.

… mensen die aan het eind van de dag moe maar voldaan op de bank ploffen. Met een hoofd vol frisse lucht, een lijf dat genoeg heeft bewogen — en een Harry die zich tegen hen aan vouwt.

… mensen waarbij Harry in slaap mag vallen zonder iets te hoeven. Geen bal. Geen actie. Alleen aanwezigheid. Mensen bij wie hij kan dromen over bossen, ballen, lange wandelingen en eindelijk thuishoren.

… mensen die snappen dat perfect niet zit in foutloos gedrag, maar in samen groeien.

Harry is eigenlijk een fantastische hond.Wat hij nu zoekt, is een perfect leven —met perfecte mensen voor hem.

En misschien…zijn jullie dat wel.

Petra

Petra is een grappige middelmaat kruising Podenco , met een verleden. Acht jaar oud.Een kruising.En nog zoekend naar houvast.

Ze kan haar verhaal niet vertellen.Maar je ziet het aan haar lijfje.Aan haar voorzichtigheid. Aan hoe ze eerst kijkt, en dán pas durft.Haar leven veranderde te vaak, te snel.

Nieuwe plekken.Nieuwe geluiden.Nieuwe mensen die weer verdwenen. Toch is Petra duidelijk een huishond.In de tuin speelt ze met een balletje.Ze kent mensen.En hun aandacht.

In het begin is ze timide.Vreemden maken haar onzeker.Maar vrijwilligers? Die zoekt ze zelf op voor knuffels.

Worstjes zijn haar zwakke plek.Dan verdwijnt haar angst.Dan wint vertrouwen het.En laat ze zich voorzichtig benaderen. Oppakken vindt ze spannend.Een tuigje omdoen ook.Maar met rust en zachtheidlaat ze zien hoe braaf ze is.

Petra past zich aan.Maar ze hoort niet in een asiel.Niet op haar leeftijd.Niet met haar gevoelige hart. Ze verdient een thuis dat blijft. Waar veranderingen stoppen.Waar rust normaal is.Waar ze gewoon zichzelf mag zijn.

𝗪𝗶𝗷 𝘄𝗶𝗹𝗹𝗲𝗻 𝗷𝘂𝗹𝗹𝗶𝗲 𝘃𝗼𝗼𝗿𝘀𝘁𝗲𝗹𝗹𝗲𝗻 𝗮𝗮𝗻 𝗲𝗲𝗻 𝗮𝗮𝗻𝘁𝗮𝗹 𝗼𝘂𝗱𝗲𝗿𝗲 𝗽𝗼𝗱𝗲𝗻𝗰𝗼 𝗵𝗲𝗿𝗲𝗻.

Ter adoptie bij Galgos Del Sol; 
Oudere Podenco’s hebben iets bijzonders. Ze dragen hun levensverhaal in hun ogen, in hun houding, in elke stap die ze zetten. Ze hebben geleerd, ervaren, overwonnen en juist daardoor geven ze rust, loyaliteit en diepe verbondenheid.
Waar jonge honden vaak bruisen van energie en nieuwsgierigheid, hebben deze mannen al een eigen ritme. Ze weten wanneer ze spelen, wanneer ze luisteren, en wanneer je gewoon naast ze mag zitten. Hun karakter is gevormd, hun liefde betrouwbaar en standvastig. Het zijn de stille helden van de adoptie honden wereld: niet altijd de eerste die opvalt, niet altijd degene die het snelst wordt gekozen. Maar voor wie kijkt met het hart, zijn het de honden die je leven op een manier raken die een pup misschien pas jaren later kan. Deze Podenco heren vragen niet om perfectie. Ze vragen om begrip, een rustig thuis, aandacht en liefde.En in ruil geven ze trouw, genegenheid en een diepe, stille vriendschap. Adopteren is niet het vinden van een perfect huisdier, maar het geven van een perfect thuis.

Neem contact met ons op

 

Neem gerust contact met ons op voor meer informatie over onze diensten en hoe u kunt helpen bij het redden en verzorgen van honden in nood.